ਵਰਂ ਕ੍ਲੀਬੈਰ੍ਭਾਵ੍ਯਂ ਨ ਚ ਪਰਕਗਲਤ੍ਰਾਭਿਗਮਨਂ ਵਰਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਿਤ੍ਵਂ ਨ ਚ ਪਰਧਨਾਸ੍ਵਾਦਮਸਕृਤ੍
ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਣ ਨਾਲੋਂ ਨਪੂੰਸਕ ਹੋਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਚੱਖਣ ਨਾਲੋਂ ਭਿਖ ਮੰਗਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਹੋਵੇ।
ਇਯਂ ਸਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਨਨੀਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੇ
ਉਹ ਕਹਿ ਕੇ ਕਿ 'ਇਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ', ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਤਾਨ੍ ਰੁਰੋਧ ਬਲਾਨ੍ਨਨ੍ਦੀ ਵਜ੍ਰੋਦ੍ਯਤਕਰੋ ऽਵ੍ਯਯਃ
ਨੰਦੀ ਨੇ, ਜੋ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਵਜਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਕੁਲਿਸ਼ੋਨਾਹਤਾਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਭੀਤਾ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਵਜਰ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਦਸ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ।
ਪਰਿਘੇਣ ਸਮਾਹਤ੍ਯ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਨਨ੍ਦਿਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਲੱਕੜੀ ਨਾਲ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਤਰੂਪਾਭਵਦ੍ ਗੌਰੀ ਭਯਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਤਰੂਪਾ ਗੌਰੀ ਬਣ ਗਈ।
ਯਥਾ ਵਨੇ ਮਤ੍ਤਕਰੀ ਪਰਿਭ੍ਰਮਨ੍ ਕਰੇਣੁਮਧ੍ਯੇ ਮਦਲੋਲਦृष੍ਟਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹਾਥਣੀ ਆਪਣੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਮਦ ਵਿੱਚ ਡੋਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ—
ਨਾਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ऽਮੀ ਸਦੈਵ ਹਿ
ਇਥੇ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਚਾਰੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਸੋ ऽਪਸ਼੍ਯਮਾਨੋ ਗਿਰਿਜਾਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਪਿ ਤਦਾਨ੍ਧਕਃ
ਅੰਧਕਾ ਨੇ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਤਵਰ੍ਯਾ ਨਿਰਾਕृਤਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ-ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਸੌ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨ੍ਧਕਂ ਨਿਪਤਿਤਂ ਸ਼ਤਰੂਪਾ ਵਿਭਾਵਰੀ
ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਤਰੂਪਾ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਉਠੀ।
ਪਤਿਤਂ ਚਾਨ੍ਧਕਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਯੂਥਪਾਃ
ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ—
ਤੇषਾਮਾਪਤਤਾਂ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਥੌ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਹਿਆ।
ਆਦਾਯ ਵਜ੍ਰਂ ਬਲਵਾਨ੍ ਮਘਵਾਨਿਵ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਵਜਰ ਫੜ ਕੇ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਗਣਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਮਘਵਾਨ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੇਵੀ ਚ ਤਾ ਨਿਜਾ ਮੂਰ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਮਿਚ੍ਛਯਾ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਓ।'
ਵਸਤਿਰ੍ਭਵਤੀਨਾਂ ਚ ਉਦ੍ਯਾਨੇषੁ ਵਨੇषੁ ਚ
ਤੁਹਾਡਾ ਵਾਸ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਹੋਵੇਗਾ।
ਵਨਸ੍ਪਤਿषੁ ਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਮ੍ਬਿਕਾਂ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਤੁਸੀਂ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਪੌਦਿਆਂ ਵਿਚ ਜਾਓ, ਤੇ ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਸ੍ਵਬਲਂ ਨਿਰ੍ਜਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪਾਤਾਲਮਾਦ੍ਰਵਾਤ੍
ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਾਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਫ਼ੌਰਨ ਪਾਤਾਲ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਰਾਤ੍ਰੌ ਨ ਸ਼ੇਤੇ ਮਦਨੇषੁਤਾਡਿਤੋ ਗੌਰੀਂ ਸ੍ਮਰਨ੍ਕਾਮਬਲਾਭਿਪਨ੍ਨਃ
ਪਿਆਰ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੁੱਤਾ; ਕਾਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਅਨਧਕਂ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਏਤਨ੍ਮੇ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਅੰਧਕਾ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ; ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਨਿਸ੍ਤੇਜਾਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਵੀਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਹ ਬਿਨਾ ਚਮਕ ਦੇ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਪੋਰ੍ਥਾਯ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੇ ਮਤਿਂ ਮਤਿਮਤਾਂ ਵਰਃ
ਤਪ ਲਈ, ਉਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਉਸ ਵੱਲ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੈਲਾਦਿਂ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਗੋਪ੍ਤਾਰਂ ਵਿਚਚਾਰ ਮਹੀਤਲਮ੍
ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ ਰੱਖਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਧਾਰਯਾਣਃ ਕਟੀਦੇਸ਼ੇ ਮਹਾਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਯ ਮੇਖਲਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਮਰ 'ਤੇ ਵੱਡੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਪਾਈ।
ਏਕਾਹਵਾਸੀ ਵृਕ੍ਸ਼ੇ ਹਿ ਸ਼ੈਲਸਾਨੁਨਦੀष੍ਵਟਨ੍
ਉਹ ਇਕ ਦਿਨ ਲਈ ਰੁੱਖਾਂ, ਪਹਾੜੀ ਢਲਾਣਾਂ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਵਾਯ੍ਵਾਹਾਰਸ੍ਤਦਾ ਤਸ੍ਥੌ ਨਵਵਰਿषਸ਼ਤਂ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਉਹ ਸਿਰਫ ਹਵਾ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ, ਇੰਝ ਖੜਾ ਰਹਿ ਕੇ ਨੌ ਸੌ ਸਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਗੁਜ਼ਾਰੇ।
ਵਿਸ੍ਤृਤੇ ਹਿਮਵਤ੍ਪੁष੍ਠੇ ਰਮ੍ਯੇ ਸਮਸ਼ਿਲਾਤਲੇ
ਹਿਮਵਤ ਦੇ ਚੌੜੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਪਠਾਰ ਉੱਤੇ, ਸਮਤਲ ਪੱਥਰ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ 'ਤੇ,
ਸਾਰ੍ਚਿष੍ਮਤੀ ਜਟਾਮਧ੍ਯਾਨ੍ਨਿषਣ੍ਣਾ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਆਪਣੇ ਜਟਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ।
ਜਾਤਸ੍ਤੀਰ੍ਥਵਰਃ ਪੁਮ੍ਯਃ ਕੇਦਾਰ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਉਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਕੇਦਾਰ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।
ਪੁਣ੍ਯਵृਦ੍ਧਿਕਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪਾਪਘ੍ਨਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸਾਧਨਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਧਾਉਂਦਾ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ।