ਗਣੇਸ਼ੋ ऽਪਿ ਵਰਾਸ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਿਭੇਦ ਚ
ਗਣੇਸ਼ ਨੇ ਵੀ ਵੱਡੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ ਤੇ ਵਿੱਢਿਆ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਦੇਵਾਦ੍ਯਾ ਅਵਹਾਰਮਰ੍ਕੁਤ
ਵਿਰਭਦਰ ਨੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜੁਹ੍ਵਾਨਾ ऋषਯੋ ਯਤ੍ਰ ਹਵੀਂषਿ ਪ੍ਰਵਿਤਨ੍ਵਤੇ
ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਯਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਭੀਤਾ ਹੋਤ੍ਰਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼ਰਣਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਡਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ ਛੱਡ ਕੇ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ।
ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਮਿਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਵਰਾਯੁਧਃ
‘ਡਰੋ ਨਾ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਹਥਿਆਰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਮੁਮੋਚ ਵੀਰਭਦ੍ਰਾਯ ਕਾਯਾਵਰਣਦਾਰਣਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਿਰਭਦਰ ਉੱਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਢਣ ਵਾਲੇ ਅਸਤਰ ਛੱਡੇ।
ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਭੁਵਿ ਭਗ੍ਨਾਸ਼ਾ ਨਾਸ੍ਤਿਕਾਦਿਵ ਯਾਚਕਾਃ
ਉਹ ਟੁੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਭਿਖਾਰੀ।
ਦਿਵ੍ਯੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਯਿਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਰਭਦਰ ਨੂੰ ਦਿਵਯ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਸ਼ੂਲੇਨ ਗਦਯਾ ਮਾਰ੍ਗਣੈਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲ, ਗਦਾ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ੁਲੇਨ ਸਮਾਹਤ੍ਯ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ
ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਲਾਙ੍ਗਲਂ ਚ ਗਣੇਸ਼ੋ ऽਪਿ ਗਦਯਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਗਣੇਸ਼ ਨੇ ਵੀ ਲਾਂਗਲ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰਾਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚਕ੍ਰਂ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ ਖਗਧ੍ਵਜਃ
ਖਗਧਵਜ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵਿਰਭਦਰ ਵੱਲ ਚੱਕਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਸ਼ੂਲਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਜਗਾਰ ਚਕ੍ਰਂ ਯਥਾ ਮਧੁਂ ਮੀਨਵਪੁਃ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੀਨ-ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਆਪਣਾ ਸ਼ੂਲ ਛੱਡ ਕੇ ਚੱਕਰ ਵੱਲ ਮਧੂ ਵਾਂਗ ਦੌੜ ਪਏ।
ਮੁਰਾਰਿਰਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਗਣਾਧਿਪੇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਵੇਗਾਦ੍ ਭੁਵਿ ਨਿष੍ਪਿਪਪੇष
ਮੁਰਾਰੀ ਨੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਪਕੜਿਆ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸਹਿਤਂ ਰੁਧਿਰੋਦ੍ਗਾਰੈਰ੍ਮੁਕਾਚ੍ਚਕ੍ਰਂ ਵਿਨਿਗਤਮ੍
ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਖੂਨ ਨਿਕਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਚੱਕਰ ਰੁਕ ਗਿਆ।
ਸਮਾਦਾਯ ਹृषੀਕੇਸ਼ੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਮੁਮੋਚ ਹ
ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਚੱਕਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵਿਰਭਦਰ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਵਾਸੁਦੇਵਾਤ੍ਪਰਾਜਯਮ੍
ਉਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਹਾਰ ਦੀ ਖਬਰ ਦਿੱਤੀ।
ਨਿਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਂ ਯਥਾ ਨਾਗਂ ਕ੍ਰੋਧਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਦਾਵ੍ਯਯਃ
ਅਵਿਨਾਸੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਅਜਿਹੇ ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਫੁਫਕਾਰਦਾ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਪੂਰ੍ਵੋਦ੍ਦਿष੍ਟੇ ਤਦਾ ਸ੍ਥਾਨੇ ਸਾਯੁਧਸ੍ਤੁ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਃ
ਫਿਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਹੋਏ ਥਾਂ ਤੇ, ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਵੇਸ਼ ਕ੍ਰੋਧਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਯਜ੍ਞਵਾਟਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਭृਤ੍
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਂ ਵਿਸ਼ਤਿ ਕ੍ਸ਼ਯਙ੍ਕਰੇ ਜਾਤੋ ऋषੀਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਹਿ ਸਾਧ੍ਵਸਃ
ਜੋ ਨਾਸ਼ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਡਰ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸ੍ਥਾਨਾਦਪਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕੁਬ੍ਜਾਮ੍ਰੇ ऽਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਓਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਟਿੜ੍ਹੇ ਆਮ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਸਾ ਤੁ ਜਾਤਾ ਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾ ਸੀਤਾ ਨਾਮ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ ਬਣੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੀਤਾ ਸਰਸਵਤੀ ਹੋਇਆ।
ਕਾਨ੍ਦਿਸ਼ੀਕਾ ਲਯਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯੈਵ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍
ਕਾਂਦਿਸ਼ਿਕਾ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ।
ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੁਰੋਡਾਸ਼ਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਪੁਰੋਡਾਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਮਿਲਣ 'ਤੇ,
ਉਤ੍ਪਤ੍ਯਰੁਹ੍ਯ ਗਗਨਂ ਸ੍ਵਮਧਿष੍ਠਾਨਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਉੱਡ ਕੇ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਵੱਸ ਗਿਆ।
ਪੁष੍ਪਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਤਾਃ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਮੁਨੇ
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਅੰਜਲੀ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਨਮ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਸ਼ਕ੍ਰਾਦੀਨਾਂ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨਾਂ ਕृਪਣਂ ਵਿਲਲਾਪ ਹ
ਉਹ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜਾਂ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਈ।
ਤਲਪ੍ਰਹਾਰੈਰਮਰਾ ਬਹਵੋ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਾਃ
ਹਥੇਲੀਆਂ ਦੇ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਡਿੱਗ ਗਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਯਗ੍ਨਿਨਾ ਤਥੈਵਾਨ੍ਯੇ ਦੇਵਾਦ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਲਯੀਕृਤਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ, ਦੇਵਤੇ ਆਦਿ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।