ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਮਚਕ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਰਥੋ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ਮृਡਾਨੀਂ ਸਮੁਪਾਜਗਾਮ
ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਰਥ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮ੍ਰਿਡਾਨੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਸਂਸ੍ਤਮ੍ਭਮੋਹਜ੍ਵਰਪੀਡਿਤੇ ऽਥ ਚਿਤ੍ਰੇ ਯਥਾਸੌ ਲਿਖਿਤੋ ਬਭੂਵ
ਅਧਬੁਧਤਾ, ਭੁੱਲ ਤੇ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਇਉਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਤਰ ਵਿੱਚ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ।
ਅਨੇਨ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਸੁਰਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਜਿਤਾ ਅਨੇਨ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸੇ ਬਲੇਨ
ਇਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਹੁਣ ਇਸੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾਥ ਵਚਨਂ ਵਦਤਾਂ ਵਰਃ
ਫਿਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਸ਼ਤਧਾ ਯਾਸ੍ਯਤੇ ਭੀਰੁ ਆਮਪਾਤ੍ਰਮਿਵਾਮ੍ਭਸਿ
ਡਰਪੋਕਏ, ਤੈਨੂੰ ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਘੜੇ ਵਾਂਗ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੋੜ ਦਿਆਂਗਾ।
ਕਰੋਮਿ ਬੁਦ੍ਧਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਭਜਸ੍ਵਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਤੂੰ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਤਯ ਮਤਿਂ ਯੁਦ੍ਧਾਦ੍ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮੇ ਭਵ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮਨ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਹਟਾ ਲੈ, ਹੁਣੀ ਮੇਰੀ ਵਹੁਟੀ ਬਣ ਜਾ।
ਵਿਹਸ੍ਯ ਭਾਵਗਮ੍ਭੀਰਂ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਗੰਭੀਰ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ।
ਭਵਾਨ੍ ਯਦਿਹ ਭਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥੋ ਤਤੋ ਮਾਂ ਜਯ ਸਂਯੁਗੇ
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਅ।
ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਦਾ ਵੇਗਾਤ੍ ਕੌਸ਼ਿਕੀਂ ਪ੍ਰਤਿ ਨਾਰਦ
ਫਿਰ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਹ ਵਸਤੂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਉਸ਼ਿਕੀ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚਰ੍ਮਣਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਚਮੜੀ ਸਮੇਤ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਚੰਭਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਸਮਾਦ੍ਰਵਤ੍ ਕੋਸ਼ਭਵਾਂ ਵਾਯੁਵੇਗਸਮੋ ਜਵੇ
ਉਹ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਤੋਂ ਜੰਮੀ ਹੋਈ ਵੱਲ ਹਵਾ ਵਰਗੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜੀ।
ਗਦਯਾ ਸਹ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਕ੍ਸ਼ੁਰੇਪ੍ਰੇਣ ਰਣੇ ऽਮ੍ਬਿਕਾ
ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਲੇਵਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਗਦਾ ਨੂੰ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਚਣ੍ਡਾਦ੍ਯ ਮਾਤਰੋ ਹृष੍ਟਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਕਿਲਕਿਲਾਧ੍ਵਨਿਮ੍
ਚੰਡਾ ਆਦਿ ਮਾਵਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਲਕਿਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਜਯਸ੍ਵ ਵਿਜਯੇਤ੍ਯੂਚੁਰ੍ਹृष੍ਟਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰੌ ਨਿਪਾਤਿਤੇ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਡਿੱਗਣ 'ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ 'ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ! ਫਤਿਹ ਹੋਵੇ!' ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਚ ਮੁਮੁਚੁਃ ਸੁਰਾਃ ਕਾਤ੍ਯਾਯਨੀਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਾਤਿਆਯਨੀ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਵृਨ੍ਦਾਰਕਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਪਾਸ਼ਪਾਣਿਃ ਸਮਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਉਹ ਵ੍ਰਿੰਦਾਰਕ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੰਦਾ ਫੜ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਜਗ੍ਰਾ ਹ ਚਤੁਰੋ ਵਾਣਾਂਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਧਾਕਰਵਰ੍ਚਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਚਾਰ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਕੁਮ੍ਭੇ ਜਘਾਨਾਥ ਹਸਨ੍ਤੀ ਲੀਲਯਾਮ੍ਬਿਕਾ
ਫਿਰ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਹੱਸਦਿਆਂ-ਹੱਸਦਿਆਂ, ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੋ ਘੜੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ਕ੍ਰਵਜ੍ਰਸਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ੈਲਰਾਜਸ਼ਿਰੋ ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਜਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਾਣੇਨ ਕੁਣ੍ਡਲਾਲਙ੍ਕृਤਂ ਸ਼ਿਵਾ
ਸ਼ਿਵਾ ਨੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਥਾ ਸਮਹਿषਃ ਕ੍ਰੋਞ੍ਚੋ ਮਹਾਸੇਨਸਮਾਹਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਸੇਨ ਨੇ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਭੈਂਸ ਵੀ ਵੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਗਤ੍ਯ ਤਂ ਗਿਰਿਵਰਂ ਵਿਨਯਾਵਨਮ੍ਰਾ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤਦਾ ਸ੍ਤੁਤਿਪਦਂ ਤ੍ਵਿਦਮੀਰਯਨ੍ਤਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਦੇ ਬਚਨ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਹਰਿਹਰਰਾਜ੍ਯਦਾਯਿਨਿ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਮਖਭੁਜਕਾਰ੍ਯਕਾਰਿਣਿ
ਤੇਰਾ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਹਰੀ ਤੇ ਹਰ ਦੇ ਰਾਜ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ। ਤੇਰਾ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਸਿਰੇ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੀ ਹੈਂ।
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਮਹਿषਵਿਨਾਸਕਾਰਿਣਿ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਹਰਿਹਰਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਤੁਤੇ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਰਿ, ਹਰਾ ਤੇ ਭਾਸਕਰ ਨੇ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਲੋਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਹਰੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਿਨਿ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਨਾਰਾਯਣਿ ਚਕ੍ਰਧਾਰਿਣਿ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਨਾਰਾਇਣੀ, ਚਕਰ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਵਜ੍ਰਧਰੇ ਗਜਧ੍ਵਜੇ ਨਮੋ ऽਸੁਤ ਕੌਮਾਰਿ ਮਯੂਰਵਾਹਿਨਿ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਵਜਰ ਧਾਰਣ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਝੰਡਾ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਕੌਮਾਰੀ, ਜੋ ਮੋਰ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈ।
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਰਾਸਭਪृष੍ਠਵਾਹਿਨਿ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਿਹਰੇ ਜਗਨ੍ਮਯੇ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਗਧੇ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਜਗਤ ਹੈ।
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਯਿ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰੇ ਨਮੋ ਨਮਸ੍ਤੇ ਵਰਦੇ ਪ੍ਰਸੀਦ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ, ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਮਾਤਾ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ।
ਦੁਰ੍ਦृਸ਼੍ਯਾ ਨਾਰਸਿਂਹੀ ਘੁਰਘੁਰਿਤਰਵਾ ਤ੍ਵਂ ਤਥੈਨ੍ਦ੍ਰੀ ਸਵਜ੍ਰਾ ਤ੍ਵਂ ਮਾਰੀ ਚਰ੍ਮਮੁਣ੍ਡਾਸ਼ਵਗਮਨਰਤਾ ਯੋਗਿਨੀ ਯੋਗਸਿਦ੍ਧਾ
ਤੂੰ ਨਾਰਸਿੰਹੀ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਹੈਂ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਤੂੰ ਮਾਰੀ ਹੈਂ, ਚਮੜਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਮਸਤ, ਤੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਯੋਗਿਨੀ ਹੈਂ।