ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨ੍ਧਕਂ ਨਿਪਤਿਤਂ ਸ਼ਤਰੂਪਾ ਵਿਭਾਵਰੀ
ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਤਰੂਪਾ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਉਠੀ।
ਪਤਿਤਂ ਚਾਨ੍ਧਕਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਯੂਥਪਾਃ
ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ—
ਤੇषਾਮਾਪਤਤਾਂ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਥੌ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਹਿਆ।
ਆਦਾਯ ਵਜ੍ਰਂ ਬਲਵਾਨ੍ ਮਘਵਾਨਿਵ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਵਜਰ ਫੜ ਕੇ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਗਣਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਮਘਵਾਨ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੇਵੀ ਚ ਤਾ ਨਿਜਾ ਮੂਰ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਮਿਚ੍ਛਯਾ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਓ।'
ਵਸਤਿਰ੍ਭਵਤੀਨਾਂ ਚ ਉਦ੍ਯਾਨੇषੁ ਵਨੇषੁ ਚ
ਤੁਹਾਡਾ ਵਾਸ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਹੋਵੇਗਾ।
ਵਨਸ੍ਪਤਿषੁ ਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਮ੍ਬਿਕਾਂ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਤੁਸੀਂ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਪੌਦਿਆਂ ਵਿਚ ਜਾਓ, ਤੇ ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਸ੍ਵਬਲਂ ਨਿਰ੍ਜਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪਾਤਾਲਮਾਦ੍ਰਵਾਤ੍
ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਾਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਫ਼ੌਰਨ ਪਾਤਾਲ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਰਾਤ੍ਰੌ ਨ ਸ਼ੇਤੇ ਮਦਨੇषੁਤਾਡਿਤੋ ਗੌਰੀਂ ਸ੍ਮਰਨ੍ਕਾਮਬਲਾਭਿਪਨ੍ਨਃ
ਪਿਆਰ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੁੱਤਾ; ਕਾਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਅਨਧਕਂ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਏਤਨ੍ਮੇ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਅੰਧਕਾ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ; ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਨਿਸ੍ਤੇਜਾਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਵੀਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਹ ਬਿਨਾ ਚਮਕ ਦੇ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਪੋਰ੍ਥਾਯ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੇ ਮਤਿਂ ਮਤਿਮਤਾਂ ਵਰਃ
ਤਪ ਲਈ, ਉਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਉਸ ਵੱਲ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੈਲਾਦਿਂ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਗੋਪ੍ਤਾਰਂ ਵਿਚਚਾਰ ਮਹੀਤਲਮ੍
ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ ਰੱਖਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਧਾਰਯਾਣਃ ਕਟੀਦੇਸ਼ੇ ਮਹਾਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਯ ਮੇਖਲਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਮਰ 'ਤੇ ਵੱਡੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਪਾਈ।
ਏਕਾਹਵਾਸੀ ਵृਕ੍ਸ਼ੇ ਹਿ ਸ਼ੈਲਸਾਨੁਨਦੀष੍ਵਟਨ੍
ਉਹ ਇਕ ਦਿਨ ਲਈ ਰੁੱਖਾਂ, ਪਹਾੜੀ ਢਲਾਣਾਂ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਵਾਯ੍ਵਾਹਾਰਸ੍ਤਦਾ ਤਸ੍ਥੌ ਨਵਵਰਿषਸ਼ਤਂ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਉਹ ਸਿਰਫ ਹਵਾ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ, ਇੰਝ ਖੜਾ ਰਹਿ ਕੇ ਨੌ ਸੌ ਸਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਗੁਜ਼ਾਰੇ।
ਵਿਸ੍ਤृਤੇ ਹਿਮਵਤ੍ਪੁष੍ਠੇ ਰਮ੍ਯੇ ਸਮਸ਼ਿਲਾਤਲੇ
ਹਿਮਵਤ ਦੇ ਚੌੜੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਪਠਾਰ ਉੱਤੇ, ਸਮਤਲ ਪੱਥਰ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ 'ਤੇ,
ਸਾਰ੍ਚਿष੍ਮਤੀ ਜਟਾਮਧ੍ਯਾਨ੍ਨਿषਣ੍ਣਾ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਆਪਣੇ ਜਟਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ।
ਜਾਤਸ੍ਤੀਰ੍ਥਵਰਃ ਪੁਮ੍ਯਃ ਕੇਦਾਰ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਉਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਕੇਦਾਰ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।
ਪੁਣ੍ਯਵृਦ੍ਧਿਕਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪਾਪਘ੍ਨਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸਾਧਨਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਧਾਉਂਦਾ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ।
ਯੇ ਜਲਂ ਤਾਵਕੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪੀਤ੍ਵਾ ਸਂਯਮਿਨੋ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਸੰਯਮੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ,
ਤੇषਾਂ ਹृਤ੍ਪਙ੍ਕਜੇष੍ਵੇਵ ਮਲ੍ਲਿਙ੍ਗਂ ਭਵਿਤਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚ ਲਿੰਗ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇਗਾ।
ਪਿਤॄਣਾਮਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਅਖੰਡ ਰਹੇਗਾ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਾ ਨॄਣਾਂ ਮृਤਾਨਾਮਪੁਨਰ੍ਭਵਃ
ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ; ਉਹ ਅਟੱਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਣਗੇ।
ਪੁਨਾਤਿ ਪੁਂਸਾਂ ਕੇਦਾਰਸ੍ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਵਚਨਂ ਯਥਾ
ਕੇਦਾਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਨੈਤਰੀ ਦੀ ਬਾਣੀ ਦੱਸਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਭਾਨੁਸੁਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀ, ਕਾਲਿੰਦੀ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲਈ,
ਵृਤਾਂ ਤੀਰ੍ਥਸ਼ਤੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ਜਾਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਸੈਂਕੜੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ, ਪਲਕਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ,
ਦ੍ਰੁਪਦਾਂ ਨਾਮ ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਜਜਾਪਾਨ੍ਤਰ੍ਜਲੇ ਹਰਃ
ਹਰ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਿਚ ਡ੍ਰੁਪਦਾ ਨਾਮ ਗਾਇਤਰੀ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ।
ਸਾਗ੍ਰਾਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰੋ ਜਾਤੋ ਨ ਚੋਨ੍ਮਜ੍ਜਤ ਈਸ਼੍ਵਰਃ
ਪੂਰਾ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਚੇਲੁਃ ਪੇਤੁਰ੍ਧਰਣ੍ਯਾਂ ਚ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਸ੍ਤਾਰਕੈਃ ਸਹ
ਤਾਰੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।