ਸ਼ਾਕ੍ਵੇਯਂ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਮਾਵਸਤਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਸੁੰਦਰੋ, ਸ਼ਾਕਵੇਯ ਇਸ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲੋ ऽਤ੍ਯਗਾਦ੍ ਵਰਾਰੋਹੇ ਬਹੁਵਰ੍षਗਣੋ ਵਨੇ
ਪਿਆਰੀ, ਬਹੁਤ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਗਏ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਸਮਭ੍ਯਾਗਾਤ੍ ਖ੍ਯਾਤਾਂ ਦੇਵਵਤੀਮਿਤਿ
ਉਸਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦੇਵਵਤੀ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪ੍ਰਜਗ੍ਰਾਹ ਬਾਲਤ੍ ਕਰੇ
ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਕਨ੍ਦਰੋ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਖ੍ਡ੍ਗਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਚਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਗੁਫਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਤਥੈਵ ਸਹ ਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗ੍ਯਾ ਹਿਮਾਚਲਮੁਪਾਗਤਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਹਣੀ ਅੰਗ ਵਾਲੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਵਿਦੂਰੇ ਗਹਨਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ऋषਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਹੀ, ਇੱਕ ਘਣੀ ਆਸ਼ਰਮ ਸੀ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਨ੍ਯਮਞ੍ਜਤ ਸ ਕਾਲਿਨ੍ਦ੍ਯਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਹਿ
ਉਹ ਕਾਲਿੰਦੀ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਨਮਣੀ, ਜਦ ਦਾਨਵ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਜਗਾਮ ਚ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪਾਤਾਲਂ ਨਿਲਯਂ ਨਿਜਮ੍
ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨੀਤਃ ਸ਼ਿਵੀਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੇ ਦੇਸ਼ਂ ਸ਼ੁਭਜਨਾਵृਤਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਿਵਿਤੀ ਨਾਮ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦੇਸ਼ 'ਚ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ।
ਗਨ੍ਤੁਕਾਮੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਯਤ੍ਰ ਨ੍ਯਸ੍ਤਾ ਸੁਲੋਚਨਾ
ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਜਿੱਥੇ ਸੁਲੋਚਨਾ ਰੱਖੀ ਗਈ ਸੀ, ਉਥੇ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਗਿਆ।
ਨਨ੍ਦਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮਂ ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਗਤ੍ਵਾ ਜਿਗਮਿषੁਃ ਕਪਿਃ
ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਧੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਾਨਰ ਜਾਂਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਨ੍ਮੇ ਵृਥਾ ਸ਼੍ਰਮੋ ਜਾਤੋ ਜਲਮਜ੍ਜਨਸਂਭਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਜਤਨ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁਬਕੀ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੋਇਆ।
ਸਾ ਤਦ੍ ਭਯਾਚ੍ਚ ਨ੍ਯਪਤਨ੍ਨਦੀਂ ਚੈਵ ਹਿਰਣ੍ਵਤੀਮ੍
ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਿਰਣਵਤੀ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਸਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਜਗਾਮਾਞ੍ਜਨਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਦੁੱਖ ਤੇ ਗਮ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਜਨਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸਮਾਸ੍ਤੇ ਵੈ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਗਣਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍
ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਲ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਨੀਤਾ ਦੇਸ਼ਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਕੋਸ਼ਲਂ ਸਾਧੁਭੁਰ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਮਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕੋਸ਼ਲ ਦੇਸ਼, ਜੋ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਰੋਹਪ੍ਰਾਵृਤਤਨੁਂ ਜਟਾਧਰਮਿਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕਲੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਜਟਾਵਾਂ।
ਉਪਵਿष੍ਟਾ ਸ਼ਿਲਵਾਪਟ੍ਟੇ ਤਤੋ ਵਾਚਂ ਪ੍ਰਸ਼ੁਸ਼੍ਰਵੇ
ਉਹ ਪੱਥਰ ਦੀ ਚੌਕੀ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ।
ਯਥਾ ਸ ਤਨਯਸ੍ਤੁਭ੍ਯਮੁਦ੍ਬਦ੍ਧੋ ਵਟਪਾਦਪੇ
ਜਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ,
ਤਿਰ੍ਯਗੂਰ੍ਧ੍ਵਮਧਸ਼੍ਚੈਵ ਸਮਨ੍ਤਾਦਵਲੋਕਯਤ੍
ਉਹ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਉਪਰ ਤੇ ਹੇਠਾਂ, ਹਰ ਥਾਂ ਵੇਖਿਆ।
ਪਿਙ੍ਗਲਾਭਿਰ੍ਜਟਾਭਿਸ੍ਤੁ ਉਦ੍ਬ੍ਦ੍ਧਂ ਯਤ੍ਨਤਃ ਸ਼ੁਭੇ
ਸੋਨੇ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ।
ਪ੍ਰਾਹ ਕੇਨਾਸਿ ਬਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਾਪਿਨਾ ਵਦ ਬਾਲਕ
ਉਹ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ ਨੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਬੱਚੇ? ਦੱਸ, ਹੇ ਪਾਪੀ।'
ਜਟਾਸ੍ਵੇਵਂ ਸੁਦੁष੍ਟੇਨ ਜੀਵਾਮਿ ਤਪਸੋ ਬਲਾਤ੍
ਇਹ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿਚ ਬੁਰੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮੈਂ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ।
ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਤਪਸੋ ਰਾਸ਼ਿਃ ਪਿਤਾ ਮਮ ऋਤਧ੍ਵਜਃ
ਇੱਥੇ ਤਪ ਦਾ ਢੇਰ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਰਿਤਧਵਜ ਹਨ।
ਜਾਤੋ ऽਲਿਵृਨ੍ਦਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਉਹ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਜਾਬਾਲੀਤਿ ਪਰਿਖ੍ਯਾਯ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ
ਉਹ ਜਾਬਾਲੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੁਣ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸੁਮਾਰਤ੍ਵੇ ਚਰਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਸੁਮਾਰਾ ਵਿਚ ਤਪ ਕਰੇਗੀ।
ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨ੍ ਬਾਲੋ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਬਨ੍ਧਨਂ ਦृਢਮ੍
ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਤੂੰ ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੰਨ੍ਹਣ ਨੂੰ ਸਹੇਗੀ।
ਯੌਵਨੇ ਪਾਰਮਾਨ੍ ਭੋਗਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਸਹਸ੍ਰਸਮਾਸ੍ਤਥਾ
ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਤੂੰ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਉੱਤਮ ਸੁਖ ਭੋਗੇਗੀ।