ਮृਕਣ੍ਡੁਜਸ੍ਤੇ ਕੁਰੁਤਾਂ ਹਿ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਸਦਾ ਸਪ੍ਤ ਮਹਰ੍षਯਸ਼੍ਚ
ਮ੍ਰਿਕੰਡੁ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਸੱਤੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸਦਾ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਣ।
ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾ ਵਸਵੋ ऽਥ ਕਿਨ੍ਨਰਾਃ ਤੇ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਸਦੋਦ੍ਯਤਾਸ੍ਤ੍ਵਮੀ
ਯਕਸ਼, ਪਿਸਾਚ, ਵਸੁ ਤੇ ਕਿਨਰ — ਇਹ ਸਦਾ ਜਾਗਦੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ — ਤੈਨੂੰ ਸੁਖੀ ਰੱਖਣ।
ਮਹਾਬਲਾ ਭੂਤਗਣਾ ਗਣੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਤੇ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਸਦਾ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾਃ
ਜੋ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਣ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇ ਬਹੁਪਾਦੇਭ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਪਾਦੇਭ੍ਯੋ ऽਪ੍ਯਨਾਮਯਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਪੈਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪੈਰ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲੇ।
ਪਾਸ਼ੀ ਪ੍ਰਤੀਚੀਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਾਮਸ਼ੁਃ ਪਾਤੁ ਚੋਤ੍ਤਰਾਮ੍
ਪਾਸ਼ੀ ਪੱਛਮ ਪਾਸੇ ਤੇ ਲਕ੍ਸ਼ਮਾਮਸ਼ੁ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਪ੍ਰਤੀਚੀਮੁਤ੍ਤਰਾਂ ਵਾਯੁਃ ਸ਼ਿਵਃ ਪੂਰ੍ਵੋਤ੍ਤਰਾਮਪਿ
ਵਾਯੂ ਪੱਛਮੀ-ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਪੂਰਬੀ-ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਮੁਸਤੀ ਲਾਙ੍ਗਲੀ ਚਕ੍ਰੀ ਧਨੁष੍ਮਾਨਨ੍ਤਰੇषੁ ਚ
ਮੁਸਤੀ, ਹਲ ਵਾਲਾ, ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਤੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਸਾਮਵੇਦਧ੍ਵਨਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਲਤਃ ਪਾਤੁ ਮਾਧਵਃ
ਸਾਮ ਵੇਦ ਦੀ ਧੁਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਮਾਧਵ ਚੌਂਫੇਰੇ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਸੁਰਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸਮੁਤ੍ਪਤਤ ਭੂਤਲਾਤ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਃ ਕੁਮਾਰਂ ਤੇ ਕਾਮਰੂਪਾ ਵਿਹਙ੍ਗਮਾਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਚਲੇ।
ਸਮਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦੇਨ ਬਲਿਨਾ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮਾ ਮਹਾਸੁਰਾਨ੍
ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਸਕੰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾਃ ਕੁਰੁਧ੍ਵਮਵਤਾਰਣਮ੍
ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰੋ, ਜਲਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰ ਆਓ।
ਆਰਾਤ੍ ਪਤਨ੍ਤਸ੍ਤਦ੍ਦੇਸ਼ਂ ਨਾਦਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਭਯਙ੍ਕਰਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਉਡਦੇ ਹੋਏ, ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ੋਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਗਏ।
ਵਿਵੇਸ਼ਾਰ੍ਣਵਰਨ੍ਧ੍ਰੇਣ ਪਾਤਾਲਂ ਦਾਨਵਾਲਯਮ੍
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਚਿਰ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਤਾਲ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਘਰ ਸੀ, ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਰੋਜਨੇਨ ਜਮ੍ਭੇਨ ਕੁਜਮ੍ਭੇਨਾਸੁਰੇਣ ਚ
ਉਹ ਵਿਰੋਚਨ, ਜੰਭ, ਕੁਜੰਭ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਨ।
ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤੂਰ੍ਣਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਦਾਨ੍ਧਕਮ੍
ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਅੰਧਕਾ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸੁਰੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਸ੍ਤਂ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਪ੍ਰਤਿ ਨਾਰਦ
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਹ ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ, ਉਸ ਸ਼ੋਰ ਬਾਰੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ।
ਪਾਤਾਲਕੇਤੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਥ ਰਸਾਤਲਮ੍
ਫਿਰ ਪਾਤਾਲਕੇਤੁ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਚਨਂ ਦੀਨਂ ਸਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯਾਨ੍ਧਕਾਸੁਰਮ੍
ਉਹ ਅੰਧਕਾ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਤਂ ਵਿਧ੍ਵਂਸਯਿਤੁਂ ਯਤ੍ਨਂ ਸਮਾਰਬ੍ਧਂ ਬਲਾਨ੍ਮਯਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਨ ਜਾਨੇ ਤਂ ਨਰਂ ਰਾਜਨ੍ ਯੇਨ ਮੇ ਪ੍ਰਹਿਤਃ ਸ਼ਰਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਤੀਰ ਚਲਾਇਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਣष੍ਟ ਆਸ਼੍ਰਮਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸ ਚ ਮਾਂ ਪृष੍ਠਤੋ ऽਨ੍ਵਗਾਤ੍
ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਆ ਲੱਗਿਆ।
ਤਦ੍ਭਯਾਦਸ੍ਮਿ ਜਲਧਿਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਕੇਚਿਦ੍ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਿ ਘਨਵਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਗਰ੍ਜਨ੍ਤਿ ਚਾਪਰੇ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਗੱਜਦੇ ਹਨ।
ਤਾਰਕਂ ਘਾਤਯਾਮੋ ऽਦ੍ਯ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਸੁਤੈਜਸਃ
ਕਈ ਹੋਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਆਖਦੇ ਹਨ, 'ਆਓ ਅੱਜ ਤਾਰਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਈਏ।'
ਮਹਾਰ੍ਣਵਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪਤਿਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਭਯਾਤੁਰਃ
ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਹਾਂ।
ਤਦ੍ਭਯਾਤ੍ ਸਂਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਹਿਰਣ੍ਯਪੁਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਹੀ ਹਿਰਣਯਪੁਰ ਸ਼ਹਿਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰਤ੍ਵਾ ਚਾਨ੍ਧਕੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮੇਘਸ੍ਵਨਂ ਵਚਃ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੰਧਕ ਨੇ ਮੇਘਸਵਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਮਹਿषਸ੍ਤਾਰਕਸ਼੍ਚੋਭੌ ਬਾਣਸ਼੍ਚ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਃ
ਮਹਿਸ਼ ਅਤੇ ਤਾਰਕ, ਦੋਵੇਂ, ਅਤੇ ਬਾਣਾ ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ,
ਸ੍ਵਪਰਿਗ੍ਰਹਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਭੂਮਿਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ
ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਜੰਗ ਲਈ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਨਿਕਲ ਪਏ।