ਤਦਾਯਾਨ੍ਤਂ ਰਿਪੁਬਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੋਟਿਸ਼ਤਾਵਰਮ੍
ਜਦ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਲੱਖਾਂ-ਕੋਟੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਆਉਂਦੀ ਵੇਖੀ,
ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਕਰਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਦਾਸ੍ਯੇਨ ਲੀਲਯਾ
ਕੁਝ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਨਾਲ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸਿਂਹੇਨ ਗਿਰਿਕਨ੍ਦਰਵਾਸਿਨਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਵਾਰ੍ਤ੍ਤਂ ਸ੍ਵਬਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੋਪਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਿਤਾਧਰੌ
ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਠ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਾਵਾਪਤਨ੍ਤੌ ਰੌਦ੍ਰੌ ਵੈ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖ ਕੇ,
ਕਾਲੀ ਕਰਾਲਵਦਨਾ ਨਿਃਸृਤਾ ਯੋਗਿਨੀ ਸ਼ੁਬਾ
ਕਾਲੀ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਚੰਗੀ ਯੋਗਿਨੀ ਸੀ, ਉੱਭਰ ਆਈ।
ਸਂਸ਼ੁष੍ਕਗਾਤ੍ਰਾ ਰੁਧਿਰਾਪ੍ਲੁਤਾਙ੍ਗੀਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਸ੍ਰਜਮੁਦ੍ਵਹਨ੍ਤੀ
ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਨ੍ਯषੂਦਯਦ੍ ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਸਰਤਾਸ਼੍ਵਗਜਾਨ੍ ਰਿਪੂਨ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਕੁਞ੍ਜਰਂ ਸਹ ਯਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਮੁਕੇ ऽਮ੍ਬਿਕਾ
ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਤੇ ਉਸਦਾ ਮਾਹੂਤ ਇਕੱਠੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਸਮਂ ਯੋਧੇਨ ਵਦਨੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਚਰ੍ਵਯਤੇ ऽਮ੍ਬਿਕਾ
ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਇੱਕ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਚੱਬ ਗਈ।
ਪਾਦੇਨਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਚੈਵਾਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਮृਤ੍ਯਵੇ
ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਰੌਂਦ ਕੇ ਮੌਤ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਰੁਰੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਤਂ ਚਣ੍ਡਿ ਦਦृਸ਼ੇ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਰੁਰੂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਿਆ, ਪਰ ਚੰਡੀ ਨੇ ਆਪ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਸ ਪਪਾਤ ਹਤੋ ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਛਿਨ੍ਨਮੂਲ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਉਹ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਵੱਢਿਆ ਹੋਇਆ ਰੁੱਖ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕੋਸ਼ਮੁਤ੍ਕਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਕਰ੍ਣਾਦਿਚਰਣਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਕਵਚ ਫਾੜ ਕੇ ਕੰਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਏਕਾ ਨ ਬਨ੍ਧਮਗਮਤ੍ ਤਾਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ ਭੁਵਿ
ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਹੀ ਬੰਨ੍ਹੀ ਨਾ ਸੀ; ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਕੁष੍ਣਾਰ੍ਧਮਰ੍ਧਸ਼ੁਕ੍ਲਂ ਚ ਧਾਰਯਨ੍ਤੀ ਸ੍ਵਕਂ ਵਪੁਃ
ਉਸਦਾ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਅੱਧਾ ਕਾਲਾ ਤੇ ਅੱਧਾ ਚਿੱਟਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾ ਨਾਮ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੇ ਚਣ੍ਡਮਾਰੀਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸਨੂੰ ਚੰਡਮਾਰੀ ਨਾਮ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਯਂ ਹਿ ਮਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਾਵਾਨੇਤੁਂ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ
"ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗੀ; ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਕੇ ਆ।"
ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵਤੁਰ੍ਭਯਾਰ੍ਤ੍ਤੌ ਦਿਸ਼ਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਦੋਵੇਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ।
ਸਾਧਿਰੁਹ੍ਯ ਮਹਾਵੇਗਂ ਰਾਸਭਂ ਗਰੁਡੋਪਮਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਣ ਵਾਲੇ ਖੋਤੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ, ਜੋ ਗਰੁੜ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਸੀ।
ਸਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਦਾ ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਂ ਮਹਿषਂ ਵੈ ਮਸ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਪੌਂਡਰ, ਮਹਿਸ਼ ਤੇ ਮਾਸਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਕਰੇਣੈਵ ਦਾਨਵਾਵਨ੍ਵਗਾਜ੍ਜਵਾਤ੍
ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਦੌੜੀ।
ਵੇਗੇਨਾਬਿਸृਤਾ ਸਾ ਚ ਰਾਸਭੇਨ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਗਧੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜ ਪਈ।
ਕਰ੍ਕੋਟਕਂ ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਊਰ੍ਧ੍ਵਰੋਮਾ ਵ੍ਯਜਾਯਤ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਕਰਕੋਟਕ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਰੋਏ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਨ੍ਯਪਤਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਰਾਣਿ ਰੌਦ੍ਰਾਣਿ ਹਿ ਪਤਤ੍ਤ੍ਰਿਣਃ
ਉਸ ਪੰਛੀ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਪੰਖ ਉਸ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਵੇਗੇਨਾਨੁਸਰਦ੍ ਦੇਵੀ ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡੌ ਭਯਾਤੁਰੌ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਡਰੀ ਹੋਈ ਚੰਡ ਤੇ ਮੁੰਡ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ।
ਬਦ੍ਧੌ ਕਰ੍ਕੋਟਕੇਨੈਵ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਕਰਕੋਟਕ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸ਼ਿਰੋਭਿਰ੍ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਪਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਨੈਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ,
ਘਰ੍ਘਰਾਂ ਚ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚਰ੍ਮਣਃ ਸਾ ਸਮਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਗੱਜਦੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਖਾਲ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈ।
ਆਤ੍ਮਨਾ ਸਾ ਪਪੌ ਪਾਨਂ ਰੁਧਿਰਂ ਦਾਨਵੇष੍ਵਪਿ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਲਿਆ।