ਯਸ੍ਯਾਦਰਾਤ੍ ਪ੍ਰਣਾਮੋ ऽਯਂ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਮਦ੍ਵਿਧੈਰ੍ਜਨੈਃ
ਉਹ ਮਾਤਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਲੋਕ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਤਵ ਯੋ ऽਯਂ ਹਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ
ਜਿਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਸਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਗਰੁੜ ਹੈ,
ਨਾਨ੍ਯਃ ਪਰਤਰੋ ऽਸ੍ਮਾਦ੍ਧਿ ਵਯਮਨ੍ਯੇ ਚ ਦੇਹਿਨਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ; ਅਸੀਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਸ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਥੌ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਸ੍ਤ੍ਵਾਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤੇ ऽਚ੍ਯੁਤਾਤ੍
ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਮੰਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਂ ਦੇਵੋ ਹ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਤਃ
ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਮੰਗਲ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਾਯ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਤਨ੍ਮੇ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਕੇ ਦੱਸ।
ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ੍ਯ ਵਿਜਯਾਰ੍ਥਾਯ ਮਹਿषਸ੍ਯ ਵਧਾਯ ਚ
ਸਕੰਦ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਤੇ ਮਹਿਸ਼ ਦੈਤ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ,
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਚਕ੍ਰਾਙ੍ਕਿਤਕਰੋ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤੇ ਵਿਦਧਤ੍ਵਾਜਃ
ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ ਹੈ, ਉਹ ਅਜਨਮਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਸੁਖ ਦੇਵੇ।
ਪਾਵਕਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੁਭ੍ਯਂ ਚ ਕਰੋਤੁ ਸ਼ਿਖਿਵਾਹਨ
ਹੇ ਮੋਰ ਤੇ ਸਵਾਰ, ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਸੁਖੀ ਰੱਖਣ।
ਕਾਵ੍ਯਃ ਸਦਾ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਕਰੋਤੁ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਂ ਕਰੋਤੁ
ਕਾਵ੍ਯ ਤੇ ਸ਼ਨੀ ਦੇਵ ਸਦਾ ਤੈਨੂੰ ਸੁਖੀ ਰੱਖਣ; ਸ਼ਨੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭਤਾ ਲਿਆਉਣ।
ਮृਕਣ੍ਡੁਜਸ੍ਤੇ ਕੁਰੁਤਾਂ ਹਿ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਸਦਾ ਸਪ੍ਤ ਮਹਰ੍षਯਸ਼੍ਚ
ਮ੍ਰਿਕੰਡੁ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਸੱਤੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸਦਾ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਣ।
ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾ ਵਸਵੋ ऽਥ ਕਿਨ੍ਨਰਾਃ ਤੇ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਸਦੋਦ੍ਯਤਾਸ੍ਤ੍ਵਮੀ
ਯਕਸ਼, ਪਿਸਾਚ, ਵਸੁ ਤੇ ਕਿਨਰ — ਇਹ ਸਦਾ ਜਾਗਦੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ — ਤੈਨੂੰ ਸੁਖੀ ਰੱਖਣ।
ਮਹਾਬਲਾ ਭੂਤਗਣਾ ਗਣੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਤੇ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਸਦਾ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾਃ
ਜੋ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਣ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇ ਬਹੁਪਾਦੇਭ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਪਾਦੇਭ੍ਯੋ ऽਪ੍ਯਨਾਮਯਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਪੈਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪੈਰ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲੇ।
ਪਾਸ਼ੀ ਪ੍ਰਤੀਚੀਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਾਮਸ਼ੁਃ ਪਾਤੁ ਚੋਤ੍ਤਰਾਮ੍
ਪਾਸ਼ੀ ਪੱਛਮ ਪਾਸੇ ਤੇ ਲਕ੍ਸ਼ਮਾਮਸ਼ੁ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਪ੍ਰਤੀਚੀਮੁਤ੍ਤਰਾਂ ਵਾਯੁਃ ਸ਼ਿਵਃ ਪੂਰ੍ਵੋਤ੍ਤਰਾਮਪਿ
ਵਾਯੂ ਪੱਛਮੀ-ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਪੂਰਬੀ-ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਮੁਸਤੀ ਲਾਙ੍ਗਲੀ ਚਕ੍ਰੀ ਧਨੁष੍ਮਾਨਨ੍ਤਰੇषੁ ਚ
ਮੁਸਤੀ, ਹਲ ਵਾਲਾ, ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਤੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਸਾਮਵੇਦਧ੍ਵਨਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਲਤਃ ਪਾਤੁ ਮਾਧਵਃ
ਸਾਮ ਵੇਦ ਦੀ ਧੁਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਮਾਧਵ ਚੌਂਫੇਰੇ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਸੁਰਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸਮੁਤ੍ਪਤਤ ਭੂਤਲਾਤ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਃ ਕੁਮਾਰਂ ਤੇ ਕਾਮਰੂਪਾ ਵਿਹਙ੍ਗਮਾਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਚਲੇ।
ਸਮਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦੇਨ ਬਲਿਨਾ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮਾ ਮਹਾਸੁਰਾਨ੍
ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਸਕੰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾਃ ਕੁਰੁਧ੍ਵਮਵਤਾਰਣਮ੍
ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰੋ, ਜਲਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰ ਆਓ।
ਆਰਾਤ੍ ਪਤਨ੍ਤਸ੍ਤਦ੍ਦੇਸ਼ਂ ਨਾਦਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਭਯਙ੍ਕਰਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਉਡਦੇ ਹੋਏ, ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ੋਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਗਏ।
ਵਿਵੇਸ਼ਾਰ੍ਣਵਰਨ੍ਧ੍ਰੇਣ ਪਾਤਾਲਂ ਦਾਨਵਾਲਯਮ੍
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਚਿਰ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਤਾਲ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਘਰ ਸੀ, ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਰੋਜਨੇਨ ਜਮ੍ਭੇਨ ਕੁਜਮ੍ਭੇਨਾਸੁਰੇਣ ਚ
ਉਹ ਵਿਰੋਚਨ, ਜੰਭ, ਕੁਜੰਭ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਨ।
ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤੂਰ੍ਣਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਦਾਨ੍ਧਕਮ੍
ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਅੰਧਕਾ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸੁਰੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਸ੍ਤਂ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਪ੍ਰਤਿ ਨਾਰਦ
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਹ ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ, ਉਸ ਸ਼ੋਰ ਬਾਰੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ।
ਪਾਤਾਲਕੇਤੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਥ ਰਸਾਤਲਮ੍
ਫਿਰ ਪਾਤਾਲਕੇਤੁ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਚਨਂ ਦੀਨਂ ਸਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯਾਨ੍ਧਕਾਸੁਰਮ੍
ਉਹ ਅੰਧਕਾ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਤਂ ਵਿਧ੍ਵਂਸਯਿਤੁਂ ਯਤ੍ਨਂ ਸਮਾਰਬ੍ਧਂ ਬਲਾਨ੍ਮਯਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ।