ਤਿਰ੍ਯਗੂਰ੍ਧ੍ਵਮਧਸ਼੍ਚੈਵ ਸਮਨ੍ਤਾਦਵਲੋਕਯਤ੍
ਉਹ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਉਪਰ ਤੇ ਹੇਠਾਂ, ਹਰ ਥਾਂ ਵੇਖਿਆ।
ਪਿਙ੍ਗਲਾਭਿਰ੍ਜਟਾਭਿਸ੍ਤੁ ਉਦ੍ਬ੍ਦ੍ਧਂ ਯਤ੍ਨਤਃ ਸ਼ੁਭੇ
ਸੋਨੇ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ।
ਪ੍ਰਾਹ ਕੇਨਾਸਿ ਬਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਾਪਿਨਾ ਵਦ ਬਾਲਕ
ਉਹ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ ਨੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਬੱਚੇ? ਦੱਸ, ਹੇ ਪਾਪੀ।'
ਜਟਾਸ੍ਵੇਵਂ ਸੁਦੁष੍ਟੇਨ ਜੀਵਾਮਿ ਤਪਸੋ ਬਲਾਤ੍
ਇਹ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿਚ ਬੁਰੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮੈਂ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ।
ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਤਪਸੋ ਰਾਸ਼ਿਃ ਪਿਤਾ ਮਮ ऋਤਧ੍ਵਜਃ
ਇੱਥੇ ਤਪ ਦਾ ਢੇਰ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਰਿਤਧਵਜ ਹਨ।
ਜਾਤੋ ऽਲਿਵृਨ੍ਦਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਉਹ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਜਾਬਾਲੀਤਿ ਪਰਿਖ੍ਯਾਯ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ
ਉਹ ਜਾਬਾਲੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੁਣ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸੁਮਾਰਤ੍ਵੇ ਚਰਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਸੁਮਾਰਾ ਵਿਚ ਤਪ ਕਰੇਗੀ।
ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨ੍ ਬਾਲੋ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਬਨ੍ਧਨਂ ਦृਢਮ੍
ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਤੂੰ ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੰਨ੍ਹਣ ਨੂੰ ਸਹੇਗੀ।
ਯੌਵਨੇ ਪਾਰਮਾਨ੍ ਭੋਗਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਸਹਸ੍ਰਸਮਾਸ੍ਤਥਾ
ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਤੂੰ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਉੱਤਮ ਸੁਖ ਭੋਗੇਗੀ।
ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਭੂਮਿਸ਼ਯ੍ਯਾਢ੍ਯਂ ਕਦਨ੍ਨਾਸ਼ਨਭੋਜਨਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੌਣ ਲਈ ਵਿਛੋਨਾ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਅਨਾਜ ਦਾ ਖਾਣਾ ਮਿਲੇਗਾ।
ਵਿਚਰਾਮਿ ਮਹੀਪृष੍ਠਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਹਿਰਣ੍ਵਤੀਮ੍
ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦਾ ਹਾਂ, ਹਿਰਣਵਤੀ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਇਮਾਂ ਦੇਵਵਤੀਂ ਗृਹ੍ਯਂ ਮੂਢ ਨ੍ਯਸ੍ਤਾਂ ਮਹਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਇਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰੱਖੀ ਗਈ ਸੀ, ਲੈ ਕੇ,
ਵਟਾਗ੍ਰੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਦ੍ਬ੍ਬਨ੍ਧ ਜਟਾਭਿਰਪਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਜਟਾਵਾਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ।
ਲਤਾਪਾਸ਼ੈਰ੍ਮਹਾਯਨ੍ਤ੍ਰਮਧਸ੍ਤਾਦ੍ ਦੁष੍ਟਬੁਦ੍ਧਿਨਾ
ਲਤਾਂ ਦੇ ਰੱਸਿਆਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਯੰਤਰ ਹੇਠਾਂ, ਇੱਕ ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ।
ਦਿਸ਼ਾਂ ਮੁਕੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਕृਤਂ ਯਨ੍ਤ੍ਰਂ ਲਤਾਮਯਮ੍
ਸਭ ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਲਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਯੰਤਰ ਰੱਖੀ ਗਈ।
ਯਥੇਚ੍ਛਯਾ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਮੇਤਤ੍ ਤੇ ਗਦਿਤਂ ਸ਼ੁਭੇ
ਪਵਿਤ੍ਰੇ, ਮੈਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਬਿਆਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਾਯਾਤਾ ਸੁਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗੀ ਕੇਨ ਸਾਰ੍ਥੇਨ ਮਾਂ ਵਦ
ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਦੱਸ ਕਿ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਈ ਹੈਂ?
ਨਨ੍ਦਯਨ੍ਤੀਤਿ ਮੇ ਨਾਮ ਪ੍ਰਮ੍ਲੋਚਾਗਰ੍ਭਸਂਭਵਾ
ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਨੰਦਯੰਤਿ ਹੈ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਮਲੋਚਾ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਹਾਂ।
ਇਯਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮਹਿषੀ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਹ ਨਾਰੀ ਰਾਜੇ ਦੀ ਰਾਣੀ ਬਣੇਗੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਿਵਾ ਚਾਸ਼ਿਵਨਿਰ੍ਘੋषਾ ਤਤੋ ਭੂਯੋ ऽਬ੍ਰਵੀਨਮੁਨਿਃ
ਸ਼ਿਵਾ ਅਤੇ ਅਸ਼ਿਵਨਿਰਘੋਸ਼ਾ—ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕਿਹਾ।
ਤਤੋ ਜਗਾਮ ਸ ऋषਿਰੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ऽਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਇਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਉਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤੋ ਹਿਰਣ੍ਵਤ੍ਯਾਸ੍ਤੀਰਾਤ੍ ਕਪਿਰਥੋਤ੍ਪਤਤ੍
ਹਿਰਣਵਤੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ, ਬਾਂਦਰ-ਰਥ ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਤਯਾਸ੍ਮਿ ਦੇਸ਼ਮਾਨੀਤਾ ਇਮਂ ਮਾਨੁषਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਾਹ ਸੁਨ੍ਦਰਿ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਸ਼੍ਰੀਕਣ੍ਠਂ ਯਮੁਨਾਤਟੇ
ਸੁੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਸ੍ਰੀਕੰਠ ਕੋਲ ਜਾ।'
ਤਸ੍ਮੈ ਨਿਵੇਦਯਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ऽਧਿਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ
ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣਾ ਆਪ ਪੇਸ਼ ਕਰ; ਉੱਥੇ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਪਾਵੇਂਗਾ।
ਪਰਿਤ੍ਰਾਣਾਰ੍ਥਮਗਮਦ੍ਧਿਮਾਦ੍ਰੇਰ੍ਯਮੁਨਾਂ ਨਦੀਮ੍
ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਯਮੁਨਾ ਦਰਿਆ ਤੇ ਆਈ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਥਾਨਂ ਯਤ੍ਰਾਗਚ੍ਛਤਿ ਤਾਪਸਃ
ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚੀ, ਜਿੱਥੇ ਤਪਸਵੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤਿਵਨ੍ਦ੍ਯ ਤਤੋ ऽਪਸ਼੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਮਹਾਮੁਨੇ
ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਹਨ, ਦੇਖਿਆ।
ਤਜ੍ਜਾਬਾਲ੍ਯੁਦਿਤਂ ਸ਼੍ਲੋਕਮਲਿਖਚ੍ਚਾਨ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸ਼ਲੋਕ ਲਿਖਿਆ।