ਤਸ੍ਯਾਂ ਗਤਾਯਾਂ ਸ਼ੈਲੇਯੀ ਮਲਾਚ੍ਚਕ੍ਰੇ ਗਜਾਨਨਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਚਲੀ ਗਈ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਉਸ ਮਲ ਨੂੰ ਹਾਥੀ-ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ।
ਕृਤ੍ਵੋਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਚ ਸ੍ਥਿਤਾ ਭਦ੍ਰਾਸਨੇ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਗ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ।
ਈषਦ੍ਧਾਸਾਮੁਮਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਲਿਨੀਂ ਪ੍ਰਾਹ ਨਾਰਦ
ਉਮਾ ਨੂੰ ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਸਾਥੋਵਾਚ ਹਸਾਮ੍ਯੇਵਂ ਭਵਤ੍ਯਾਸ੍ਤਨਯਃ ਕਿਲ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਇਸ ਲਈ ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰੋਗੇ।'
ਤਚ੍ਛੁਤ੍ਵਾ ਮਮ ਹਾਸੋ ऽਯਂ ਸਂਜਾਤੋ ऽਦ੍ਯ ਕृਸ਼ੋਦਰਿ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਲਕੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਹਾਸੀ ਅੱਜ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਦੇਵੀ ਸਸ੍ਨੌ ਤਤ੍ਰ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਇਹ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਥੇ ਹੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ਂਭੁਃ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਭਦ੍ਰਾਸਨੇ ਤ੍ਵਪਿ
ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਸ਼ੁਭ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਉਮਾਸ੍ਵੇਦਂ ਭਵਸ੍ਵੇਦਂ ਜਲਭੂਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਮਾ ਦਾ ਪਸੀਨਾ ਅਤੇ ਭਵ ਦਾ ਪਸੀਨਾ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਤੱਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ—
ਅਪਤ੍ਯਂ ਹਿ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਚ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨ੍ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਦੋਂ ਜਾਣਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ।
ਰੁਦ੍ਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਰ੍ਚ੍ਯ ਦੇਵਾਦੀਨ੍ ਵਾਗ੍ਭਿਰਦ੍ਭਿਃ ਪਿਤृਨਪਿ
ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਵਚਨਾਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸਮੇਤ੍ਯ ਦੇਵੀਂ ਵਿਹਸਨ੍ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਸ਼ੂਲਧृਗ੍ ਵਃ
ਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਸ਼ੰਕਰ, ਹੱਸਦਿਆਂ, ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਪਰ੍ਵਤਸੁਤਾ ਸਮੇਤ੍ਯਾਪਸ੍ਯਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆ ਕੇ ਇਕ ਅਜੋਬਾ ਚੀਜ਼ ਦੇਖੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤਿ ਗਿਰਿਸੁਤਾ ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪਰਿषष੍ਵਜੇ
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਨਾਯਕੇਨ ਵਿਨਾ ਦੇਵਿ ਤਵ ਭੂਤੋ ऽਪਿ ਪੁਤ੍ਰਕਃ
ਦੇਵੀ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਨਾਇਕ ਦੇ ਹੈ।
ਏष ਵਿਘ੍ਨਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸੁਰਾਦੀਨਾਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਦਤ੍ਤਵਾਂਸ੍ਤਨਯਾਯ ਹਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਥਾ ਮਾਤृਗਣਾ ਘੋਰਾ ਭੂਤਾ ਵਿਘ੍ਨਕਰਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਿਆਨਕ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਅਤੇ ਜੋ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਦੇਵੀ ਚ ਸ੍ਵਸੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਾਂ ਮੁਦਮਵਾਪ ਚ
ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ।
ਯਾ ਜਘਾਨ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯੈ ਪੁਰਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਕੌ
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਵੱਡੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ—
ਸ੍ਵਰ੍ਗ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਯਂ ਚ ਤਥਾਘਹਾਰਿ ਆਖ੍ਯਨਮੂਰ੍ਜਸ੍ਕਰਮਦ੍ਰਿਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਃ
ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਸੁਵਰਗ, ਯਸ਼ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਰਯਂ ਚਾਸੀਤ੍ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਬਲਾਧਿਕਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਨ।
ਤृਤੀਯੋ ਨਮੁਚਿਰ੍ਨਾਮ ਮਹਾਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਤੀਜਾ ਪੁੱਤਰ ਨਮੁਚੀ ਨਾਂ ਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੇਹੱਦ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ।
ਤਂ ਹਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਕੁਲਿਸ਼ਂ ਕਰੇ
ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਜਰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਰਥਂ ਭਾਨੋਸ੍ਤਤੋ ਨਾਸ਼ਕਦਚ੍ਯੁਤਃ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਪਰ ਅਚੁਤ ਉਸ ਨੂੰ ਉਥੇ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਅਵਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਚ੍ਛਸ੍ਤ੍ਰੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਨਾਰਦ
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਨਾ ਮਰਨ ਦਾ ਵਰ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭਾਸ੍ਕਰਰਥਂ ਪਾਤਾਲਮੁਪਯਾਦਥ
ਸੂਰਜ ਦਾ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਦਦृਸ਼ੇ ਦਾਨਵਪਤਿਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਅਯਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਤੁ ਮਾਂ ਫੇਨਃ ਪਰਾਭ੍ਯਾਂ ਗृਹ੍ਯ ਦਾਨਵਃ
ਦਾਨਵ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੇਨ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਫੇਨ ਮੈਨੂੰ ਛੂਹ ਲਵੇ।'
ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਛਕ੍ਰੋ ऽਜਦ੍ ਵਜ੍ਰਮਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਮਪੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਦਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਅੰਦਰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਮਯੇ ਚ ਤਥਾ ਨष੍ਟੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸ੍ਪृਸ਼ਦ੍ਧਰਿਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਹਤਿਆ ਹਰੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਗਈ।