ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚਰ੍ਮਣਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਚਮੜੀ ਸਮੇਤ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਚੰਭਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਸਮਾਦ੍ਰਵਤ੍ ਕੋਸ਼ਭਵਾਂ ਵਾਯੁਵੇਗਸਮੋ ਜਵੇ
ਉਹ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਤੋਂ ਜੰਮੀ ਹੋਈ ਵੱਲ ਹਵਾ ਵਰਗੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜੀ।
ਗਦਯਾ ਸਹ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਕ੍ਸ਼ੁਰੇਪ੍ਰੇਣ ਰਣੇ ऽਮ੍ਬਿਕਾ
ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਲੇਵਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਗਦਾ ਨੂੰ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਚਣ੍ਡਾਦ੍ਯ ਮਾਤਰੋ ਹृष੍ਟਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਕਿਲਕਿਲਾਧ੍ਵਨਿਮ੍
ਚੰਡਾ ਆਦਿ ਮਾਵਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਲਕਿਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਜਯਸ੍ਵ ਵਿਜਯੇਤ੍ਯੂਚੁਰ੍ਹृष੍ਟਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰੌ ਨਿਪਾਤਿਤੇ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਡਿੱਗਣ 'ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ 'ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ! ਫਤਿਹ ਹੋਵੇ!' ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਚ ਮੁਮੁਚੁਃ ਸੁਰਾਃ ਕਾਤ੍ਯਾਯਨੀਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਾਤਿਆਯਨੀ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਵृਨ੍ਦਾਰਕਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਪਾਸ਼ਪਾਣਿਃ ਸਮਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਉਹ ਵ੍ਰਿੰਦਾਰਕ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੰਦਾ ਫੜ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਜਗ੍ਰਾ ਹ ਚਤੁਰੋ ਵਾਣਾਂਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਧਾਕਰਵਰ੍ਚਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਚਾਰ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਕੁਮ੍ਭੇ ਜਘਾਨਾਥ ਹਸਨ੍ਤੀ ਲੀਲਯਾਮ੍ਬਿਕਾ
ਫਿਰ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਹੱਸਦਿਆਂ-ਹੱਸਦਿਆਂ, ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੋ ਘੜੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ਕ੍ਰਵਜ੍ਰਸਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ੈਲਰਾਜਸ਼ਿਰੋ ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਜਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਾਣੇਨ ਕੁਣ੍ਡਲਾਲਙ੍ਕृਤਂ ਸ਼ਿਵਾ
ਸ਼ਿਵਾ ਨੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਥਾ ਸਮਹਿषਃ ਕ੍ਰੋਞ੍ਚੋ ਮਹਾਸੇਨਸਮਾਹਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਸੇਨ ਨੇ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਭੈਂਸ ਵੀ ਵੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਗਤ੍ਯ ਤਂ ਗਿਰਿਵਰਂ ਵਿਨਯਾਵਨਮ੍ਰਾ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤਦਾ ਸ੍ਤੁਤਿਪਦਂ ਤ੍ਵਿਦਮੀਰਯਨ੍ਤਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਦੇ ਬਚਨ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਹਰਿਹਰਰਾਜ੍ਯਦਾਯਿਨਿ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਮਖਭੁਜਕਾਰ੍ਯਕਾਰਿਣਿ
ਤੇਰਾ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਹਰੀ ਤੇ ਹਰ ਦੇ ਰਾਜ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ। ਤੇਰਾ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਸਿਰੇ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੀ ਹੈਂ।
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਮਹਿषਵਿਨਾਸਕਾਰਿਣਿ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਹਰਿਹਰਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਤੁਤੇ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਰਿ, ਹਰਾ ਤੇ ਭਾਸਕਰ ਨੇ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਲੋਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਹਰੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਿਨਿ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਨਾਰਾਯਣਿ ਚਕ੍ਰਧਾਰਿਣਿ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਨਾਰਾਇਣੀ, ਚਕਰ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਵਜ੍ਰਧਰੇ ਗਜਧ੍ਵਜੇ ਨਮੋ ऽਸੁਤ ਕੌਮਾਰਿ ਮਯੂਰਵਾਹਿਨਿ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਵਜਰ ਧਾਰਣ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਝੰਡਾ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਕੌਮਾਰੀ, ਜੋ ਮੋਰ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈ।
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਰਾਸਭਪृष੍ਠਵਾਹਿਨਿ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਿਹਰੇ ਜਗਨ੍ਮਯੇ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਗਧੇ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਜਗਤ ਹੈ।
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਯਿ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰੇ ਨਮੋ ਨਮਸ੍ਤੇ ਵਰਦੇ ਪ੍ਰਸੀਦ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ, ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਮਾਤਾ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ।
ਦੁਰ੍ਦृਸ਼੍ਯਾ ਨਾਰਸਿਂਹੀ ਘੁਰਘੁਰਿਤਰਵਾ ਤ੍ਵਂ ਤਥੈਨ੍ਦ੍ਰੀ ਸਵਜ੍ਰਾ ਤ੍ਵਂ ਮਾਰੀ ਚਰ੍ਮਮੁਣ੍ਡਾਸ਼ਵਗਮਨਰਤਾ ਯੋਗਿਨੀ ਯੋਗਸਿਦ੍ਧਾ
ਤੂੰ ਨਾਰਸਿੰਹੀ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਹੈਂ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਤੂੰ ਮਾਰੀ ਹੈਂ, ਚਮੜਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਮਸਤ, ਤੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਯੋਗਿਨੀ ਹੈਂ।
ਨਹਿ ਨਹਿ ਪਰਿਭਵਮਸ੍ਤ੍ਯਸ਼ੁਭਂ ਚ ਸ੍ਤੁਤਿਬਲਿਕੁਸੁਮਕਰਾਃ ਸਤਤਂ ਯੇ
ਜੋ ਲੋਕ ਸਦਾ ਤੈਨੂੰ ਸਤਕਾਰ, ਬਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਅਪਮਾਨ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁਭ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਯਾਦ੍ ਭੁਤਤਮੋ ਭਵਤਾਂ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ ਸਂਗ੍ਰਾਮਮੂਰ੍ਧ੍ਵਿ ਸੁਰਸ਼ਤ੍ਰੁਜਯਃ ਪ੍ਰਮਰ੍ਦਾਤ੍
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨਨਾਸ਼ੋ ਭਵਿਤਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯੋ ਵਰਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੋ ਵ੍ਰਿਯਤਾਮਭੀਪ੍ਸਿਤਃ
ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ, ਜਿਹੜਾ ਹੋਰ ਵਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਲੈ ਲਵੋ।
ਪੁਨਰਪਿ ਦੇਵਰਿਪੂਨਪਰਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਦਹ ਹੁਤਾਸ਼ਨਤੁਲ੍ਯਸ਼ਰੀਰੇ
ਤੂੰ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗੀ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ ਹੋਇਆ।
ਅਨ੍ਧਾਸੁਰਸ੍ਯਾਪ੍ਰਤਿਪੋषਣੇ ਰਤਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਾ ਭੁਵਨੇषੁ ਚਰ੍ਚਿਕਾ
ਤੂੰ ਅੰਧਾ ਅਸੁਰ ਦੇ ਨਾਸ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈਂ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਚਰਚਿਕਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈਂ।
ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਚਿਤ੍ਤਿਂ ਲਵਣਂ ਤਥਾਪਰੌ ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਦਸ਼ਨਪ੍ਰਹਾਰਿਮੀ
ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ, ਲਵਣ, ਤੇ ਹੋਰ, ਸ਼ੁੰਭ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਤੇ ਦਸ-ਦੰਦ ਵਾਲਾ ਹਮਲਾਵਰ—
ਸਂਭੂਯ ਦੇਵ੍ਯਾਮਿਤਸਤ੍ਯਧਾਮਯਾ ਸੁਰਾ ਭਰਿष੍ਯਾਮਿ ਚ ਸ਼ਾਕਮ੍ਭਰੀ ਵੈ
ਅਮਿਤ ਸਤਿ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਕੰਭਰੀ ਬਣ ਕੇ ਪਾਲਾਂਗਾ।
ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਚੇष੍ਟਾਨ੍ ਵਿਨਿਹਤ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਭੂਯਃ ਸਮੇष੍ਯਾਮਿ ਸੁਰਾਲਯਂ ਹਿ
ਮੈਂ ਫਿਰ ਦੁਸ਼ਟ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ।
ਮਹਾਲਿਰੂਪੇਣ ਵਿਨष੍ਟਜੀਵਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮष੍ਯਾਮਿ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਮਹਾਲੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਜੀਵਨ ਨਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਤ੍ਰਿਵਿਸ਼ਟਪ ਵਿਚ ਆਵਾਂਗਾ।
ਵਿਸृਜ੍ਯ ਭੂਤਾਨਿ ਜਗਾਮ ਦੇਵੀ ਖਂ ਸਿਦ੍ਧਸਂਘੈਰਨੁਗਮ੍ਯਮਾਨਾ
ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲ ਪਈ, ਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਏ।