ਗਤਵਾਨਹਮਦ੍ਯੈਵ ਤਾਮਹਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰੁਵਮ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਥੇ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਬਾਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖੀਆਂ।
ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹਾਭਾਗੇ ਪ੍ਰਭੁਰਸ੍ਮਿ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ।
ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਸਨ੍ਤਿ ਤਾਵਨ੍ਤਿ ਮਮ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਮੇਰੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਹੁਤ ਮੋਤੀ ਤੇ ਰਤਨ ਪਏ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਭਜਸ੍ਵਮਾਂ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਨੁਸ਼ੁਮ੍ਭਂਵਾ ਮਮਾਨੁਜਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਚੁਣ ਲੈ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ।
ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਲੋਕੇਸ਼ਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ਰਤ੍ਨਾਰ੍ਹ ਏਵ ਚ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ, ਸ਼ੁੰਭ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੇ ਲਾਇਕ ਵੀ ਹੈ।
ਯੋ ਮਾਂ ਵਿਜਯਤੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ ਭਤਾ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਸੁਰ
ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤੇਗਾ, ਉਹੀ ਮਹਾਂ ਦੈਤ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ।
ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਕਥਂ ਨ ਜਯਤੇ ਸਾ ਤ੍ਵਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਭਾਮਿਨੀ
ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਹਰ ਸਕਦੀ? ਉਠ, ਓ ਚਮਕਦੀ ਰੂਹ।
ਮਨੋਰਥਸ੍ਤੁ ਤਦ੍ ਗਚ੍ਛ ਸੁਮ੍ਭਾਯ ਤ੍ਵਂ ਨਿਵੇਦਯ
ਜਿਹੜਾ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਕਰ ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁੰਭ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸ।
ਸਾ ਚਾਗ੍ਨਿਕੋਟਿਸਦृਸ਼ੀ ਮਤ੍ਵੈਵਂ ਕੁਰੁ ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਮ੍
ਉਹ ਅੱਗ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰੇਗੀ।
ਪ੍ਰਾਹ ਦੂਰਸ੍ਥਿਤਂ ਸੁਮ੍ਭੋ ਦਾਨਵਂ ਧੂਮ੍ਰਲੋਚਨਮ੍
ਸੁੰਭ ਨੇ ਦੂਰ ਖੜੇ ਦੈਤ ਧੂਮਰਲੋਚਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸਾਪਰਾਧਾਂ ਯਤਾ ਦਾਸੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਿਹਾਨਯ
ਉਸ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਤੋਂ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਦਾਸੀ ਬਣਾ ਕੇ ਜਲਦੀ ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਆ।
ਸ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯੋ ऽਵਿਚਾਰ੍ਯੈਵ ਯਦਿ ਹਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਉਹ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਪੁਰਖ ਵੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਕੋਈ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾ ਕਰ।
ਵृਤਃ षਡ੍ਭਿਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਂ ਕਿਰਿਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਛੇ ਬਲਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਨ ਚੇਦ੍ ਬਲਾਨ੍ਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕੇਸ਼ਾਕਰ੍षਣਵਿਹ੍ਵਲਾਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਫੜ ਕੇ ਘਸੀਟ ਲਵਾਂਗਾ।
ਤਤ੍ਰ ਕਿਂ ਹ੍ਯਬਲਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਉਥੇ ਇਕ ਅਸਹਾਇ ਔਰਤ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜੋ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ, ਉਹੀ ਕਰ।
ਸਮ੍ਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਗਦਾਮਾਦਾਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਦੌੜ ਪਿਆ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤ ਨਾਲ।
ਸਬਲਂ ਭਸ੍ਮਸਾਚ੍ਚਕ੍ਰੇ ਸ਼ੁष੍ਕਮਗ੍ਨਿਰਿਵੇਨ੍ਧਨਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸੈਣਿਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਿਆ।
ਸਬਲਂ ਭਸ੍ਮਸਾਨ੍ਨੀਤਂ ਕੌਸ਼ਿਕ੍ਯਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦਾਨਵਮ੍
ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਵਲੋਂ ਦੈਤ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ,
ਅਥਾਦਿਦੇਸ਼ ਬਲਿਨੌ ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡੌ ਮਹਾਸੁਰੌ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਬਲਵਾਨ, ਚੰਡ ਅਤੇ ਮੁੰਡ, ਵੱਡੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇषਾਂ ਚ ਸੈਨ੍ਯਮਤੁਲਂ ਗਜਾਸ਼੍ਵਰਥਸਂਕੁਲਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ।
ਤਦਾਯਾਨ੍ਤਂ ਰਿਪੁਬਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੋਟਿਸ਼ਤਾਵਰਮ੍
ਜਦ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਲੱਖਾਂ-ਕੋਟੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਆਉਂਦੀ ਵੇਖੀ,
ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਕਰਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਦਾਸ੍ਯੇਨ ਲੀਲਯਾ
ਕੁਝ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਨਾਲ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸਿਂਹੇਨ ਗਿਰਿਕਨ੍ਦਰਵਾਸਿਨਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਵਾਰ੍ਤ੍ਤਂ ਸ੍ਵਬਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੋਪਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਿਤਾਧਰੌ
ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਠ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਾਵਾਪਤਨ੍ਤੌ ਰੌਦ੍ਰੌ ਵੈ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖ ਕੇ,
ਕਾਲੀ ਕਰਾਲਵਦਨਾ ਨਿਃਸृਤਾ ਯੋਗਿਨੀ ਸ਼ੁਬਾ
ਕਾਲੀ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਚੰਗੀ ਯੋਗਿਨੀ ਸੀ, ਉੱਭਰ ਆਈ।
ਸਂਸ਼ੁष੍ਕਗਾਤ੍ਰਾ ਰੁਧਿਰਾਪ੍ਲੁਤਾਙ੍ਗੀਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਸ੍ਰਜਮੁਦ੍ਵਹਨ੍ਤੀ
ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਨ੍ਯषੂਦਯਦ੍ ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਸਰਤਾਸ਼੍ਵਗਜਾਨ੍ ਰਿਪੂਨ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਕੁਞ੍ਜਰਂ ਸਹ ਯਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਮੁਕੇ ऽਮ੍ਬਿਕਾ
ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਤੇ ਉਸਦਾ ਮਾਹੂਤ ਇਕੱਠੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਸਮਂ ਯੋਧੇਨ ਵਦਨੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਚਰ੍ਵਯਤੇ ऽਮ੍ਬਿਕਾ
ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਇੱਕ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਚੱਬ ਗਈ।