ਸਮੇਤ੍ਯ ਦੇਵੀਂ ਵਿਹਸਨ੍ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਸ਼ੂਲਧृਗ੍ ਵਃ
ਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਸ਼ੰਕਰ, ਹੱਸਦਿਆਂ, ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਪਰ੍ਵਤਸੁਤਾ ਸਮੇਤ੍ਯਾਪਸ੍ਯਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆ ਕੇ ਇਕ ਅਜੋਬਾ ਚੀਜ਼ ਦੇਖੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤਿ ਗਿਰਿਸੁਤਾ ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪਰਿषष੍ਵਜੇ
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਨਾਯਕੇਨ ਵਿਨਾ ਦੇਵਿ ਤਵ ਭੂਤੋ ऽਪਿ ਪੁਤ੍ਰਕਃ
ਦੇਵੀ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਨਾਇਕ ਦੇ ਹੈ।
ਏष ਵਿਘ੍ਨਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸੁਰਾਦੀਨਾਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਦਤ੍ਤਵਾਂਸ੍ਤਨਯਾਯ ਹਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਥਾ ਮਾਤृਗਣਾ ਘੋਰਾ ਭੂਤਾ ਵਿਘ੍ਨਕਰਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਿਆਨਕ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਅਤੇ ਜੋ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਦੇਵੀ ਚ ਸ੍ਵਸੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਾਂ ਮੁਦਮਵਾਪ ਚ
ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ।
ਯਾ ਜਘਾਨ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯੈ ਪੁਰਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਕੌ
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਵੱਡੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ—
ਸ੍ਵਰ੍ਗ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਯਂ ਚ ਤਥਾਘਹਾਰਿ ਆਖ੍ਯਨਮੂਰ੍ਜਸ੍ਕਰਮਦ੍ਰਿਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਃ
ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਸੁਵਰਗ, ਯਸ਼ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਰਯਂ ਚਾਸੀਤ੍ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਬਲਾਧਿਕਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਨ।
ਤृਤੀਯੋ ਨਮੁਚਿਰ੍ਨਾਮ ਮਹਾਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਤੀਜਾ ਪੁੱਤਰ ਨਮੁਚੀ ਨਾਂ ਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੇਹੱਦ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ।
ਤਂ ਹਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਕੁਲਿਸ਼ਂ ਕਰੇ
ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਜਰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਰਥਂ ਭਾਨੋਸ੍ਤਤੋ ਨਾਸ਼ਕਦਚ੍ਯੁਤਃ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਪਰ ਅਚੁਤ ਉਸ ਨੂੰ ਉਥੇ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਅਵਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਚ੍ਛਸ੍ਤ੍ਰੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਨਾਰਦ
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਨਾ ਮਰਨ ਦਾ ਵਰ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭਾਸ੍ਕਰਰਥਂ ਪਾਤਾਲਮੁਪਯਾਦਥ
ਸੂਰਜ ਦਾ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਦਦृਸ਼ੇ ਦਾਨਵਪਤਿਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਅਯਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਤੁ ਮਾਂ ਫੇਨਃ ਪਰਾਭ੍ਯਾਂ ਗृਹ੍ਯ ਦਾਨਵਃ
ਦਾਨਵ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੇਨ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਫੇਨ ਮੈਨੂੰ ਛੂਹ ਲਵੇ।'
ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਛਕ੍ਰੋ ऽਜਦ੍ ਵਜ੍ਰਮਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਮਪੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਦਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਅੰਦਰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਮਯੇ ਚ ਤਥਾ ਨष੍ਟੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸ੍ਪृਸ਼ਦ੍ਧਰਿਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਹਤਿਆ ਹਰੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਗਈ।
ਤਤੋ ऽਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਵੀਰੌ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਸੁਮ੍ਭਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਕੌ
ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਵੀਰ ਭਰਾ, ਸੁੰਭ ਅਤੇ ਨਿਸੁੰਭ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਸੁਰਾਸ੍ਤੇ ऽਪਿ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਿਨਿਰ੍ਯਯੁਃ
ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲੇ।
ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯਾਹृਤ੍ਯ ਚ ਗਜਂ ਯਾਮ੍ਯਂ ਚ ਮਹਿषਂ ਬਲਾਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਕਰ ਦਾ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਯਮ ਦਾ ਭੈਂਸ ਜਬਰਦਸਤੀ ਫੜ ਲਿਆ।
ਨਿਧਨਃ ਪਦ੍ਮਸ਼ਙ੍ਖਾਦ੍ਯਾ ਹृਤਾਸ੍ਤ੍ਵਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਦਾਨਵੈਃ
ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਪਦਮ, ਸ਼ੰਖ ਆਦਿ ਖਜ਼ਾਨੇ ਲੁੱਟ ਕੇ ਲੈ ਗਏ।
ਤਦਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹੀਪृष੍ਠਂ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਮਹਾਸੁਰਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਏ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਚਾਹ ਦੈਤ੍ਯੋ ऽਸ੍ਮਿ ਵਿਭੋ ਸਚਿਵੋ ਮਹਿषਸ੍ਯ ਤੁ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਦੈਤ ਹਾਂ, ਮਹਿਸ਼ਾ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਹਾਂ।'
ਅਮਾਤ੍ਯੌ ਰੁਚਿਰੌ ਵੀਰੌ ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡਾਵਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤੌ
ਦੋ ਮੰਤਰੀ, ਚੰਡ ਅਤੇ ਮੁੰਡ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਵੀਰ ਸਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਸੀਤ੍ ਪ੍ਰਭੂਰਸ੍ਮਾਕਂ ਮਹਿषੋ ਨਾਮ ਦਾਨਵਃ
ਸਾਡਾ ਸਰਤਾਜ ਦਾਨਵ ਮਹਿਸ਼ਾ ਸੀ।
ਕਿਂਵੀਰ੍ਯੌ ਕਿਂਪ੍ਰਭਾਵੌ ਚ ਏਤਚ੍ਛਂਸਿਤੁਮਰ੍ਹਥਃ
ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਕੀ ਹੈ?
ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ऽਯਂ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤਾ ਕਨੀਯਾਨ੍ ਸ਼ਤ੍ਰੁਪੂਗਹਾ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।