ਸ੍ਵਬਨ੍ਧੁਹਨ੍ਤਾ ਭਵਿਤਾ ਕਥਂ ਤ੍ਵਹਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨੇਵ ਤਤਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ऽਭੂਤ੍
ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?' ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਖੜਾ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਅਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਚੋਚੁਰ੍ਮਹਿषਂ ਸਸ਼ੈਲਂ ਭਿਨ੍ਦਸ੍ਵ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕੁਰੁ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਮ੍
ਉਹ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਭਾਲ ਨਾਲ ਮਹਿਸਾ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੱਜ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ।'
ਕਥਂ ਹਿ ਮਾਤਾਮਹਨਪ੍ਤृਕਂ ਵਧੇ ਸ੍ਵਭ੍ਰਾਤਰਂ ਭ੍ਰਾਤृਸੁਤਂ ਚ ਮਾਤੁਃ
ਮਾਂ ਦਾ ਨੌਤਾ, ਭਾਣਜਾ, ਭਰਾ ਜਾਂ ਭਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਯਸ੍ਯਾ ਮਤਮੁਤ੍ਤਮਾਯਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਤਿਪਾਪਿਨੋ ऽਪਿ
ਪਰ ਜੇ ਉੱਚੀ ਮਾਂ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਮੰਨੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਵੀ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤਾਪਰਾਧਾ ਅਪਿ ਨੈਵ ਵਧ੍ਯਾ ਆਚਾਰ੍ਯਮੁਖ੍ਯਾ ਗੁਰਵਸ੍ਤਥੈਵ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭੁੱਲ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਵੱਡੇ ਆਚਾਰਿਆਂ ਤੇ ਗੁਰੂਆਂ ਨੂੰ।
ਯਦਾ ਦੈਤ੍ਯੋ ਨਿਰ੍ਗਾਮਿष੍ਯਦ੍ ਗੁਹਾਨ੍ਤਃ ਤਦਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਘਾਤਾਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮ੍
ਜਦ ਦੈਤ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਵੇਗਾ, ਤਦ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਭਾਲ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਮਤ੍ਤੋ ਭਵਾਨ੍ ਨ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਵਦਸੇ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਹਰਿਣਾ ਗਦਿਤਂ ਹਿ ਪੂਰ੍ਵਮ੍
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮਝਦਾਰ ਨਹੀਂ ਸਮਝ, ਫਿਰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਪਹਿਲਾਂ ਹਰੀ ਵੱਲੋਂ ਆਖੀ ਗਈ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਨਿਹਤੋ ਨਮੁਚਿਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸੋਦਰੋ ऽਪਿ ਮਮਾਨੁਜਃ
ਨਮੁਚੀ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਘਾਤਯਸ੍ਵ ਪਰਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਾਵਕਦਤ੍ਤਯਾ
ਪਾਵਕ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਭਾਲ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਬਹਾਦਰੀ ਵਿਖਾ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।
ਕੁਮਾਰਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਚਨਂ ਕਮ੍ਪਮਾਨਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੰਬਦਿਆਂ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਯੇਨਾਧਿਕ੍ਸ਼ਿਪਸੇ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਨ ਮਤਿਮਾਨਸਿ
ਤੂੰ ਜਦ ਮੈਨੂੰ ਤਾਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਤਂ ਗृਹਃ ਪ੍ਰਾਹ ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਸ੍ਵ ਬਲਵਾਨ੍ ਯਦਿ
ਉਸ ਘਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਆ, ਆ! ਜੇ ਤੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈਂ ਤਾਂ ਲੜ!'
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਤਰਂ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਮੇਵ ਹਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰੇ—
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪਾਦਚਾਰੀ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁ ਤੂਰ੍ਣਤਰੋ ऽਬ੍ਯਗਾਤ੍
ਜੋ ਪੈਦਲ ਚੱਲ ਕੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਗਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਥੌਗੁਹੋ ऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਮੂਢਙ੍ਕਿਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਭਵਾਨ੍
ਇਹ ਕਰ ਕੇ ਗੁਹਾ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੂਰਖ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਖੜਾ ਹੈਂ?'
ਕृਤੋ ऽਸ੍ਯ ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕੁਮਾਰਃ ਸ਼ਕ੍ਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਇਸ ਲਈ ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯੋਚਤੁਰ੍ਮਹੇਸ਼ਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਮਾਧਵਾਯ ਚ
ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ ਉਹ ਮਹੇਸ਼, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦ੍ਰਿਮਿਦਂ ਕੇਨ ਕृਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ?'
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦ੍ਰਿਮਿਦਂ ਕੇਨ ਕृਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ?'
ਚਕਾਰ ਗੋਤ੍ਰਭਿਤ੍ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤ੍ਵਾਯਾ ਕृਤਮਥੋ ਗੁਹ
ਜਦ ਤੂੰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਗੁਹਾ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਗੋਤ੍ਰਭਿਤ।
ਬਿਭੇਦ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕੌਟਿਲ੍ਯੋ ਮਹਿषੇਣ ਸਮਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਟੇਢਾ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਰਛੀ ਨਾਲ, ਮਹਿਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਵਿਵਸੁਪ੍ਰਧਾਨਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦਿਵਂ ਮਹਿषਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹਤਂ ਗੁਹੇਨ
ਗੁਹਾ ਵਲੋਂ ਮਹਿਸ਼ ਮਾਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਤੇ ਵਸੂਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨਿਵਾਰਿਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰਧਰੇਣ ਵੇਗਾਦਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾ ਗੁਰੁਰਿਤ੍ਯੁਦੀਰ੍ਯ
ਚਕਰਧਾਰੀ ਵਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਜਫ਼ੀ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਖਿਆ, 'ਗੁਰੂ!'
ਹਰਿਃ ਕੁਮਾਰਂ ਸਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਂ ਨਯਦ੍ਵੇਗਾਦ੍ਦਿਵਂ ਪਨ੍ਨਗਸ਼ਤ੍ਰੁਪਤ੍ਰਃ
ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹਰੀ ਨੇ, ਕਮਾਰਾ ਨੂੰ ਸ਼ਿਖੰਡਿਨ ਸਮੇਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਲੈ ਗਿਆ।
ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਯਾ ਮਾਤੁਲਜੋ ਨਿਰਸ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕਰਿष੍ਯੇ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਸ਼ੋषਮ੍
ਮੇਰਾ ਭਰਾ, ਮੇਰੇ ਮਾਮੇ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸੁਕਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵੌਘਵਤ੍ਯਾਂ ਹਰਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਸੇ ਸੂਰ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਾਵਃ
ਅਘਵਤੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਹਰਾ ਨੂੰ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਰ੍ਚ੍ਯ ਦੇਵਾਨ੍ ਸ ਰਵਿਪ੍ਰਕਾਸ਼ੋ ਜਗਾਮ ਸ਼ੈਲਂ ਸਦਨਂ ਹਰਸ੍ਯ
ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਉਹ ਹਰਾ ਦੇ ਪਹਾੜੀ ਘਰ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਆਰਾਧਯਾਨੋ ਵृषਭਧ੍ਵਜਂ ਤਦਾ ਹਰੋ ऽਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟੋ ਵਰਦੋ ਬਭੂਵ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਉਹ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਰਾ ਉਸ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਛਿਨ੍ਦ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾ ਤ੍ਵਪ੍ਰਤਿਮਂ ਕਰੇਣ ਬਾਣਸ੍ਯ ਤਨ੍ਮੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਦਦਾਤੁ
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਕੱਟ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਬਾਣਾ ਉੱਤੇ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਵੇ।
ਬਾਣਸ੍ਯ ਤਦ੍ਬਾਹੁਬਲਂ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਂ ਸਂਛੇਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਵਿਚਾਰਣਾਸ੍ਤਿ
ਬਾਣਾ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਵਧੀ ਹੋਈ ਤਾਕਤ ਹੁਣ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।