ਪੇਤੁਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਭੁਵਿ ਚਾਪਿ ਭੂਤੈਸ੍ਤੇ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾਃ ਪ੍ਰਲਯਂ ਪ੍ਰਜਗ੍ਮੁਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਉਹ ਜੀਵ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ਾਸ੍ਤਰਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾ ਭਯਾਤ੍ ਤੇ ਰਕ੍ਤਬੀਜਂ ਸ਼ਰਣਂ ਹਿ ਜਗ੍ਮੁਃ
ਵਿਖੁੱਲੇ ਵਾਲ ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਕਤਬੀਜ ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਗਏ।
ਵਿਦ੍ਰਾਵਯਨ੍ ਭੂਤਗਣਾਨ੍ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ ਵਿਵੇਸ਼ ਕੋਪਾਤ੍ ਸ੍ਫੁਰਿਤਾਧਰਸ਼੍ਚ
ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਬਦੀਆਂ ਹੋਠਾਂ ਵਾਲਾ ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ।
ਯੋ ਰਕ੍ਤਬਿਨ੍ਦੁਰ੍ਨ੍ਯਪਤਤ੍ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸ ਤਤ੍ਪ੍ਰਮਾਣਸ੍ਤ੍ਵਸੁਰੋ ऽਪਿ ਜਜ੍ਞੇ
ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਉਸਦੇ ਲਹੂ ਦੀ ਬੂੰਦ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀ, ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੀ ਹੋਰ ਅਸੁਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਏ।
ਪਿਬਸ੍ਵ ਚਣ੍ਡੇ ਰੁਧਿਰਂ ਤ੍ਵਰਾਤੇਰ੍ਵਿਤਤ੍ਯ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਵਡਵਾਨਲਾਭਮ੍
ਚੰਡੀਏ, ਜਲਦੀ ਲਹੂ ਪੀ ਲੈ, ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਓष੍ਠਂ ਨਭਸ੍ਪृਕ੍ ਪृਥਿਵੀਂ ਸ੍ਪੂਸ਼ਨ੍ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾਧਰਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਚਰ੍ਮਮੁਣ੍ਡਾ
ਉਸਦਾ ਉੱਪਰਲਾ ਹੋਠ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਹੇਠਲਾ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਉਹ ਚਮੜੀ ਤੇ ਖੋਪੜੀਆਂ ਪਾ ਕੇ ਖੜੀ ਸੀ।
ਬਿਭੇਦ ਸ਼ੂਲੇਨ ਤਥਾਪ੍ਯੁਰਸ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤੋਦ੍ਭਵਾਨ੍ਯੇ ਨ੍ਯਪਤਂਸ਼੍ਚ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਜਿੱਥੋਂ ਜਿੱਥੋਂ ਜ਼ਖਮ ਹੋਏ, ਹੋਰ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਤਂ ਹੀਨਵੀਰ੍ਯਂ ਸ਼ਤਧਾ ਚਕਾਰ ਚਕ੍ਰੇਣ ਚਾਮੀਕਰਭੂषਿਤੇਨ
ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੇਤਾਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਹਾ ਤਾਤ ਹ ਭ੍ਰਾਤਰਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਃ ਕ੍ਤ ਯਾਸਿ ਤਿष੍ਠਸ੍ਵ ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤਮੇਹਿ
'ਹਾਏ ਪਿਉ! ਹਾਏ ਭਰਾ!' ਆਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪੁਕਾਰਦੇ, 'ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਥੋੜ੍ਹਾ ਰੁਕ, ਆ ਜਾ!'
ਨਿਪਾਤਿਤਾ ਧਰਣਿਤਲੇ ਮृਡਾਨ੍ਯਾ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਗਿਰਿਵਰਮੁਹ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਾਃ
ਮ੍ਰਿਡਾਨੀ ਵਲੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਦੈਤ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਭੱਜ ਕੇ ਲੁਕ ਗਏ।
ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਮਚਕ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਰਥੋ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ਮृਡਾਨੀਂ ਸਮੁਪਾਜਗਾਮ
ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਰਥ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮ੍ਰਿਡਾਨੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਸਂਸ੍ਤਮ੍ਭਮੋਹਜ੍ਵਰਪੀਡਿਤੇ ऽਥ ਚਿਤ੍ਰੇ ਯਥਾਸੌ ਲਿਖਿਤੋ ਬਭੂਵ
ਅਧਬੁਧਤਾ, ਭੁੱਲ ਤੇ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਇਉਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਤਰ ਵਿੱਚ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ।
ਅਨੇਨ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਸੁਰਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਜਿਤਾ ਅਨੇਨ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸੇ ਬਲੇਨ
ਇਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਹੁਣ ਇਸੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾਥ ਵਚਨਂ ਵਦਤਾਂ ਵਰਃ
ਫਿਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਸ਼ਤਧਾ ਯਾਸ੍ਯਤੇ ਭੀਰੁ ਆਮਪਾਤ੍ਰਮਿਵਾਮ੍ਭਸਿ
ਡਰਪੋਕਏ, ਤੈਨੂੰ ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਘੜੇ ਵਾਂਗ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੋੜ ਦਿਆਂਗਾ।
ਕਰੋਮਿ ਬੁਦ੍ਧਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਭਜਸ੍ਵਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਤੂੰ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਤਯ ਮਤਿਂ ਯੁਦ੍ਧਾਦ੍ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮੇ ਭਵ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮਨ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਹਟਾ ਲੈ, ਹੁਣੀ ਮੇਰੀ ਵਹੁਟੀ ਬਣ ਜਾ।
ਵਿਹਸ੍ਯ ਭਾਵਗਮ੍ਭੀਰਂ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਗੰਭੀਰ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ।
ਭਵਾਨ੍ ਯਦਿਹ ਭਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥੋ ਤਤੋ ਮਾਂ ਜਯ ਸਂਯੁਗੇ
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਅ।
ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਦਾ ਵੇਗਾਤ੍ ਕੌਸ਼ਿਕੀਂ ਪ੍ਰਤਿ ਨਾਰਦ
ਫਿਰ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਹ ਵਸਤੂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਉਸ਼ਿਕੀ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚਰ੍ਮਣਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਚਮੜੀ ਸਮੇਤ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਚੰਭਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਸਮਾਦ੍ਰਵਤ੍ ਕੋਸ਼ਭਵਾਂ ਵਾਯੁਵੇਗਸਮੋ ਜਵੇ
ਉਹ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਤੋਂ ਜੰਮੀ ਹੋਈ ਵੱਲ ਹਵਾ ਵਰਗੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜੀ।
ਗਦਯਾ ਸਹ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਕ੍ਸ਼ੁਰੇਪ੍ਰੇਣ ਰਣੇ ऽਮ੍ਬਿਕਾ
ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਲੇਵਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਗਦਾ ਨੂੰ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਚਣ੍ਡਾਦ੍ਯ ਮਾਤਰੋ ਹृष੍ਟਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਕਿਲਕਿਲਾਧ੍ਵਨਿਮ੍
ਚੰਡਾ ਆਦਿ ਮਾਵਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਲਕਿਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਜਯਸ੍ਵ ਵਿਜਯੇਤ੍ਯੂਚੁਰ੍ਹृष੍ਟਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰੌ ਨਿਪਾਤਿਤੇ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਡਿੱਗਣ 'ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ 'ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ! ਫਤਿਹ ਹੋਵੇ!' ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਚ ਮੁਮੁਚੁਃ ਸੁਰਾਃ ਕਾਤ੍ਯਾਯਨੀਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਾਤਿਆਯਨੀ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਵृਨ੍ਦਾਰਕਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਪਾਸ਼ਪਾਣਿਃ ਸਮਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਉਹ ਵ੍ਰਿੰਦਾਰਕ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੰਦਾ ਫੜ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਜਗ੍ਰਾ ਹ ਚਤੁਰੋ ਵਾਣਾਂਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਧਾਕਰਵਰ੍ਚਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਚਾਰ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਕੁਮ੍ਭੇ ਜਘਾਨਾਥ ਹਸਨ੍ਤੀ ਲੀਲਯਾਮ੍ਬਿਕਾ
ਫਿਰ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਹੱਸਦਿਆਂ-ਹੱਸਦਿਆਂ, ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੋ ਘੜੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ਕ੍ਰਵਜ੍ਰਸਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ੈਲਰਾਜਸ਼ਿਰੋ ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਜਦਾ ਹੈ।