ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੀ ਕਨ੍ਦਰਮਾਲਿਨਃ
ਦੈਤ Kandaramālin ਦੀ ਧੀ ਇੱਥੇ ਆਵੇਗੀ।
ਤਥਾਪਰਾ ਵੇਦਵਤੀ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਦੁਹਿਤਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੋਰ ਇੱਕ, ਵੇਦਵਤੀ, ਪਰਜਨਿਆ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧੀ।
ਹਾਟਕਾਖ੍ਯੇ ਮਹਾਦੇਵ ਤਦਾ ਸਂਯੋਗਮੇष੍ਯਸਿ
ਹਾਟਕ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਤੂੰ ਮਿਲਾਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।
ਸਪ੍ਤਗੋਦਾਵਰਂ ਤੀਰ੍ਥਮਗਮਤ੍ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੱਤ ਗੋਦਾਵਰੀਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੀ।
ਸਮਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ੁਚਿਪਰਾ ਫਲਮੂਲਾਸ਼ਨਾਭਵਤ੍
ਉਹ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੀ ਰਹੀ।
ਸ਼੍ਲੋਕਮੇਕਂ ਮਹਾਖ੍ਯਾਨਂ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਂਕਥਾ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰਿਆ।
ਇਦਂ ਹਿ ਦੁਃਖਂ ਮृਗਸ਼ਾਵਨੇਤ੍ਰ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਮਾਰ੍ਜਯੇਦ੍ ਯਃ ਸ੍ਵਪਰਾਕ੍ਰਮੇਣ
ਜੋ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਜਤਨ ਨਾਲ, ਹਿਰਣ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਦਾ ਇਹ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰੇ,
ਨਦੀਂ ਪਯੋष੍ਣੀਂ ਮੁਨਿਵृਨ੍ਦਵਨ੍ਦ੍ਯਾਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨੇਵ ਵਿਸ਼ਾਲਨੇਤ੍ਰਾਮ੍
ਮੁਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਪਯੋਸ਼ਣੀ ਨਦੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ,
ਸ੍ਮਰਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਸੁਰਥਂ ਵੀਰਂ ਮਹਾਨ੍ ਕਾਲਃ ਸਮਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਸੂਰਥਾ, ਵਿਰੋਧੀ, ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਨ੍ਯਪਤਨ੍ਮੇਰੁਸ਼ਿਖਰਾਦ੍ ਭੂਪृष੍ਠਂ ਵਿਧਿਚੋਦਿਤਃ
ਉਹ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਸ਼ਾਕ੍ਵੇਯਂ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਮਾਵਸਤਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਸੁੰਦਰੋ, ਸ਼ਾਕਵੇਯ ਇਸ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲੋ ऽਤ੍ਯਗਾਦ੍ ਵਰਾਰੋਹੇ ਬਹੁਵਰ੍षਗਣੋ ਵਨੇ
ਪਿਆਰੀ, ਬਹੁਤ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਗਏ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਸਮਭ੍ਯਾਗਾਤ੍ ਖ੍ਯਾਤਾਂ ਦੇਵਵਤੀਮਿਤਿ
ਉਸਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦੇਵਵਤੀ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪ੍ਰਜਗ੍ਰਾਹ ਬਾਲਤ੍ ਕਰੇ
ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਕਨ੍ਦਰੋ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਖ੍ਡ੍ਗਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਚਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਗੁਫਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਤਥੈਵ ਸਹ ਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗ੍ਯਾ ਹਿਮਾਚਲਮੁਪਾਗਤਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਹਣੀ ਅੰਗ ਵਾਲੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਵਿਦੂਰੇ ਗਹਨਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ऋषਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਹੀ, ਇੱਕ ਘਣੀ ਆਸ਼ਰਮ ਸੀ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਨ੍ਯਮਞ੍ਜਤ ਸ ਕਾਲਿਨ੍ਦ੍ਯਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਹਿ
ਉਹ ਕਾਲਿੰਦੀ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਨਮਣੀ, ਜਦ ਦਾਨਵ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਜਗਾਮ ਚ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪਾਤਾਲਂ ਨਿਲਯਂ ਨਿਜਮ੍
ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨੀਤਃ ਸ਼ਿਵੀਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੇ ਦੇਸ਼ਂ ਸ਼ੁਭਜਨਾਵृਤਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਿਵਿਤੀ ਨਾਮ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦੇਸ਼ 'ਚ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ।
ਗਨ੍ਤੁਕਾਮੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਯਤ੍ਰ ਨ੍ਯਸ੍ਤਾ ਸੁਲੋਚਨਾ
ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਜਿੱਥੇ ਸੁਲੋਚਨਾ ਰੱਖੀ ਗਈ ਸੀ, ਉਥੇ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਗਿਆ।
ਨਨ੍ਦਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮਂ ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਗਤ੍ਵਾ ਜਿਗਮਿषੁਃ ਕਪਿਃ
ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਧੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਾਨਰ ਜਾਂਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਨ੍ਮੇ ਵृਥਾ ਸ਼੍ਰਮੋ ਜਾਤੋ ਜਲਮਜ੍ਜਨਸਂਭਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਜਤਨ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁਬਕੀ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੋਇਆ।
ਸਾ ਤਦ੍ ਭਯਾਚ੍ਚ ਨ੍ਯਪਤਨ੍ਨਦੀਂ ਚੈਵ ਹਿਰਣ੍ਵਤੀਮ੍
ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਿਰਣਵਤੀ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਸਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਜਗਾਮਾਞ੍ਜਨਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਦੁੱਖ ਤੇ ਗਮ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਜਨਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸਮਾਸ੍ਤੇ ਵੈ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਗਣਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍
ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਲ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਨੀਤਾ ਦੇਸ਼ਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਕੋਸ਼ਲਂ ਸਾਧੁਭੁਰ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਮਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕੋਸ਼ਲ ਦੇਸ਼, ਜੋ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਰੋਹਪ੍ਰਾਵृਤਤਨੁਂ ਜਟਾਧਰਮਿਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕਲੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਜਟਾਵਾਂ।
ਉਪਵਿष੍ਟਾ ਸ਼ਿਲਵਾਪਟ੍ਟੇ ਤਤੋ ਵਾਚਂ ਪ੍ਰਸ਼ੁਸ਼੍ਰਵੇ
ਉਹ ਪੱਥਰ ਦੀ ਚੌਕੀ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ।
ਯਥਾ ਸ ਤਨਯਸ੍ਤੁਭ੍ਯਮੁਦ੍ਬਦ੍ਧੋ ਵਟਪਾਦਪੇ
ਜਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ,