ਤਸ੍ਥਾਵष੍ਟਭੁਨਜੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਾਨਾਯੁਧਧਰੋ ऽਵ੍ਯਯਃ
ਉਹ ਅਠ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਅਟੱਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚਾਪਮਾਰ੍ਗਣਭृਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ, ਦਲ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਵਵਰ੍ष ਮਾਰ੍ਗਣਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨ੍ ਯਥਾ ਪ੍ਰਾਵृषਿ ਤੋਯਦਃ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲ ਸਾਵਣ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਰੁਧਿਰਾਰੁਣਸਿਕ੍ਤਾਙ੍ਗੌ ਕਿਂਸ਼ੁਕਾਵਿਵ ਰੇਜਤੁਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਕੇ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਸਹਸਾ ਦੇਵਾ ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੁਃ ਸਾਯੁਧਾ ਮੁਨੇ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਦੇਵਤੇ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਾ ਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਵੇਕਾਦਸ਼ੈਵ ਹਿ
ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਿਆ, ਤੇ ਗਿਆਰਾਂ ਰੁਦਰ ਵੀ,
ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਕਿਂਪੁਰੁषਾਸ਼੍ਚੈਵ ਖਗਾਸ਼੍ਕ੍ਰਧਰਾਸ੍ਤਥਾ
ਯਕਸ਼, ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼, ਪੰਛੀ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਵੀ,
ਸੋਮਵਂਸ਼ੋਦ੍ਭਵਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰੋ ਭੋਜਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਮਹਾਭੁਜਃ
ਸੋਮ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਉਗ੍ਰ, ਜੋ ਭੋਜਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ,
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ऽਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ ਰੌਦ੍ਰਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰਮੁਦਾਯੁਧਾਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਯੋਧਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਰੌਦ੍ਰ ਵਿਰਭਦਰ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗੇਨ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਸ਼ਰੋਤ੍ਕਰੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਕਰਦਿਆਂ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗਣੇਸ਼ੋ ऽਪਿ ਵਰਾਸ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਿਭੇਦ ਚ
ਗਣੇਸ਼ ਨੇ ਵੀ ਵੱਡੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ ਤੇ ਵਿੱਢਿਆ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਦੇਵਾਦ੍ਯਾ ਅਵਹਾਰਮਰ੍ਕੁਤ
ਵਿਰਭਦਰ ਨੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜੁਹ੍ਵਾਨਾ ऋषਯੋ ਯਤ੍ਰ ਹਵੀਂषਿ ਪ੍ਰਵਿਤਨ੍ਵਤੇ
ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਯਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਭੀਤਾ ਹੋਤ੍ਰਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼ਰਣਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਡਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ ਛੱਡ ਕੇ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ।
ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਮਿਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਵਰਾਯੁਧਃ
‘ਡਰੋ ਨਾ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਹਥਿਆਰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਮੁਮੋਚ ਵੀਰਭਦ੍ਰਾਯ ਕਾਯਾਵਰਣਦਾਰਣਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਿਰਭਦਰ ਉੱਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਢਣ ਵਾਲੇ ਅਸਤਰ ਛੱਡੇ।
ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਭੁਵਿ ਭਗ੍ਨਾਸ਼ਾ ਨਾਸ੍ਤਿਕਾਦਿਵ ਯਾਚਕਾਃ
ਉਹ ਟੁੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਭਿਖਾਰੀ।
ਦਿਵ੍ਯੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਯਿਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਰਭਦਰ ਨੂੰ ਦਿਵਯ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਸ਼ੂਲੇਨ ਗਦਯਾ ਮਾਰ੍ਗਣੈਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲ, ਗਦਾ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ੁਲੇਨ ਸਮਾਹਤ੍ਯ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ
ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਲਾਙ੍ਗਲਂ ਚ ਗਣੇਸ਼ੋ ऽਪਿ ਗਦਯਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਗਣੇਸ਼ ਨੇ ਵੀ ਲਾਂਗਲ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰਾਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚਕ੍ਰਂ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ ਖਗਧ੍ਵਜਃ
ਖਗਧਵਜ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵਿਰਭਦਰ ਵੱਲ ਚੱਕਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਸ਼ੂਲਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਜਗਾਰ ਚਕ੍ਰਂ ਯਥਾ ਮਧੁਂ ਮੀਨਵਪੁਃ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੀਨ-ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਆਪਣਾ ਸ਼ੂਲ ਛੱਡ ਕੇ ਚੱਕਰ ਵੱਲ ਮਧੂ ਵਾਂਗ ਦੌੜ ਪਏ।
ਮੁਰਾਰਿਰਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਗਣਾਧਿਪੇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਵੇਗਾਦ੍ ਭੁਵਿ ਨਿष੍ਪਿਪਪੇष
ਮੁਰਾਰੀ ਨੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਪਕੜਿਆ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸਹਿਤਂ ਰੁਧਿਰੋਦ੍ਗਾਰੈਰ੍ਮੁਕਾਚ੍ਚਕ੍ਰਂ ਵਿਨਿਗਤਮ੍
ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਖੂਨ ਨਿਕਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਚੱਕਰ ਰੁਕ ਗਿਆ।
ਸਮਾਦਾਯ ਹृषੀਕੇਸ਼ੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਮੁਮੋਚ ਹ
ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਚੱਕਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵਿਰਭਦਰ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਵਾਸੁਦੇਵਾਤ੍ਪਰਾਜਯਮ੍
ਉਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਹਾਰ ਦੀ ਖਬਰ ਦਿੱਤੀ।
ਨਿਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਂ ਯਥਾ ਨਾਗਂ ਕ੍ਰੋਧਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਦਾਵ੍ਯਯਃ
ਅਵਿਨਾਸੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਅਜਿਹੇ ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਫੁਫਕਾਰਦਾ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਪੂਰ੍ਵੋਦ੍ਦਿष੍ਟੇ ਤਦਾ ਸ੍ਥਾਨੇ ਸਾਯੁਧਸ੍ਤੁ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਃ
ਫਿਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਹੋਏ ਥਾਂ ਤੇ, ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਵੇਸ਼ ਕ੍ਰੋਧਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਯਜ੍ਞਵਾਟਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਭृਤ੍
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।