ਬ੍ਰੂਹਿ ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਚ ਯਦਿ ਜੀਵਿਤੁਮਿਚ੍ਛਥ
"ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਦੇਵੋ।"
ਵਾਸਵੋ ਲਭਤਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਦੇਵਾਃ ਸਨ੍ਤੁ ਗਤਵ੍ਯਥਾ
ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਮਾਨ ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਣ।
ਨੋਚੇਦ੍ ਬਲਾਵਲੇਪੇਨ ਭਵਨ੍ਤੋ ਯੋਦ੍ਧੁਮਿਚ੍ਛਥ
ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਉੱਤੇ ਗੁਮਾਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਓ।
ਯਤਸ੍ਤੁ ਸਾ ਸ਼ਿਵਂ ਦੌਤ੍ਯੇ ਨ੍ਯਯੋਜਯਤ੍ ਨਾਰਦ
ਇਸ ਲਈ, ਨਾਰਦ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੂਤ ਬਣਾਕੇ ਭੇਜਿਆ।
ਹੁਙ੍ਕृਤ੍ਵਾਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਯਤ੍ਰ ਕਾਤ੍ਯਾਯਨੀ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਸਭ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਮਾਰੀ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਕਾਟਿਆਯਨੀ ਖੜੀ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਦੌੜ ਪਏ।
ਪ੍ਰਾਸੈਃ ਸੁਨੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਪਰਿਘੈਸ਼੍ਚ ਵਿਸ੍ਤृਤੈਰ੍ਵਵਰ੍षਤੁਦੈਤ੍ਯਵਰੌ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਦੈਤ, ਤੇਜ਼ ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਗਦਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਉੱਤੇ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ ਵੱਸ ਪਏ।
ਜਘਾਨ ਚਾਨ੍ਯਾਤ੍ ਰਣਚਣ੍ਡਵਿਕ੍ਰਮਾ ਮਹਾਸੁਰਾਨ੍ ਬਾਣਸ਼ਤੈਰ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਭਾਰੀ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹਾਜਲਕ੍ਸ਼ੇਪਹਤਪ੍ਰਭਾਵਾਨ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀ ਤਥਾਨ੍ਯਾਨਸੁਰਾਂਸ਼੍ਚਕਾਰ
ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਨੇ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਝਟਕੇ ਮਾਰ ਕੇ ਹੋਰ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕੁਮਾਰੀ ਕੁਲਿਸ਼ੇਨ ਚੈਨ੍ਦ੍ਰੀ ਤੁਣ੍ਡੇਨ ਚਕ੍ਰੇਣ ਵਰਾਹਰੂਪਿਣੀ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਵੱਜਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਨੇ ਚੁੰਝ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਨੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੇਨ ਤਥੈਵ ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਵਿਨਾਯਕਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਰਸ਼੍ਵਧੇਨ
ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਨਾਲ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਇਉਂ ਹੀ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਵਿਨਾਇਕ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਪੇਤੁਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਭੁਵਿ ਚਾਪਿ ਭੂਤੈਸ੍ਤੇ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾਃ ਪ੍ਰਲਯਂ ਪ੍ਰਜਗ੍ਮੁਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਉਹ ਜੀਵ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ਾਸ੍ਤਰਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾ ਭਯਾਤ੍ ਤੇ ਰਕ੍ਤਬੀਜਂ ਸ਼ਰਣਂ ਹਿ ਜਗ੍ਮੁਃ
ਵਿਖੁੱਲੇ ਵਾਲ ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਕਤਬੀਜ ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਗਏ।
ਵਿਦ੍ਰਾਵਯਨ੍ ਭੂਤਗਣਾਨ੍ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ ਵਿਵੇਸ਼ ਕੋਪਾਤ੍ ਸ੍ਫੁਰਿਤਾਧਰਸ਼੍ਚ
ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਬਦੀਆਂ ਹੋਠਾਂ ਵਾਲਾ ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ।
ਯੋ ਰਕ੍ਤਬਿਨ੍ਦੁਰ੍ਨ੍ਯਪਤਤ੍ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸ ਤਤ੍ਪ੍ਰਮਾਣਸ੍ਤ੍ਵਸੁਰੋ ऽਪਿ ਜਜ੍ਞੇ
ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਉਸਦੇ ਲਹੂ ਦੀ ਬੂੰਦ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀ, ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੀ ਹੋਰ ਅਸੁਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਏ।
ਪਿਬਸ੍ਵ ਚਣ੍ਡੇ ਰੁਧਿਰਂ ਤ੍ਵਰਾਤੇਰ੍ਵਿਤਤ੍ਯ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਵਡਵਾਨਲਾਭਮ੍
ਚੰਡੀਏ, ਜਲਦੀ ਲਹੂ ਪੀ ਲੈ, ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਓष੍ਠਂ ਨਭਸ੍ਪृਕ੍ ਪृਥਿਵੀਂ ਸ੍ਪੂਸ਼ਨ੍ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾਧਰਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਚਰ੍ਮਮੁਣ੍ਡਾ
ਉਸਦਾ ਉੱਪਰਲਾ ਹੋਠ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਹੇਠਲਾ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਉਹ ਚਮੜੀ ਤੇ ਖੋਪੜੀਆਂ ਪਾ ਕੇ ਖੜੀ ਸੀ।
ਬਿਭੇਦ ਸ਼ੂਲੇਨ ਤਥਾਪ੍ਯੁਰਸ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤੋਦ੍ਭਵਾਨ੍ਯੇ ਨ੍ਯਪਤਂਸ਼੍ਚ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਜਿੱਥੋਂ ਜਿੱਥੋਂ ਜ਼ਖਮ ਹੋਏ, ਹੋਰ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਤਂ ਹੀਨਵੀਰ੍ਯਂ ਸ਼ਤਧਾ ਚਕਾਰ ਚਕ੍ਰੇਣ ਚਾਮੀਕਰਭੂषਿਤੇਨ
ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੇਤਾਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਹਾ ਤਾਤ ਹ ਭ੍ਰਾਤਰਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਃ ਕ੍ਤ ਯਾਸਿ ਤਿष੍ਠਸ੍ਵ ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤਮੇਹਿ
'ਹਾਏ ਪਿਉ! ਹਾਏ ਭਰਾ!' ਆਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪੁਕਾਰਦੇ, 'ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਥੋੜ੍ਹਾ ਰੁਕ, ਆ ਜਾ!'
ਨਿਪਾਤਿਤਾ ਧਰਣਿਤਲੇ ਮृਡਾਨ੍ਯਾ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਗਿਰਿਵਰਮੁਹ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਾਃ
ਮ੍ਰਿਡਾਨੀ ਵਲੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਦੈਤ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਭੱਜ ਕੇ ਲੁਕ ਗਏ।
ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਮਚਕ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਰਥੋ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ਮृਡਾਨੀਂ ਸਮੁਪਾਜਗਾਮ
ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਰਥ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮ੍ਰਿਡਾਨੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਸਂਸ੍ਤਮ੍ਭਮੋਹਜ੍ਵਰਪੀਡਿਤੇ ऽਥ ਚਿਤ੍ਰੇ ਯਥਾਸੌ ਲਿਖਿਤੋ ਬਭੂਵ
ਅਧਬੁਧਤਾ, ਭੁੱਲ ਤੇ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਇਉਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਤਰ ਵਿੱਚ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ।
ਅਨੇਨ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਸੁਰਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਜਿਤਾ ਅਨੇਨ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸੇ ਬਲੇਨ
ਇਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਹੁਣ ਇਸੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾਥ ਵਚਨਂ ਵਦਤਾਂ ਵਰਃ
ਫਿਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਸ਼ਤਧਾ ਯਾਸ੍ਯਤੇ ਭੀਰੁ ਆਮਪਾਤ੍ਰਮਿਵਾਮ੍ਭਸਿ
ਡਰਪੋਕਏ, ਤੈਨੂੰ ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਘੜੇ ਵਾਂਗ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੋੜ ਦਿਆਂਗਾ।
ਕਰੋਮਿ ਬੁਦ੍ਧਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਭਜਸ੍ਵਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਤੂੰ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਤਯ ਮਤਿਂ ਯੁਦ੍ਧਾਦ੍ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮੇ ਭਵ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮਨ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਹਟਾ ਲੈ, ਹੁਣੀ ਮੇਰੀ ਵਹੁਟੀ ਬਣ ਜਾ।
ਵਿਹਸ੍ਯ ਭਾਵਗਮ੍ਭੀਰਂ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਗੰਭੀਰ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ।
ਭਵਾਨ੍ ਯਦਿਹ ਭਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥੋ ਤਤੋ ਮਾਂ ਜਯ ਸਂਯੁਗੇ
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਅ।
ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਦਾ ਵੇਗਾਤ੍ ਕੌਸ਼ਿਕੀਂ ਪ੍ਰਤਿ ਨਾਰਦ
ਫਿਰ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਹ ਵਸਤੂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਉਸ਼ਿਕੀ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ।