ਤਤ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਸਾਯੁਧਾਃ ਸਬਲਾ ਮੁਨੇ
ਉਥੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਪਹੁੰਚ ਕਰ ਲਈ।
ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਸਹਸਾ ਸ ਚੋਗ੍ਰੋ ਮਾਤृਮਣ੍ਡਲਃ
ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਟੋਲੀ ਵੀ ਅੱਗੇ ਵਧੀ।
ਨਿषੂਦਯਤ੍ ਪਰਬਲਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪਸ਼ੂਨਿਵ
ਕ੍ਰੋਧੀ ਰੁਦਰ ਨੇ ਵੈਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇੰਝ ਮਾਰਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗੋਆਲਾ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਕੁਠਾਰਂ ਪਾਣਿਨਾਦਾਯ ਹਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਮਹਾਸੁਰਾਨ੍
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕੁਹਾੜੀ ਫੜ ਕੇ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰਥਂ ਸਗਜਂ ਸਾਸ਼੍ਵਂ ਵਿਸ੍ਤृਤੇ ਵਦਨੇ ऽਕ੍ਸ਼ਿਪਤ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਚੌੜਾ ਕਰਕੇ ਰਥ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜੇ ਇਕੱਠੇ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸਵਾਹਨਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪਤਿ ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਮਹਾਰ੍ਮਵੇ
ਉਹ ਵਾਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉਖਾੜ ਕੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸਂਚੂਰ੍ਣਯਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀਵ ਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਾਸਭृਦ੍ ਵਸ਼ੀ
ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਝ ਕੁਚਲਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੰਤਰੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਵੱਸ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਧਾ ਤ੍ਰਿਧਾ ਚ ਬਹੁਧਾ ਚਕ੍ਰੇ ਦੈਤੇਯਦਾਨਵਾਨ੍
ਉਸਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਦੋ, ਕਦੇ ਤਿੰਨ, ਕਦੇ ਕਈ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਰਾਸ਼ਯਃ ਸ਼ਾਵਦਾਨਵੈਃ
ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਪਏ ਹੋਏ ਦਿੱਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਿਜਘਾਨਾਸੁਰਾਨ੍ ਵੀਰਃ ਸਵਾਜਿਰਥਕੁਞ੍ਜਰਾਨ੍
ਉਸ ਵੀਰ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਨਿਜਘਾਨ ਯਥੈਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਜ੍ਰਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਨਗੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਝ ਮਾਰਿਆ ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਵੱਜਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਢਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭ੍ਰਾਮਯਨ੍ ਮੁਦ੍ਗਰਂ ਵੇਗਾਨ੍ਨਿਜਘਾਨ ਬਲਾਦ੍ ਰਿਪੂਨ੍
ਉਹ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁਮਾ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਗਿਆ।
ਭਸ੍ਮ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਵੇਗੋ ਰਥਂ ਚ ਰਥਿਨਾ ਸਹ
ਉਸਨੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਥ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਵਾਰ ਨੂੰ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕੀਲਭਿਰ੍ਵਜ੍ਰਤੁਲ੍ਯਾਭਿਰ੍ਜਘਾਨ ਬਲਵਾਨ੍ ਮੁਨੇ
ਉਹ ਬਲਵਾਨ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਵੱਜਰ ਵਰਗੇ ਸਖ਼ਤ ਕੀਲਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਗਿਆ।
ਲੁਣ੍ਠਨੇਨ ਤਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਨਿਜਘਾਨ ਸਵਾਹਨਾਨ੍
ਉਹ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਲੁੱਟ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਦਾਰਯਤਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਦਾਨਵਾਨ੍ ਸਮਰੋਦ੍ਧਤਾਨ੍
ਉਹ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਲੜਾਈ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹੋਏ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵਾਥ ਮਹਿषਸ੍ਤਾਰਕਸ਼੍ਚ ਗਣਾਗ੍ਰਣੀਃ
ਫਿਰ ਮਹਿਸ਼ ਰਾਖਸ਼ ਅਤੇ ਤਾਰਕ, ਜੋ ਸੈਨਾ ਦਾ ਅਗੂ ਸੀ, ਭੱਜ ਪਏ।
ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ ਤੇ ਯੁਯੁਧੁਃ ਕੁਪਿਤਾਸ੍ਤਦਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘੇਰ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
षੋਟਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੇਨ ਸ਼ਤਸ਼ੀਰ੍षੋ ਵਰਾਸਿਨਾ
ਛੋਟਸ਼ਾਕਸ਼ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਤੇ ਸ਼ਤਸ਼ੀਰਸ਼ ਨੇ ਵਧੀਆ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਬਨ੍ਧੁਦਤ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ੂਲੇਨ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਦੈਤ੍ਯਮਤਾਡਯਤ੍
ਬੰਧੁਦੱਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਲ ਨਾਲ ਦੈਤ ਨੂੰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਨਾਕਮ੍ਪਤ੍ ਤਾਡ੍ਯਮਾਨੋ ऽਪਿ ਮੈਨਾਕ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਮਾਰ ਖਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਮੈਨਾਕ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕੰਬਿਆ।
ਵਧ੍ਯਤੇ ਚੈਕਚੂਡਾਯਾ ਦਾਰ੍ਯਤੇ ਪਰਮਾਯੁਧੈਃ
ਉਹ ਇਕਚੂੜਾ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਕ੍ਸ਼ੋਭਂ ਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ਵਿਰੌ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਤੌ ਗਣਾਨਪਿ
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਬਲਵਾਨ ਵੀਰ, ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਵੀ, ਆਪ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡੋਲ੍ਹੇ।
ਪਰਾਜਿਤ੍ਯ ਪਰਾਧਾਵਤ੍ ਕੁਮਾਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਾਯੁਧਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਕੁਮਾਰ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਚਕ੍ਰਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰੁਰੋਧ ਦਨੁਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਚੱਕਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਦਾਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਰਾਹ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਅਯੁਧ੍ਯੇਤਾਂ ਤਦ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਲਘੁ ਚਿਤ੍ਰਂ ਚ ਸੁष੍ਠੁ ਚ
ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ, ਹੁਨਰ ਅਤੇ ਅਜੀਬ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਸੁਚਕ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਜਂ ਚਕ੍ਰਮੁਤ੍ਸਸਰ੍ਜਾਸੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਸੁਚਕਰਾਕਸ਼ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਅਸੁਰ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤਤ ਉਚ੍ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾ ਹਾ ਹਤੋ ਮਹਿषਸ੍ਤਿਵਤਿ
ਫਿਰ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਚੀਕ ਮਾਰੀ, 'ਹਾਏ! ਮਹਿਸ਼ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ!'
ਜਘਾਨ ਚਕ੍ਰਂ ਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪਞ੍ਜਮੁष੍ਟਿਸ਼ਤੇਨ ਹਿ
ਰਕਤਾਕਸ਼ ਨੇ ਸੌ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।
ਬਲਵਾਨਪਿ ਬਾਣੇਨ ਨਿष੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਗਤਿਃ ਕृਤਃ
ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਇਕ ਆਸਾਨ ਤੀਰ ਨਾਲ ਬਿਲਕੁਲ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।