ਨਿਜਘਾਨ ਯਥੈਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਜ੍ਰਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਨਗੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਝ ਮਾਰਿਆ ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਵੱਜਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਢਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭ੍ਰਾਮਯਨ੍ ਮੁਦ੍ਗਰਂ ਵੇਗਾਨ੍ਨਿਜਘਾਨ ਬਲਾਦ੍ ਰਿਪੂਨ੍
ਉਹ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁਮਾ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਗਿਆ।
ਭਸ੍ਮ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਵੇਗੋ ਰਥਂ ਚ ਰਥਿਨਾ ਸਹ
ਉਸਨੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਥ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਵਾਰ ਨੂੰ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕੀਲਭਿਰ੍ਵਜ੍ਰਤੁਲ੍ਯਾਭਿਰ੍ਜਘਾਨ ਬਲਵਾਨ੍ ਮੁਨੇ
ਉਹ ਬਲਵਾਨ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਵੱਜਰ ਵਰਗੇ ਸਖ਼ਤ ਕੀਲਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਗਿਆ।
ਲੁਣ੍ਠਨੇਨ ਤਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਨਿਜਘਾਨ ਸਵਾਹਨਾਨ੍
ਉਹ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਲੁੱਟ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਦਾਰਯਤਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਦਾਨਵਾਨ੍ ਸਮਰੋਦ੍ਧਤਾਨ੍
ਉਹ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਲੜਾਈ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹੋਏ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵਾਥ ਮਹਿषਸ੍ਤਾਰਕਸ਼੍ਚ ਗਣਾਗ੍ਰਣੀਃ
ਫਿਰ ਮਹਿਸ਼ ਰਾਖਸ਼ ਅਤੇ ਤਾਰਕ, ਜੋ ਸੈਨਾ ਦਾ ਅਗੂ ਸੀ, ਭੱਜ ਪਏ।
ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ ਤੇ ਯੁਯੁਧੁਃ ਕੁਪਿਤਾਸ੍ਤਦਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘੇਰ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
षੋਟਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੇਨ ਸ਼ਤਸ਼ੀਰ੍षੋ ਵਰਾਸਿਨਾ
ਛੋਟਸ਼ਾਕਸ਼ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਤੇ ਸ਼ਤਸ਼ੀਰਸ਼ ਨੇ ਵਧੀਆ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਬਨ੍ਧੁਦਤ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ੂਲੇਨ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਦੈਤ੍ਯਮਤਾਡਯਤ੍
ਬੰਧੁਦੱਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਲ ਨਾਲ ਦੈਤ ਨੂੰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਨਾਕਮ੍ਪਤ੍ ਤਾਡ੍ਯਮਾਨੋ ऽਪਿ ਮੈਨਾਕ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਮਾਰ ਖਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਮੈਨਾਕ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕੰਬਿਆ।
ਵਧ੍ਯਤੇ ਚੈਕਚੂਡਾਯਾ ਦਾਰ੍ਯਤੇ ਪਰਮਾਯੁਧੈਃ
ਉਹ ਇਕਚੂੜਾ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਕ੍ਸ਼ੋਭਂ ਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ਵਿਰੌ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਤੌ ਗਣਾਨਪਿ
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਬਲਵਾਨ ਵੀਰ, ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਵੀ, ਆਪ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡੋਲ੍ਹੇ।
ਪਰਾਜਿਤ੍ਯ ਪਰਾਧਾਵਤ੍ ਕੁਮਾਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਾਯੁਧਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਕੁਮਾਰ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਚਕ੍ਰਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰੁਰੋਧ ਦਨੁਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਚੱਕਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਦਾਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਰਾਹ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਅਯੁਧ੍ਯੇਤਾਂ ਤਦ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਲਘੁ ਚਿਤ੍ਰਂ ਚ ਸੁष੍ਠੁ ਚ
ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ, ਹੁਨਰ ਅਤੇ ਅਜੀਬ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਸੁਚਕ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਜਂ ਚਕ੍ਰਮੁਤ੍ਸਸਰ੍ਜਾਸੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਸੁਚਕਰਾਕਸ਼ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਅਸੁਰ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤਤ ਉਚ੍ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾ ਹਾ ਹਤੋ ਮਹਿषਸ੍ਤਿਵਤਿ
ਫਿਰ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਚੀਕ ਮਾਰੀ, 'ਹਾਏ! ਮਹਿਸ਼ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ!'
ਜਘਾਨ ਚਕ੍ਰਂ ਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪਞ੍ਜਮੁष੍ਟਿਸ਼ਤੇਨ ਹਿ
ਰਕਤਾਕਸ਼ ਨੇ ਸੌ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।
ਬਲਵਾਨਪਿ ਬਾਣੇਨ ਨਿष੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਗਤਿਃ ਕृਤਃ
ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਇਕ ਆਸਾਨ ਤੀਰ ਨਾਲ ਬਿਲਕੁਲ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਦ੍ਰਵਦ੍ਗਦਾਪਾਣਿਰ੍ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਗਦਾ ਫੜੇ ਹੋਏ ਮਕਰਾਕਸ਼ ਭੱਜ ਪਿਆ।
ਸ ਚਾਪਿ ਤੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਵ੍ਰੀਡਾਯੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਉਹ ਵੀ, ਉਸ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਕੇ, ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਉੱਚਾ ਸੀ।
ਬਾਣੋ ऽਪਿ ਮਕਾਰਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਤਾਡਿਤੋ ऽਭੂਤ੍ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਮਕਰ-ਆੱਖ ਵਾਲੇ ਨੇ ਜਦੋਂ ਬਾਣ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਿੱਠ ਫੇਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਿਆ।
ਖਡ੍ਗੋਦ੍ਯਤਕਰੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍
ਦੈਤ ਨੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਸਮਾਤਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਰਾਜਿਤਾ ਰਣੇ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਭਯਾਰ੍ਤ੍ਤਾਃ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ
ਹੋਰ ਦੈਤ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਾਰ ਕੇ ਤੇ ਡਰ ਕੇ ਸਕੰਦ ਦੇ ਪਾਸ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਆ ਗਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਹृਦਯੇ ਬਿਭੇਦ ਸ ਭਿਨ੍ਨਮਰ੍ਮਾ ਨ੍ਯਪਤਤ੍ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮ੍
ਸਕੰਦ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੀ ਆਪਣੀ ਭਾਲ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ; ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਟੁੱਟ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਰੋ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਜਗਾਮ ਸ਼ੈਲਂ ਸ ਦਿਮਾਚਲਾਖ੍ਯਮ੍
ਉਹ ਮਾੜਾ ਮਨੁੱਖ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਦਿਮਾਚਲ ਨਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਭਯਾਦ੍ ਵਿਵੇਸ਼ੋਗ੍ਰਮਪਾਂ ਨਿਧਾਨਂ ਗਰ੍ਣੈਰ੍ਬਲੇ ਵਧ੍ਯਤਿ ਸਾਪਰਾਧੇ
ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਜਾ ਵੜਿਆ, ਜਦ ਗਣਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੋਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਯੂਰਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਮਣ੍ਡਿਤਂ ਯਯੌ ਨਿਹਨ੍ਤੁਂ ਮਹਿषਾਸੁਰਸ੍ਯ
ਪੰਖਿਆਂ ਵਾਲੇ ਮੋਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜੋ ਸਿਰ ਤੇ ਕਲਗੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਮਹਿਸਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਕੈਲਾਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਹਿਮਾਚਲਂ ਤਥਾ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਂ ਸਮਭ੍ਯੇਤ੍ਵ ਗੁਹਂ ਵਿਵੇਸ਼
ਕੈਲਾਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਹਿਮਾਚਲ ਅਤੇ ਫਿਰ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪਹਾੜ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।