ਸਮੇਤ੍ਯ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਵੀਰਾ ਯੇ ऽਨ੍ਯੇ ਚ ਬਲਵਤ੍ਤਰਾਃ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਾਰ ਗਏ।
ਯਾਵਤ੍ਤਾਂ ਘਾਤਯਿष੍ਯਾਵਃ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਪਰਿਵਾਰਿਤੌ
ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਰਹਾਂਗੇ।
ਜਲਵਾਸਾਦ੍ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡੌ ਚ ਦਾਨਵੌ
ਚੰਡ ਤੇ ਮੁੰਡ, ਦੋ ਦਾਨਵ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਆਏ।
ਊਚਤੁਰ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਕੋ ऽਯਂ ਤਵ ਪੁਰਸ੍ਸਰਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ: 'ਇਹ ਤੇਰਾ ਅਗੂ ਕੌਣ ਹੈ?'
ਕਨੀਯਾਨਸ੍ਯ ਚ ਭ੍ਰਾਤਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ਹਿ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਕਃ
ਦੂਜਾ ਨਿਸ਼ੁੰਭਕ ਹੈ, ਜੋ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਹੈ।
ਅਹਂ ਵਿਵਾਹਯਿष੍ਯਾਮਿ ਰਤ੍ਨਭੂਤਾਂ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਆਹਾਂਗਾ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੋਤੀ ਵਰਗੀ ਹੈ।
ਯਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸ ਰਤ੍ਨਾਰ੍ਹਸ੍ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛੁਮ੍ਭਾਯ ਯੋਜ੍ਯਤਾਮ੍
ਜੋ ਸੱਚਾ ਮਾਲਕ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਮੋਤੀ ਦੇ ਲਾਇਕ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ।
ਭੂਯੋ ऽਪਿ ਤਦ੍ਵਿਧਾਂ ਜਾਤਾਂ ਕੌਸ਼ਿਕੀਂ ਰੂਪਸ਼ਾਲਿਨੀਮ੍
ਫਿਰ ਓਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਜੰਮੀ।
ਦੈਤ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਕਾਸ਼ਂ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਵਾਸਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਦੈਤ ਨੂੰ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ।
ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਸ਼ੁਮ੍ਬਾਵਾਹੇਦਂ ਮਨ੍ਯੁਨਾਬਿਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਗਤਵਾਨਹਮਦ੍ਯੈਵ ਤਾਮਹਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰੁਵਮ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਥੇ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਬਾਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖੀਆਂ।
ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹਾਭਾਗੇ ਪ੍ਰਭੁਰਸ੍ਮਿ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ।
ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਸਨ੍ਤਿ ਤਾਵਨ੍ਤਿ ਮਮ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਮੇਰੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਹੁਤ ਮੋਤੀ ਤੇ ਰਤਨ ਪਏ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਭਜਸ੍ਵਮਾਂ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਨੁਸ਼ੁਮ੍ਭਂਵਾ ਮਮਾਨੁਜਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਚੁਣ ਲੈ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ।
ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਲੋਕੇਸ਼ਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ਰਤ੍ਨਾਰ੍ਹ ਏਵ ਚ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ, ਸ਼ੁੰਭ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੇ ਲਾਇਕ ਵੀ ਹੈ।
ਯੋ ਮਾਂ ਵਿਜਯਤੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ ਭਤਾ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਸੁਰ
ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤੇਗਾ, ਉਹੀ ਮਹਾਂ ਦੈਤ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ।
ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਕਥਂ ਨ ਜਯਤੇ ਸਾ ਤ੍ਵਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਭਾਮਿਨੀ
ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਹਰ ਸਕਦੀ? ਉਠ, ਓ ਚਮਕਦੀ ਰੂਹ।
ਮਨੋਰਥਸ੍ਤੁ ਤਦ੍ ਗਚ੍ਛ ਸੁਮ੍ਭਾਯ ਤ੍ਵਂ ਨਿਵੇਦਯ
ਜਿਹੜਾ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਕਰ ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁੰਭ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸ।
ਸਾ ਚਾਗ੍ਨਿਕੋਟਿਸਦृਸ਼ੀ ਮਤ੍ਵੈਵਂ ਕੁਰੁ ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਮ੍
ਉਹ ਅੱਗ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰੇਗੀ।
ਪ੍ਰਾਹ ਦੂਰਸ੍ਥਿਤਂ ਸੁਮ੍ਭੋ ਦਾਨਵਂ ਧੂਮ੍ਰਲੋਚਨਮ੍
ਸੁੰਭ ਨੇ ਦੂਰ ਖੜੇ ਦੈਤ ਧੂਮਰਲੋਚਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸਾਪਰਾਧਾਂ ਯਤਾ ਦਾਸੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਿਹਾਨਯ
ਉਸ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਤੋਂ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਦਾਸੀ ਬਣਾ ਕੇ ਜਲਦੀ ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਆ।
ਸ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯੋ ऽਵਿਚਾਰ੍ਯੈਵ ਯਦਿ ਹਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਉਹ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਪੁਰਖ ਵੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਕੋਈ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾ ਕਰ।
ਵृਤਃ षਡ੍ਭਿਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਂ ਕਿਰਿਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਛੇ ਬਲਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਨ ਚੇਦ੍ ਬਲਾਨ੍ਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕੇਸ਼ਾਕਰ੍षਣਵਿਹ੍ਵਲਾਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਫੜ ਕੇ ਘਸੀਟ ਲਵਾਂਗਾ।
ਤਤ੍ਰ ਕਿਂ ਹ੍ਯਬਲਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਉਥੇ ਇਕ ਅਸਹਾਇ ਔਰਤ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜੋ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ, ਉਹੀ ਕਰ।
ਸਮ੍ਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਗਦਾਮਾਦਾਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਦੌੜ ਪਿਆ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤ ਨਾਲ।
ਸਬਲਂ ਭਸ੍ਮਸਾਚ੍ਚਕ੍ਰੇ ਸ਼ੁष੍ਕਮਗ੍ਨਿਰਿਵੇਨ੍ਧਨਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸੈਣਿਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਿਆ।
ਸਬਲਂ ਭਸ੍ਮਸਾਨ੍ਨੀਤਂ ਕੌਸ਼ਿਕ੍ਯਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦਾਨਵਮ੍
ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਵਲੋਂ ਦੈਤ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ,
ਅਥਾਦਿਦੇਸ਼ ਬਲਿਨੌ ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡੌ ਮਹਾਸੁਰੌ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਬਲਵਾਨ, ਚੰਡ ਅਤੇ ਮੁੰਡ, ਵੱਡੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇषਾਂ ਚ ਸੈਨ੍ਯਮਤੁਲਂ ਗਜਾਸ਼੍ਵਰਥਸਂਕੁਲਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ।