ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸੁਚਿਰਂ ਪਾਵਕਂ ਤੇ ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਨ੍
ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁष੍ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਚ ਤਂ ਮਤ੍ਵਾ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਵਹ੍ਨਿਃ ਪਰਾਂ ਗਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ ਔਖਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੇ ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਨਤੀਂ ਮਹਾਪਙ੍ਕ੍ਤਿਂ ਹਂਸਾਨਾਂ ਵਿਮਲਾਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਹੰਸਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਲੜੀ ਨਿਕਲਦੀ ਹੋਈ ਵੇਖੀ।
ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤੀਹਾਰਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹਰਾਜਿਰਮ੍
ਦਰਵਾਜ਼ੇਦਾਰ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਹਰਾ ਦੇ ਅੰਗਣ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਗਮ੍ਭੀਰਂ ਦੇਵਾ ਦ੍ਵਾਰਿ ਸ੍ਥਿਤਾ ਇਤਿ
ਉਹ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਦੇਵਤਾ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹਨ।"
ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਨ੍ਤੋ ऽਜਿਰਾਚ੍ਛਰ੍ਵੋ ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਸਹ ਨਾਰਦ
ਸ਼ਰਵ ਤੇ ਅੱਗ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਸ਼ਿਰੋਭਿਰਵਨੀਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਸ਼ਸ਼ਿਪਾਵਕਾਃ
ਇੰਦਰ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੱਥਾ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਟੇਕਿਆ।
ਪ੍ਰਣਾਮਾਵਨਤਾਨਾਂ ਵੋ ਦਾਸ੍ਯੇ ऽਹਂ ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
"ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਦਿਆਂਗਾ।"
ਤਦਿਦਂ ਤ੍ਯਜ੍ਯਤਾਂ ਤਾਵਨ੍ਮਹਾਮੈਥੁਨਮੀਸ਼੍ਵਰ
"ਇਸ ਵੱਡੇ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ ਹੁਣ ਛੱਡ ਦਿਓ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।"
ਮਮੇਦਂ ਤੇਜ ਉਦ੍ਰਿਕ੍ਤਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛਤੁ
"ਮੇਰੀ ਇਹ ਵਧੀਕ ਤਾਕਤ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਲੈ ਲਵੇ।"
ਅਸੀਦਨ੍ਤ ਯਥਾ ਮਗ੍ਨਾਃ ਪਙ੍ਕੇ ਵृਨ੍ਦਾਰਕਾ ਇਵ
ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੁਝ ਮੁੰਡੇ ਕਾਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹੋਣ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮੁਞ੍ਚ ਤੇਜਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛਾਮ੍ਯੇष ਸ਼ਙ੍ਕਰ
ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਛੱਡ ਦੇ; ਮੈਂ, ਸ਼ੰਕਰ, ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।"
ਜਲਂ ਤृषਾਨਤੇ ਵੈ ਯਦ੍ਵਤ੍ ਤੈਲਪਾਨਂ ਪਿਪਾਸਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਸਾ ਮਨੁੱਖ ਪਾਣੀ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇਲ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਃ ਸੁਰਾਃ ਸਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਹਰਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਹਰਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੀ ਹਾਲਤ ਠੀਕ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵੀਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਨੀਤਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਨਿषਿਦ੍ਧਸ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਤਵੋਦਰਾਤ੍
"ਉਹ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਮਨਾਹੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।"
ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਦੈਵਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਨष੍ਟਪੁਤ੍ਰੋਦ੍ਭਵਾ ਸ਼ਿਵਾ
ਸ਼ਿਵਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਰਹੋਗੇ।"
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤੇ ਨ ਜਨष੍ਯਨ੍ਤਿਸ੍ਵਾਸੁਯੋषਿਤ੍ਸੁ ਪੁਤ੍ਰਕਾਨ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਜਣਨਗੀਆਂ।
ਆਹੂਯ ਮਾਲਿਨੀਂ ਸ੍ਵਨਾਤੁਂ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਪੋਧਨਾ
ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਮਾਲਿਨੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਈ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਤਤ੍ਸ੍ਵੇਦਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਚੈਵ ਮੇਨੇ ਕੀਦृਗ੍ਗੁਣੇਨ ਹਿ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਸ ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਗੁਣ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਗਤਾਯਾਂ ਸ਼ੈਲੇਯੀ ਮਲਾਚ੍ਚਕ੍ਰੇ ਗਜਾਨਨਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਚਲੀ ਗਈ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਉਸ ਮਲ ਨੂੰ ਹਾਥੀ-ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ।
ਕृਤ੍ਵੋਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਚ ਸ੍ਥਿਤਾ ਭਦ੍ਰਾਸਨੇ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਗ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ।
ਈषਦ੍ਧਾਸਾਮੁਮਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਲਿਨੀਂ ਪ੍ਰਾਹ ਨਾਰਦ
ਉਮਾ ਨੂੰ ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਸਾਥੋਵਾਚ ਹਸਾਮ੍ਯੇਵਂ ਭਵਤ੍ਯਾਸ੍ਤਨਯਃ ਕਿਲ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਇਸ ਲਈ ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰੋਗੇ।'
ਤਚ੍ਛੁਤ੍ਵਾ ਮਮ ਹਾਸੋ ऽਯਂ ਸਂਜਾਤੋ ऽਦ੍ਯ ਕृਸ਼ੋਦਰਿ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਲਕੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਹਾਸੀ ਅੱਜ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਦੇਵੀ ਸਸ੍ਨੌ ਤਤ੍ਰ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਇਹ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਥੇ ਹੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ਂਭੁਃ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਭਦ੍ਰਾਸਨੇ ਤ੍ਵਪਿ
ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਸ਼ੁਭ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਉਮਾਸ੍ਵੇਦਂ ਭਵਸ੍ਵੇਦਂ ਜਲਭੂਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਮਾ ਦਾ ਪਸੀਨਾ ਅਤੇ ਭਵ ਦਾ ਪਸੀਨਾ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਤੱਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ—
ਅਪਤ੍ਯਂ ਹਿ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਚ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨ੍ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਦੋਂ ਜਾਣਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ।
ਰੁਦ੍ਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਰ੍ਚ੍ਯ ਦੇਵਾਦੀਨ੍ ਵਾਗ੍ਭਿਰਦ੍ਭਿਃ ਪਿਤृਨਪਿ
ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਵਚਨਾਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।