ਨ ਜਾਨੇ ਤਂ ਨਰਂ ਰਾਜਨ੍ ਯੇਨ ਮੇ ਪ੍ਰਹਿਤਃ ਸ਼ਰਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਤੀਰ ਚਲਾਇਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਣष੍ਟ ਆਸ਼੍ਰਮਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸ ਚ ਮਾਂ ਪृष੍ਠਤੋ ऽਨ੍ਵਗਾਤ੍
ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਆ ਲੱਗਿਆ।
ਤਦ੍ਭਯਾਦਸ੍ਮਿ ਜਲਧਿਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਕੇਚਿਦ੍ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਿ ਘਨਵਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਗਰ੍ਜਨ੍ਤਿ ਚਾਪਰੇ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਗੱਜਦੇ ਹਨ।
ਤਾਰਕਂ ਘਾਤਯਾਮੋ ऽਦ੍ਯ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਸੁਤੈਜਸਃ
ਕਈ ਹੋਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਆਖਦੇ ਹਨ, 'ਆਓ ਅੱਜ ਤਾਰਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਈਏ।'
ਮਹਾਰ੍ਣਵਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪਤਿਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਭਯਾਤੁਰਃ
ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਹਾਂ।
ਤਦ੍ਭਯਾਤ੍ ਸਂਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਹਿਰਣ੍ਯਪੁਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਹੀ ਹਿਰਣਯਪੁਰ ਸ਼ਹਿਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰਤ੍ਵਾ ਚਾਨ੍ਧਕੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮੇਘਸ੍ਵਨਂ ਵਚਃ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੰਧਕ ਨੇ ਮੇਘਸਵਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਮਹਿषਸ੍ਤਾਰਕਸ਼੍ਚੋਭੌ ਬਾਣਸ਼੍ਚ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਃ
ਮਹਿਸ਼ ਅਤੇ ਤਾਰਕ, ਦੋਵੇਂ, ਅਤੇ ਬਾਣਾ ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ,
ਸ੍ਵਪਰਿਗ੍ਰਹਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਭੂਮਿਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ
ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਜੰਗ ਲਈ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਤਤ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਸਾਯੁਧਾਃ ਸਬਲਾ ਮੁਨੇ
ਉਥੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਪਹੁੰਚ ਕਰ ਲਈ।
ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਸਹਸਾ ਸ ਚੋਗ੍ਰੋ ਮਾਤृਮਣ੍ਡਲਃ
ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਟੋਲੀ ਵੀ ਅੱਗੇ ਵਧੀ।
ਨਿषੂਦਯਤ੍ ਪਰਬਲਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪਸ਼ੂਨਿਵ
ਕ੍ਰੋਧੀ ਰੁਦਰ ਨੇ ਵੈਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇੰਝ ਮਾਰਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗੋਆਲਾ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਕੁਠਾਰਂ ਪਾਣਿਨਾਦਾਯ ਹਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਮਹਾਸੁਰਾਨ੍
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕੁਹਾੜੀ ਫੜ ਕੇ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰਥਂ ਸਗਜਂ ਸਾਸ਼੍ਵਂ ਵਿਸ੍ਤृਤੇ ਵਦਨੇ ऽਕ੍ਸ਼ਿਪਤ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਚੌੜਾ ਕਰਕੇ ਰਥ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜੇ ਇਕੱਠੇ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸਵਾਹਨਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪਤਿ ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਮਹਾਰ੍ਮਵੇ
ਉਹ ਵਾਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉਖਾੜ ਕੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸਂਚੂਰ੍ਣਯਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀਵ ਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਾਸਭृਦ੍ ਵਸ਼ੀ
ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਝ ਕੁਚਲਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੰਤਰੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਵੱਸ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਧਾ ਤ੍ਰਿਧਾ ਚ ਬਹੁਧਾ ਚਕ੍ਰੇ ਦੈਤੇਯਦਾਨਵਾਨ੍
ਉਸਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਦੋ, ਕਦੇ ਤਿੰਨ, ਕਦੇ ਕਈ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਰਾਸ਼ਯਃ ਸ਼ਾਵਦਾਨਵੈਃ
ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਪਏ ਹੋਏ ਦਿੱਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਿਜਘਾਨਾਸੁਰਾਨ੍ ਵੀਰਃ ਸਵਾਜਿਰਥਕੁਞ੍ਜਰਾਨ੍
ਉਸ ਵੀਰ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਨਿਜਘਾਨ ਯਥੈਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਜ੍ਰਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਨਗੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਝ ਮਾਰਿਆ ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਵੱਜਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਢਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭ੍ਰਾਮਯਨ੍ ਮੁਦ੍ਗਰਂ ਵੇਗਾਨ੍ਨਿਜਘਾਨ ਬਲਾਦ੍ ਰਿਪੂਨ੍
ਉਹ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁਮਾ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਗਿਆ।
ਭਸ੍ਮ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਵੇਗੋ ਰਥਂ ਚ ਰਥਿਨਾ ਸਹ
ਉਸਨੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਥ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਵਾਰ ਨੂੰ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕੀਲਭਿਰ੍ਵਜ੍ਰਤੁਲ੍ਯਾਭਿਰ੍ਜਘਾਨ ਬਲਵਾਨ੍ ਮੁਨੇ
ਉਹ ਬਲਵਾਨ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਵੱਜਰ ਵਰਗੇ ਸਖ਼ਤ ਕੀਲਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਗਿਆ।
ਲੁਣ੍ਠਨੇਨ ਤਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਨਿਜਘਾਨ ਸਵਾਹਨਾਨ੍
ਉਹ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਲੁੱਟ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਦਾਰਯਤਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਦਾਨਵਾਨ੍ ਸਮਰੋਦ੍ਧਤਾਨ੍
ਉਹ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਲੜਾਈ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹੋਏ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵਾਥ ਮਹਿषਸ੍ਤਾਰਕਸ਼੍ਚ ਗਣਾਗ੍ਰਣੀਃ
ਫਿਰ ਮਹਿਸ਼ ਰਾਖਸ਼ ਅਤੇ ਤਾਰਕ, ਜੋ ਸੈਨਾ ਦਾ ਅਗੂ ਸੀ, ਭੱਜ ਪਏ।
ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ ਤੇ ਯੁਯੁਧੁਃ ਕੁਪਿਤਾਸ੍ਤਦਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘੇਰ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
षੋਟਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੇਨ ਸ਼ਤਸ਼ੀਰ੍षੋ ਵਰਾਸਿਨਾ
ਛੋਟਸ਼ਾਕਸ਼ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਤੇ ਸ਼ਤਸ਼ੀਰਸ਼ ਨੇ ਵਧੀਆ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਬਨ੍ਧੁਦਤ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ੂਲੇਨ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਦੈਤ੍ਯਮਤਾਡਯਤ੍
ਬੰਧੁਦੱਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਲ ਨਾਲ ਦੈਤ ਨੂੰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ।