ਯੇ ਜਲਂ ਤਾਵਕੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪੀਤ੍ਵਾ ਸਂਯਮਿਨੋ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਸੰਯਮੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ,
ਤੇषਾਂ ਹृਤ੍ਪਙ੍ਕਜੇष੍ਵੇਵ ਮਲ੍ਲਿਙ੍ਗਂ ਭਵਿਤਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚ ਲਿੰਗ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇਗਾ।
ਪਿਤॄਣਾਮਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਅਖੰਡ ਰਹੇਗਾ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਾ ਨॄਣਾਂ ਮृਤਾਨਾਮਪੁਨਰ੍ਭਵਃ
ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ; ਉਹ ਅਟੱਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਣਗੇ।
ਪੁਨਾਤਿ ਪੁਂਸਾਂ ਕੇਦਾਰਸ੍ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਵਚਨਂ ਯਥਾ
ਕੇਦਾਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਨੈਤਰੀ ਦੀ ਬਾਣੀ ਦੱਸਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਭਾਨੁਸੁਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀ, ਕਾਲਿੰਦੀ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲਈ,
ਵृਤਾਂ ਤੀਰ੍ਥਸ਼ਤੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ਜਾਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਸੈਂਕੜੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ, ਪਲਕਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ,
ਦ੍ਰੁਪਦਾਂ ਨਾਮ ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਜਜਾਪਾਨ੍ਤਰ੍ਜਲੇ ਹਰਃ
ਹਰ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਿਚ ਡ੍ਰੁਪਦਾ ਨਾਮ ਗਾਇਤਰੀ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ।
ਸਾਗ੍ਰਾਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰੋ ਜਾਤੋ ਨ ਚੋਨ੍ਮਜ੍ਜਤ ਈਸ਼੍ਵਰਃ
ਪੂਰਾ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਚੇਲੁਃ ਪੇਤੁਰ੍ਧਰਣ੍ਯਾਂ ਚ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਸ੍ਤਾਰਕੈਃ ਸਹ
ਤਾਰੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਲੋਕੇਭ੍ਯ ਇਤਿ ਜਪਨ੍ਤਃ ਪਰਮਰ੍षਯਃ
ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ 'ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ' ਇੰਝ ਜਪਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੀਆਂ ਅਰਦਾਸਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੋਚੁਃ ਕਿਮਿਦਂ ਲੋਕਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾਃ ਸਂਸ਼ਯਮਾਗਤਾਃ
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਲੋਕ ਕਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਲੋਕ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ ਹਨ।'
ਤਦਾਗਚ੍ਛਤ ਵੋ ਯੁਕ੍ਤਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍
ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਵੇਖੋ।
ਪਿਤਾਮਹਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮੁਰਾਰਿਸਦਨਂ ਗਤਾਃ
ਪਿਤਾਮ੍ਹਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਾ ਕੇ ਉਹ ਮੁਰਾ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਦੈਤ੍ਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਵਾਪਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵੋ ਵਾ ਤਦੁਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੈਤ ਹੈ, ਰਾਖਸ ਹੈ ਜਾਂ ਕੋਈ ਰਾਜਾ—ਇਹ ਦੱਸੋ।
ਦੈਤ੍ਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਵਾਪਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵੋ ਵਾ ਤਦੁਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੈਤ ਹੈ, ਰਾਖਸ ਹੈ ਜਾਂ ਕੋਈ ਰਾਜਾ—ਇਹ ਦੱਸੋ।
ਕਥਂ ਚ ਨਹਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਤਦ੍ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਮਿਦਮਾਖ੍ਯਾਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਅਜੀਬ ਵੀ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੀ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਣੇ ਸ਼ਸ੍ਤਾਨ੍ ਦਿਤਿਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬੰਦਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਵੇਖਿਆ।
ਆਰਾਧਯਾਮਾਸ ਵਿਭੁਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਪਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਜੇਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ।
ਸ ਚ ਵਵ੍ਰੇ ਵਰਂ ਦੈਤ੍ਯੋ ਵਰਮੇਨਂ ਪਿਤਾਮਹਾਤ੍
ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਪਿਤਾਮ੍ਹਾ ਕੋਲੋਂ ਵਰ ਮੰਗਿਆ।
ਸ ਸ ਮਦ੍ਧਸ੍ਤਸਂਸ੍ਪृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਮਰੋ ऽਪਿ ਮਰਤ੍ਵਤਃ
ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹਣ ਤੇ, ਅਮਰ ਵੀ ਮਰਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ।
ਤਤੋ ऽਭ੍ਯਾਗਾਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਮੁਰਃ ਸੁਰਗਿਰਿਂ ਬਲੀ
ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤੇਜੀਲਾ ਮੁਰਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗਿਆ।
ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਯੁਯੁਧੇ ਤੇਨ ਸਮਂ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਨਾਰਦ
ਨਾਰਦ, ਉਸ ਦੈਤ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੀ ਬਰਾਬਰੀ ਦੀ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਨ ਚਾਸ੍ਯ ਸਹ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਵੈ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪੁਰਨ੍ਦਰਃ
ਤੇ ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਂ ਨ ਤਂ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਿਵਾਰਯਿਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਅੰਦਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕੇ।
ਦੇਹਿ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਨੋ ਚੇਤ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ
'ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਿਆ, ਜਾ ਤਾਂ ਲੜਾਈ ਕਰ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਛੱਡ ਦੇ।'
ਸ੍ਵਰ੍ਗਰਾਜ੍ਯਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭੂਚਰਃ ਸਮਜਾਯਤ
ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਰਾਜ ਛੱਡ ਕੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸਕਲਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਹ ਦੇਵੈਃ ਸੁਤੇਨ ਚ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਇਆ।
ਮੁਰੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਹਾਭੋਗਾਨ੍ ਬੁਭੁਜੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਮੁਰਾ ਵੀ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਕੇ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।