ਸਾਪਰਾਧਾਂ ਯਤਾ ਦਾਸੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਿਹਾਨਯ
ਉਸ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਤੋਂ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਦਾਸੀ ਬਣਾ ਕੇ ਜਲਦੀ ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਆ।
ਸ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯੋ ऽਵਿਚਾਰ੍ਯੈਵ ਯਦਿ ਹਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਉਹ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਪੁਰਖ ਵੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਕੋਈ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾ ਕਰ।
ਵृਤਃ षਡ੍ਭਿਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਂ ਕਿਰਿਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਛੇ ਬਲਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਨ ਚੇਦ੍ ਬਲਾਨ੍ਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕੇਸ਼ਾਕਰ੍षਣਵਿਹ੍ਵਲਾਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਫੜ ਕੇ ਘਸੀਟ ਲਵਾਂਗਾ।
ਤਤ੍ਰ ਕਿਂ ਹ੍ਯਬਲਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਉਥੇ ਇਕ ਅਸਹਾਇ ਔਰਤ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜੋ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ, ਉਹੀ ਕਰ।
ਸਮ੍ਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਗਦਾਮਾਦਾਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਦੌੜ ਪਿਆ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤ ਨਾਲ।
ਸਬਲਂ ਭਸ੍ਮਸਾਚ੍ਚਕ੍ਰੇ ਸ਼ੁष੍ਕਮਗ੍ਨਿਰਿਵੇਨ੍ਧਨਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸੈਣਿਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਿਆ।
ਸਬਲਂ ਭਸ੍ਮਸਾਨ੍ਨੀਤਂ ਕੌਸ਼ਿਕ੍ਯਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦਾਨਵਮ੍
ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਵਲੋਂ ਦੈਤ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ,
ਅਥਾਦਿਦੇਸ਼ ਬਲਿਨੌ ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡੌ ਮਹਾਸੁਰੌ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਬਲਵਾਨ, ਚੰਡ ਅਤੇ ਮੁੰਡ, ਵੱਡੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇषਾਂ ਚ ਸੈਨ੍ਯਮਤੁਲਂ ਗਜਾਸ਼੍ਵਰਥਸਂਕੁਲਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ।
ਤਦਾਯਾਨ੍ਤਂ ਰਿਪੁਬਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੋਟਿਸ਼ਤਾਵਰਮ੍
ਜਦ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਲੱਖਾਂ-ਕੋਟੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਆਉਂਦੀ ਵੇਖੀ,
ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਕਰਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਦਾਸ੍ਯੇਨ ਲੀਲਯਾ
ਕੁਝ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਨਾਲ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸਿਂਹੇਨ ਗਿਰਿਕਨ੍ਦਰਵਾਸਿਨਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਵਾਰ੍ਤ੍ਤਂ ਸ੍ਵਬਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੋਪਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਿਤਾਧਰੌ
ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਠ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਾਵਾਪਤਨ੍ਤੌ ਰੌਦ੍ਰੌ ਵੈ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖ ਕੇ,
ਕਾਲੀ ਕਰਾਲਵਦਨਾ ਨਿਃਸृਤਾ ਯੋਗਿਨੀ ਸ਼ੁਬਾ
ਕਾਲੀ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਚੰਗੀ ਯੋਗਿਨੀ ਸੀ, ਉੱਭਰ ਆਈ।
ਸਂਸ਼ੁष੍ਕਗਾਤ੍ਰਾ ਰੁਧਿਰਾਪ੍ਲੁਤਾਙ੍ਗੀਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਸ੍ਰਜਮੁਦ੍ਵਹਨ੍ਤੀ
ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਨ੍ਯषੂਦਯਦ੍ ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਸਰਤਾਸ਼੍ਵਗਜਾਨ੍ ਰਿਪੂਨ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਕੁਞ੍ਜਰਂ ਸਹ ਯਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਮੁਕੇ ऽਮ੍ਬਿਕਾ
ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਤੇ ਉਸਦਾ ਮਾਹੂਤ ਇਕੱਠੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਸਮਂ ਯੋਧੇਨ ਵਦਨੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਚਰ੍ਵਯਤੇ ऽਮ੍ਬਿਕਾ
ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਇੱਕ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਚੱਬ ਗਈ।
ਪਾਦੇਨਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਚੈਵਾਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਮृਤ੍ਯਵੇ
ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਰੌਂਦ ਕੇ ਮੌਤ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਰੁਰੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਤਂ ਚਣ੍ਡਿ ਦਦृਸ਼ੇ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਰੁਰੂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਿਆ, ਪਰ ਚੰਡੀ ਨੇ ਆਪ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਸ ਪਪਾਤ ਹਤੋ ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਛਿਨ੍ਨਮੂਲ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਉਹ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਵੱਢਿਆ ਹੋਇਆ ਰੁੱਖ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕੋਸ਼ਮੁਤ੍ਕਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਕਰ੍ਣਾਦਿਚਰਣਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਕਵਚ ਫਾੜ ਕੇ ਕੰਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਏਕਾ ਨ ਬਨ੍ਧਮਗਮਤ੍ ਤਾਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ ਭੁਵਿ
ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਹੀ ਬੰਨ੍ਹੀ ਨਾ ਸੀ; ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਕੁष੍ਣਾਰ੍ਧਮਰ੍ਧਸ਼ੁਕ੍ਲਂ ਚ ਧਾਰਯਨ੍ਤੀ ਸ੍ਵਕਂ ਵਪੁਃ
ਉਸਦਾ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਅੱਧਾ ਕਾਲਾ ਤੇ ਅੱਧਾ ਚਿੱਟਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾ ਨਾਮ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੇ ਚਣ੍ਡਮਾਰੀਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸਨੂੰ ਚੰਡਮਾਰੀ ਨਾਮ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਯਂ ਹਿ ਮਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਾਵਾਨੇਤੁਂ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ
"ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗੀ; ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਕੇ ਆ।"
ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵਤੁਰ੍ਭਯਾਰ੍ਤ੍ਤੌ ਦਿਸ਼ਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਦੋਵੇਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ।
ਸਾਧਿਰੁਹ੍ਯ ਮਹਾਵੇਗਂ ਰਾਸਭਂ ਗਰੁਡੋਪਮਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਣ ਵਾਲੇ ਖੋਤੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ, ਜੋ ਗਰੁੜ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਸੀ।