ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਨਿਸ੍ਤੇਜਾਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਵੀਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਹ ਬਿਨਾ ਚਮਕ ਦੇ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਪੋਰ੍ਥਾਯ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੇ ਮਤਿਂ ਮਤਿਮਤਾਂ ਵਰਃ
ਤਪ ਲਈ, ਉਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਉਸ ਵੱਲ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੈਲਾਦਿਂ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਗੋਪ੍ਤਾਰਂ ਵਿਚਚਾਰ ਮਹੀਤਲਮ੍
ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ ਰੱਖਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਧਾਰਯਾਣਃ ਕਟੀਦੇਸ਼ੇ ਮਹਾਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਯ ਮੇਖਲਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਮਰ 'ਤੇ ਵੱਡੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਪਾਈ।
ਏਕਾਹਵਾਸੀ ਵृਕ੍ਸ਼ੇ ਹਿ ਸ਼ੈਲਸਾਨੁਨਦੀष੍ਵਟਨ੍
ਉਹ ਇਕ ਦਿਨ ਲਈ ਰੁੱਖਾਂ, ਪਹਾੜੀ ਢਲਾਣਾਂ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਵਾਯ੍ਵਾਹਾਰਸ੍ਤਦਾ ਤਸ੍ਥੌ ਨਵਵਰਿषਸ਼ਤਂ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਉਹ ਸਿਰਫ ਹਵਾ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ, ਇੰਝ ਖੜਾ ਰਹਿ ਕੇ ਨੌ ਸੌ ਸਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਗੁਜ਼ਾਰੇ।
ਵਿਸ੍ਤृਤੇ ਹਿਮਵਤ੍ਪੁष੍ਠੇ ਰਮ੍ਯੇ ਸਮਸ਼ਿਲਾਤਲੇ
ਹਿਮਵਤ ਦੇ ਚੌੜੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਪਠਾਰ ਉੱਤੇ, ਸਮਤਲ ਪੱਥਰ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ 'ਤੇ,
ਸਾਰ੍ਚਿष੍ਮਤੀ ਜਟਾਮਧ੍ਯਾਨ੍ਨਿषਣ੍ਣਾ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਆਪਣੇ ਜਟਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ।
ਜਾਤਸ੍ਤੀਰ੍ਥਵਰਃ ਪੁਮ੍ਯਃ ਕੇਦਾਰ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਉਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਕੇਦਾਰ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।
ਪੁਣ੍ਯਵृਦ੍ਧਿਕਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪਾਪਘ੍ਨਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸਾਧਨਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਧਾਉਂਦਾ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ।
ਯੇ ਜਲਂ ਤਾਵਕੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪੀਤ੍ਵਾ ਸਂਯਮਿਨੋ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਸੰਯਮੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ,
ਤੇषਾਂ ਹृਤ੍ਪਙ੍ਕਜੇष੍ਵੇਵ ਮਲ੍ਲਿਙ੍ਗਂ ਭਵਿਤਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚ ਲਿੰਗ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇਗਾ।
ਪਿਤॄਣਾਮਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਅਖੰਡ ਰਹੇਗਾ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਾ ਨॄਣਾਂ ਮृਤਾਨਾਮਪੁਨਰ੍ਭਵਃ
ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ; ਉਹ ਅਟੱਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਣਗੇ।
ਪੁਨਾਤਿ ਪੁਂਸਾਂ ਕੇਦਾਰਸ੍ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਵਚਨਂ ਯਥਾ
ਕੇਦਾਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਨੈਤਰੀ ਦੀ ਬਾਣੀ ਦੱਸਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਭਾਨੁਸੁਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀ, ਕਾਲਿੰਦੀ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲਈ,
ਵृਤਾਂ ਤੀਰ੍ਥਸ਼ਤੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ਜਾਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਸੈਂਕੜੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ, ਪਲਕਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ,
ਦ੍ਰੁਪਦਾਂ ਨਾਮ ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਜਜਾਪਾਨ੍ਤਰ੍ਜਲੇ ਹਰਃ
ਹਰ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਿਚ ਡ੍ਰੁਪਦਾ ਨਾਮ ਗਾਇਤਰੀ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ।
ਸਾਗ੍ਰਾਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰੋ ਜਾਤੋ ਨ ਚੋਨ੍ਮਜ੍ਜਤ ਈਸ਼੍ਵਰਃ
ਪੂਰਾ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਚੇਲੁਃ ਪੇਤੁਰ੍ਧਰਣ੍ਯਾਂ ਚ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਸ੍ਤਾਰਕੈਃ ਸਹ
ਤਾਰੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਲੋਕੇਭ੍ਯ ਇਤਿ ਜਪਨ੍ਤਃ ਪਰਮਰ੍षਯਃ
ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ 'ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ' ਇੰਝ ਜਪਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੀਆਂ ਅਰਦਾਸਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੋਚੁਃ ਕਿਮਿਦਂ ਲੋਕਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾਃ ਸਂਸ਼ਯਮਾਗਤਾਃ
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਲੋਕ ਕਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਲੋਕ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ ਹਨ।'
ਤਦਾਗਚ੍ਛਤ ਵੋ ਯੁਕ੍ਤਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍
ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਵੇਖੋ।
ਪਿਤਾਮਹਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮੁਰਾਰਿਸਦਨਂ ਗਤਾਃ
ਪਿਤਾਮ੍ਹਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਾ ਕੇ ਉਹ ਮੁਰਾ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਦੈਤ੍ਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਵਾਪਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵੋ ਵਾ ਤਦੁਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੈਤ ਹੈ, ਰਾਖਸ ਹੈ ਜਾਂ ਕੋਈ ਰਾਜਾ—ਇਹ ਦੱਸੋ।
ਦੈਤ੍ਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਵਾਪਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵੋ ਵਾ ਤਦੁਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੈਤ ਹੈ, ਰਾਖਸ ਹੈ ਜਾਂ ਕੋਈ ਰਾਜਾ—ਇਹ ਦੱਸੋ।
ਕਥਂ ਚ ਨਹਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਤਦ੍ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਮਿਦਮਾਖ੍ਯਾਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਅਜੀਬ ਵੀ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੀ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਣੇ ਸ਼ਸ੍ਤਾਨ੍ ਦਿਤਿਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬੰਦਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਵੇਖਿਆ।
ਆਰਾਧਯਾਮਾਸ ਵਿਭੁਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਪਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਜੇਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ।