ਗਨ੍ਤੁਕਾਮੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਯਤ੍ਰ ਨ੍ਯਸ੍ਤਾ ਸੁਲੋਚਨਾ
ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਜਿੱਥੇ ਸੁਲੋਚਨਾ ਰੱਖੀ ਗਈ ਸੀ, ਉਥੇ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਗਿਆ।
ਨਨ੍ਦਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮਂ ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਗਤ੍ਵਾ ਜਿਗਮਿषੁਃ ਕਪਿਃ
ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਧੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਾਨਰ ਜਾਂਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਨ੍ਮੇ ਵृਥਾ ਸ਼੍ਰਮੋ ਜਾਤੋ ਜਲਮਜ੍ਜਨਸਂਭਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਜਤਨ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁਬਕੀ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੋਇਆ।
ਸਾ ਤਦ੍ ਭਯਾਚ੍ਚ ਨ੍ਯਪਤਨ੍ਨਦੀਂ ਚੈਵ ਹਿਰਣ੍ਵਤੀਮ੍
ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਿਰਣਵਤੀ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਸਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਜਗਾਮਾਞ੍ਜਨਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਦੁੱਖ ਤੇ ਗਮ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਜਨਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸਮਾਸ੍ਤੇ ਵੈ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਗਣਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍
ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਲ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਨੀਤਾ ਦੇਸ਼ਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਕੋਸ਼ਲਂ ਸਾਧੁਭੁਰ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਮਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕੋਸ਼ਲ ਦੇਸ਼, ਜੋ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਰੋਹਪ੍ਰਾਵृਤਤਨੁਂ ਜਟਾਧਰਮਿਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕਲੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਜਟਾਵਾਂ।
ਉਪਵਿष੍ਟਾ ਸ਼ਿਲਵਾਪਟ੍ਟੇ ਤਤੋ ਵਾਚਂ ਪ੍ਰਸ਼ੁਸ਼੍ਰਵੇ
ਉਹ ਪੱਥਰ ਦੀ ਚੌਕੀ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ।
ਯਥਾ ਸ ਤਨਯਸ੍ਤੁਭ੍ਯਮੁਦ੍ਬਦ੍ਧੋ ਵਟਪਾਦਪੇ
ਜਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ,
ਤਿਰ੍ਯਗੂਰ੍ਧ੍ਵਮਧਸ਼੍ਚੈਵ ਸਮਨ੍ਤਾਦਵਲੋਕਯਤ੍
ਉਹ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਉਪਰ ਤੇ ਹੇਠਾਂ, ਹਰ ਥਾਂ ਵੇਖਿਆ।
ਪਿਙ੍ਗਲਾਭਿਰ੍ਜਟਾਭਿਸ੍ਤੁ ਉਦ੍ਬ੍ਦ੍ਧਂ ਯਤ੍ਨਤਃ ਸ਼ੁਭੇ
ਸੋਨੇ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ।
ਪ੍ਰਾਹ ਕੇਨਾਸਿ ਬਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਾਪਿਨਾ ਵਦ ਬਾਲਕ
ਉਹ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ ਨੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਬੱਚੇ? ਦੱਸ, ਹੇ ਪਾਪੀ।'
ਜਟਾਸ੍ਵੇਵਂ ਸੁਦੁष੍ਟੇਨ ਜੀਵਾਮਿ ਤਪਸੋ ਬਲਾਤ੍
ਇਹ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿਚ ਬੁਰੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮੈਂ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ।
ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਤਪਸੋ ਰਾਸ਼ਿਃ ਪਿਤਾ ਮਮ ऋਤਧ੍ਵਜਃ
ਇੱਥੇ ਤਪ ਦਾ ਢੇਰ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਰਿਤਧਵਜ ਹਨ।
ਜਾਤੋ ऽਲਿਵृਨ੍ਦਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਉਹ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਜਾਬਾਲੀਤਿ ਪਰਿਖ੍ਯਾਯ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ
ਉਹ ਜਾਬਾਲੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੁਣ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸੁਮਾਰਤ੍ਵੇ ਚਰਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਸੁਮਾਰਾ ਵਿਚ ਤਪ ਕਰੇਗੀ।
ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨ੍ ਬਾਲੋ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਬਨ੍ਧਨਂ ਦृਢਮ੍
ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਤੂੰ ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੰਨ੍ਹਣ ਨੂੰ ਸਹੇਗੀ।
ਯੌਵਨੇ ਪਾਰਮਾਨ੍ ਭੋਗਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਸਹਸ੍ਰਸਮਾਸ੍ਤਥਾ
ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਤੂੰ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਉੱਤਮ ਸੁਖ ਭੋਗੇਗੀ।
ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਭੂਮਿਸ਼ਯ੍ਯਾਢ੍ਯਂ ਕਦਨ੍ਨਾਸ਼ਨਭੋਜਨਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੌਣ ਲਈ ਵਿਛੋਨਾ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਅਨਾਜ ਦਾ ਖਾਣਾ ਮਿਲੇਗਾ।
ਵਿਚਰਾਮਿ ਮਹੀਪृष੍ਠਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਹਿਰਣ੍ਵਤੀਮ੍
ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦਾ ਹਾਂ, ਹਿਰਣਵਤੀ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਇਮਾਂ ਦੇਵਵਤੀਂ ਗृਹ੍ਯਂ ਮੂਢ ਨ੍ਯਸ੍ਤਾਂ ਮਹਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਇਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰੱਖੀ ਗਈ ਸੀ, ਲੈ ਕੇ,
ਵਟਾਗ੍ਰੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਦ੍ਬ੍ਬਨ੍ਧ ਜਟਾਭਿਰਪਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਜਟਾਵਾਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ।
ਲਤਾਪਾਸ਼ੈਰ੍ਮਹਾਯਨ੍ਤ੍ਰਮਧਸ੍ਤਾਦ੍ ਦੁष੍ਟਬੁਦ੍ਧਿਨਾ
ਲਤਾਂ ਦੇ ਰੱਸਿਆਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਯੰਤਰ ਹੇਠਾਂ, ਇੱਕ ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ।
ਦਿਸ਼ਾਂ ਮੁਕੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਕृਤਂ ਯਨ੍ਤ੍ਰਂ ਲਤਾਮਯਮ੍
ਸਭ ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਲਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਯੰਤਰ ਰੱਖੀ ਗਈ।
ਯਥੇਚ੍ਛਯਾ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਮੇਤਤ੍ ਤੇ ਗਦਿਤਂ ਸ਼ੁਭੇ
ਪਵਿਤ੍ਰੇ, ਮੈਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਬਿਆਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਾਯਾਤਾ ਸੁਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗੀ ਕੇਨ ਸਾਰ੍ਥੇਨ ਮਾਂ ਵਦ
ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਦੱਸ ਕਿ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਈ ਹੈਂ?
ਨਨ੍ਦਯਨ੍ਤੀਤਿ ਮੇ ਨਾਮ ਪ੍ਰਮ੍ਲੋਚਾਗਰ੍ਭਸਂਭਵਾ
ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਨੰਦਯੰਤਿ ਹੈ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਮਲੋਚਾ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਹਾਂ।
ਇਯਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮਹਿषੀ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਹ ਨਾਰੀ ਰਾਜੇ ਦੀ ਰਾਣੀ ਬਣੇਗੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।