ਸਮਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦੇਨ ਬਲਿਨਾ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮਾ ਮਹਾਸੁਰਾਨ੍
ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਸਕੰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾਃ ਕੁਰੁਧ੍ਵਮਵਤਾਰਣਮ੍
ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰੋ, ਜਲਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰ ਆਓ।
ਆਰਾਤ੍ ਪਤਨ੍ਤਸ੍ਤਦ੍ਦੇਸ਼ਂ ਨਾਦਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਭਯਙ੍ਕਰਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਉਡਦੇ ਹੋਏ, ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ੋਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਗਏ।
ਵਿਵੇਸ਼ਾਰ੍ਣਵਰਨ੍ਧ੍ਰੇਣ ਪਾਤਾਲਂ ਦਾਨਵਾਲਯਮ੍
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਚਿਰ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਤਾਲ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਘਰ ਸੀ, ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਰੋਜਨੇਨ ਜਮ੍ਭੇਨ ਕੁਜਮ੍ਭੇਨਾਸੁਰੇਣ ਚ
ਉਹ ਵਿਰੋਚਨ, ਜੰਭ, ਕੁਜੰਭ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਨ।
ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤੂਰ੍ਣਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਦਾਨ੍ਧਕਮ੍
ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਅੰਧਕਾ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸੁਰੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਸ੍ਤਂ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਪ੍ਰਤਿ ਨਾਰਦ
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਹ ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ, ਉਸ ਸ਼ੋਰ ਬਾਰੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ।
ਪਾਤਾਲਕੇਤੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਥ ਰਸਾਤਲਮ੍
ਫਿਰ ਪਾਤਾਲਕੇਤੁ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਚਨਂ ਦੀਨਂ ਸਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯਾਨ੍ਧਕਾਸੁਰਮ੍
ਉਹ ਅੰਧਕਾ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਤਂ ਵਿਧ੍ਵਂਸਯਿਤੁਂ ਯਤ੍ਨਂ ਸਮਾਰਬ੍ਧਂ ਬਲਾਨ੍ਮਯਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਨ ਜਾਨੇ ਤਂ ਨਰਂ ਰਾਜਨ੍ ਯੇਨ ਮੇ ਪ੍ਰਹਿਤਃ ਸ਼ਰਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਤੀਰ ਚਲਾਇਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਣष੍ਟ ਆਸ਼੍ਰਮਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸ ਚ ਮਾਂ ਪृष੍ਠਤੋ ऽਨ੍ਵਗਾਤ੍
ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਆ ਲੱਗਿਆ।
ਤਦ੍ਭਯਾਦਸ੍ਮਿ ਜਲਧਿਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਕੇਚਿਦ੍ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਿ ਘਨਵਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਗਰ੍ਜਨ੍ਤਿ ਚਾਪਰੇ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਗੱਜਦੇ ਹਨ।
ਤਾਰਕਂ ਘਾਤਯਾਮੋ ऽਦ੍ਯ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਸੁਤੈਜਸਃ
ਕਈ ਹੋਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਆਖਦੇ ਹਨ, 'ਆਓ ਅੱਜ ਤਾਰਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਈਏ।'
ਮਹਾਰ੍ਣਵਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪਤਿਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਭਯਾਤੁਰਃ
ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਹਾਂ।
ਤਦ੍ਭਯਾਤ੍ ਸਂਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਹਿਰਣ੍ਯਪੁਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਹੀ ਹਿਰਣਯਪੁਰ ਸ਼ਹਿਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰਤ੍ਵਾ ਚਾਨ੍ਧਕੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮੇਘਸ੍ਵਨਂ ਵਚਃ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੰਧਕ ਨੇ ਮੇਘਸਵਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਮਹਿषਸ੍ਤਾਰਕਸ਼੍ਚੋਭੌ ਬਾਣਸ਼੍ਚ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਃ
ਮਹਿਸ਼ ਅਤੇ ਤਾਰਕ, ਦੋਵੇਂ, ਅਤੇ ਬਾਣਾ ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ,
ਸ੍ਵਪਰਿਗ੍ਰਹਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਭੂਮਿਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ
ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਜੰਗ ਲਈ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਤਤ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਸਾਯੁਧਾਃ ਸਬਲਾ ਮੁਨੇ
ਉਥੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਪਹੁੰਚ ਕਰ ਲਈ।
ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਸਹਸਾ ਸ ਚੋਗ੍ਰੋ ਮਾਤृਮਣ੍ਡਲਃ
ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਟੋਲੀ ਵੀ ਅੱਗੇ ਵਧੀ।
ਨਿषੂਦਯਤ੍ ਪਰਬਲਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪਸ਼ੂਨਿਵ
ਕ੍ਰੋਧੀ ਰੁਦਰ ਨੇ ਵੈਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇੰਝ ਮਾਰਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗੋਆਲਾ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਕੁਠਾਰਂ ਪਾਣਿਨਾਦਾਯ ਹਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਮਹਾਸੁਰਾਨ੍
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕੁਹਾੜੀ ਫੜ ਕੇ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰਥਂ ਸਗਜਂ ਸਾਸ਼੍ਵਂ ਵਿਸ੍ਤृਤੇ ਵਦਨੇ ऽਕ੍ਸ਼ਿਪਤ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਚੌੜਾ ਕਰਕੇ ਰਥ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜੇ ਇਕੱਠੇ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸਵਾਹਨਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪਤਿ ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਮਹਾਰ੍ਮਵੇ
ਉਹ ਵਾਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉਖਾੜ ਕੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸਂਚੂਰ੍ਣਯਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀਵ ਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਾਸਭृਦ੍ ਵਸ਼ੀ
ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਝ ਕੁਚਲਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੰਤਰੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਵੱਸ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਧਾ ਤ੍ਰਿਧਾ ਚ ਬਹੁਧਾ ਚਕ੍ਰੇ ਦੈਤੇਯਦਾਨਵਾਨ੍
ਉਸਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਦੋ, ਕਦੇ ਤਿੰਨ, ਕਦੇ ਕਈ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਰਾਸ਼ਯਃ ਸ਼ਾਵਦਾਨਵੈਃ
ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਪਏ ਹੋਏ ਦਿੱਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਿਜਘਾਨਾਸੁਰਾਨ੍ ਵੀਰਃ ਸਵਾਜਿਰਥਕੁਞ੍ਜਰਾਨ੍
ਉਸ ਵੀਰ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।