ਲਾਙ੍ਗਲਂ ਚ ਗਣੇਸ਼ੋ ऽਪਿ ਗਦਯਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਗਣੇਸ਼ ਨੇ ਵੀ ਲਾਂਗਲ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰਾਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚਕ੍ਰਂ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ ਖਗਧ੍ਵਜਃ
ਖਗਧਵਜ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵਿਰਭਦਰ ਵੱਲ ਚੱਕਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਸ਼ੂਲਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਜਗਾਰ ਚਕ੍ਰਂ ਯਥਾ ਮਧੁਂ ਮੀਨਵਪੁਃ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੀਨ-ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਆਪਣਾ ਸ਼ੂਲ ਛੱਡ ਕੇ ਚੱਕਰ ਵੱਲ ਮਧੂ ਵਾਂਗ ਦੌੜ ਪਏ।
ਮੁਰਾਰਿਰਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਗਣਾਧਿਪੇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਵੇਗਾਦ੍ ਭੁਵਿ ਨਿष੍ਪਿਪਪੇष
ਮੁਰਾਰੀ ਨੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਪਕੜਿਆ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸਹਿਤਂ ਰੁਧਿਰੋਦ੍ਗਾਰੈਰ੍ਮੁਕਾਚ੍ਚਕ੍ਰਂ ਵਿਨਿਗਤਮ੍
ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਖੂਨ ਨਿਕਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਚੱਕਰ ਰੁਕ ਗਿਆ।
ਸਮਾਦਾਯ ਹृषੀਕੇਸ਼ੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਮੁਮੋਚ ਹ
ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਚੱਕਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵਿਰਭਦਰ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਵਾਸੁਦੇਵਾਤ੍ਪਰਾਜਯਮ੍
ਉਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਹਾਰ ਦੀ ਖਬਰ ਦਿੱਤੀ।
ਨਿਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਂ ਯਥਾ ਨਾਗਂ ਕ੍ਰੋਧਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਦਾਵ੍ਯਯਃ
ਅਵਿਨਾਸੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਅਜਿਹੇ ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਫੁਫਕਾਰਦਾ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਪੂਰ੍ਵੋਦ੍ਦਿष੍ਟੇ ਤਦਾ ਸ੍ਥਾਨੇ ਸਾਯੁਧਸ੍ਤੁ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਃ
ਫਿਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਹੋਏ ਥਾਂ ਤੇ, ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਵੇਸ਼ ਕ੍ਰੋਧਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਯਜ੍ਞਵਾਟਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਭृਤ੍
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਂ ਵਿਸ਼ਤਿ ਕ੍ਸ਼ਯਙ੍ਕਰੇ ਜਾਤੋ ऋषੀਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਹਿ ਸਾਧ੍ਵਸਃ
ਜੋ ਨਾਸ਼ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਡਰ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸ੍ਥਾਨਾਦਪਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕੁਬ੍ਜਾਮ੍ਰੇ ऽਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਓਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਟਿੜ੍ਹੇ ਆਮ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਸਾ ਤੁ ਜਾਤਾ ਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾ ਸੀਤਾ ਨਾਮ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ ਬਣੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੀਤਾ ਸਰਸਵਤੀ ਹੋਇਆ।
ਕਾਨ੍ਦਿਸ਼ੀਕਾ ਲਯਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯੈਵ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍
ਕਾਂਦਿਸ਼ਿਕਾ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ।
ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੁਰੋਡਾਸ਼ਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਪੁਰੋਡਾਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਮਿਲਣ 'ਤੇ,
ਉਤ੍ਪਤ੍ਯਰੁਹ੍ਯ ਗਗਨਂ ਸ੍ਵਮਧਿष੍ਠਾਨਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਉੱਡ ਕੇ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਵੱਸ ਗਿਆ।
ਪੁष੍ਪਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਤਾਃ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਮੁਨੇ
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਅੰਜਲੀ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਨਮ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਸ਼ਕ੍ਰਾਦੀਨਾਂ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨਾਂ ਕृਪਣਂ ਵਿਲਲਾਪ ਹ
ਉਹ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜਾਂ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਈ।
ਤਲਪ੍ਰਹਾਰੈਰਮਰਾ ਬਹਵੋ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਾਃ
ਹਥੇਲੀਆਂ ਦੇ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਡਿੱਗ ਗਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਯਗ੍ਨਿਨਾ ਤਥੈਵਾਨ੍ਯੇ ਦੇਵਾਦ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਲਯੀਕृਤਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ, ਦੇਵਤੇ ਆਦਿ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ ਬਾਹੂ ਪ੍ਰਸਾਰ੍ਯਥ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਫੈਲਾਕੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਕਰੇਣੈਕੇਨ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਕਸ ਕੇ ਰੱਖਿਆ।
ਕਰਾਙ੍ਗੁਲਿਭ੍ਯੋ ਨਿਸ਼੍ਚੇਰੁਰਸृਗ੍ਧਾਰਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਤੋਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਹਿ ਗਈਆਂ।
ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਸਤਤਂ ਸਿਂਹੋ ਮृਗਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਯਥਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਨੌਜਵਾਨ ਹਿਰਨ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਭੁਜੌ ਹਸ੍ਵਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨੌ ਤ੍ਰੁਟਿਤਸ੍ਨਾਯੁਬਨ੍ਧਨੌ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਢਿੱਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਸਨੈਯੂ ਤੇ ਜੋੜ ਟੁੱਟ ਗਏ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚੈਹ੍ਯੇਹਿ ਕਾਪਾਲਿਨ੍ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰਥੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਆਖਦਾ ਰਿਹਾ, 'ਇੱਥੇ ਆ, ਕਪਾਲੀ', ਰਥ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ।
ਮੁष੍ਟਿਨਾਹਤ੍ਯ ਦਸ਼ਨਾਃ ਪਾਤਿਤਾ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਮੁੱਕੇ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਪਪਾਤ ਭੁਵਿ ਨਿਃਸਂਜ੍ਞੋ ਵਜ੍ਰਾਹਤ ਇਵਾਚਲਃ
ਉਹ ਹੋਸ਼ ਖੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਜਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ।
ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਘੋਰਰੂਪਾਭ੍ਯਾਂ ਵृषਧ੍ਵਜਮਵੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ।
ਨਿਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੁਵਿ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹਿਲ ਗਏ।