ਤਪ੍ਤਕृਚ੍ਛ੍ਰਰਹਸ੍ਯਂ ਵੈ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤਪਤ ਰਾਜ਼ੀ ਤਪ ਕਰਿਆ ਸੀ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤਪਾਪਾ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਵਾਸੁਦੇਵਮਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਦ੍ਯਭਿषੇਕੇਣ ਸ੍ਨਾਪਯਾਮੋ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਕਿਸ ਨੂੰ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੁੱਧ ਆਦਿ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਾਂ?
ਮਦ੍ਦੇਹੇ ਕਿਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਧ੍ਵਂ ਯੋਗਾਸ਼੍ਚਾਯਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ
ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਇਹ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਕਾਇਮ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ?
ਸਤ੍ਯਂ ਵਦ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨ ਮਹੇਸ਼ਾਨਃ ਕ੍ਵ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਸਚ ਦੱਸੋ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮਹਾਂਸਵਾਮੀ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ?
ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਦੇਵਾਨਾਂ ਮੁਰਾਰਿਰ੍ਲਿਙ੍ਗਮੈਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਮੁਰਾਰੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਸ਼ਵਰੀ ਲਿੰਗ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਇਆ।
ਸ੍ਨਾਪਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਲਿਙ੍ਗਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਧ੍ਰੁਵਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਇਆ।
ਬਿਲ੍ਵਪਤ੍ਰਾਮ੍ਬੁਜੈਰ੍ਦੇਵਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸੁਰਞ੍ਜਸਾ
ਬੈਲ ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਕਮਲ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਜਪ੍ਤ੍ਵਾष੍ਟਸ਼ਤਨਾਮਾਨਂ ਪ੍ਰਣਾਮਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਤਤਃ
ਅਠ ਸੌ ਨਾਮ ਜਪ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਕਥਂ ਯੋਗਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨੌ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਧਤਮਸੋਦ੍ਭਵੌ
ਅਗਿਆਨ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਜੀਵ ਕਿਵੇਂ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ?
ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਧਰੋ ऽਵ੍ਯਯਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੈ।
ਸਮਾਧਵਂ ਹਾਰਭੁਜਙ੍ਗਵਕ੍ਸ਼ਸਂ ਪੀਤਾਜਿਨਾਚ੍ਛਨ੍ਨਕਟਿਪ੍ਰਦੇਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਗਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾ, ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ, ਅਤੇ ਕਮਰ 'ਤੇ ਪੀਲੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਕਪਰ੍ਦਖਟ੍ਵਾਙ੍ਗਕਪਾਲਘਣ੍ਟਾਸਸ਼ਙ੍ਖਟਙ੍ਕਾਰਰਵਂ ਮਹਰ੍षੇ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਕਪਾਰ, ਖਟਵਾਂਗ, ਖੋਪੜੀਆਂ, ਘੰਟੀਆਂ ਅਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਪ੍ਰੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਾਮਂ ਕਮਲਾਸਨਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਤਿਂ ਚੈਕਤਰਾਂ ਨਿਯੁਜ੍ਯ
ਕਹਿ ਕੇ, ਕਮਲ-ਅਸਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਲਾ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਾਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਮਮ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਫੜ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ, ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਾਇਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਨਮਃ ਸ੍ਥਾਣਵੇਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇਹ੍ਯੁਪਾਵਿਸ਼ਨ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ 'ਨਮਸਕਾਰ ਸਥਾਣੁ' ਕਿਹਾ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਂ ਜਗਜ੍ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਉਨ੍ਮਜ੍ਜਸ੍ਵ ਪ੍ਰਿਯਾਤਿਥੇ
ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੰਸਾਰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਉਠੋ, ਪਿਆਰੇ ਮਹਿਮਾਨ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੋਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਚ ਵੈਗੇਨ ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਪੀ ਨਿਰਞ੍ਜਨਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਸ ਚਾਗਤਃ ਸੁਰੈਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਣਤੋ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਜੋ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮਹਾਵ੍ਰਤਂ ਤ੍ਰਯੋ ਲੋਕਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤੇਸਾਵृਤਾਃ
ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ ਤੇ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸੁਰਾ ਦਿਵਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਹृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਸਾਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤੋ ऽਭਿਚਿਨ੍ਤਯਦ੍ਰੁਦ੍ਰਃ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਾ ਮਹੀ
ਫਿਰ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਧਰਤੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ?'
ਦਦਰ੍ਸ਼ੋਘਵਤੀਤੀਰੇ ਉਸ਼ਨਸਂ ਤਪੋਨਿਧਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਘਘਵਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉਸ਼ਨਸ, ਜੋ ਤਪ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਜਗਤ੍ਕ੍ਸ਼ੋਭਕਰਂ ਵਿਪ੍ਰ ਤਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਮਮ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੱਸੋ ਜਲਦੀ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ।
ਸਂਜੀਵਨੀਂ ਸ਼ੁਭਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛੇ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨ
ਹੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਚੰਗੀ ਵਿਦਿਆ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਂਜੀਵਨੀਂਵਿਦ੍ਯਾਂ ਭਵਾਨ੍ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਤਿ ਤਤ੍ਤਵਤ੍ਤਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਵਿਦਿਆ ਨੂੰ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਲਵੋਗੇ।
ਤਥਾਪਿ ਚਲਤੇ ਪृਥ੍ਵੀ ਸਾਬ੍ਧਿਭੂਭृਨ੍ਨਗਾਵृਤਾ
ਫਿਰ ਵੀ, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਟੇਕੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਧਰਤੀ ਹਿਲ ਰਹੀ ਹੈ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਨृਤ੍ਯਮਾਨਂ ਚ ऋषਿਂ ਮਙ੍ਕਣਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੰਕਣ ਨਾਮ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਯੈਵ ਵੇਗੇਨ ਸਮਾਹਤਾ ਤੁ ਚਚਾਲ ਭੂਰ੍ਭੂਮਿਧਰੈਃ ਸਹੈਵ
ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਆਪਣੇ ਪਹਾੜਾਂ ਸਮੇਤ ਹਿਲ ਗਈ।
ਕਿਂ ਭਾਵਿਤੋ ਨृਤ੍ਯਸਿ ਕੇਨ ਹੇਤੁਨਾ ਵਦਸ੍ਵ ਮਾਮੇਤ੍ਯ ਕਿਮਤ੍ਰ ਤੁष੍ਟਿਃ
ਤੂੰ ਨੱਚ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਕਿਹੜਾ ਭਾਵ ਹੈ ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ? ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਦੱਸ, ਇੱਥੇ ਕਿਹੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ?