ਭਵਾਮਰਾਰਿਹਨ੍ਤ੍ਰੀਤਿ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਉਹ ਕਹਿ ਕੇ, 'ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੀ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈਂ,' ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਸ੍ਥਿਤਾ ਸਵਿਨਯਂ ਮੁਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵਿਦਵਾਨਾ ਨਾਲ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਤਸ੍ਥੌ ਵ੍ਰषਸਹਸ੍ਰਂ ਹਿ ਮਹਾਮੋਹਨਕੇ ਮੁਨੇ
ਉਹ ਮਹਾਂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਟਿਕੀ ਰਹੀ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁਭੁਃ ਸਾਗਰਾਃ ਸਪ੍ਤ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਭਯਮਾਗਮਨ੍
ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਹਿਲ ਗਏ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਗਏ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੋਚੁਰ੍ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਜਗਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਂ ਤੁ ਕਿਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍
ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, 'ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਇੰਝ ਕਿਉਂ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?'
ਤੇਨਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਿਮੇ ਲੋਕਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਂ ਦੁਰਤ੍ਯਯਮ੍
ਉਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ ਹਨ।
ਆਗਚ੍ਛ ਸ਼ਕ੍ਰਰ੍ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਯਾਵਤ੍ ਤਨ੍ਨ ਸਮਾਪ੍ਯਤੇ
ਆ ਜਾ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਅਸੀਂ ਚੱਲੀਏ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਮੁੱਦਾ ਸੁਲਝ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਸ ਨੂਨਂ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਪਦਮੈਨ੍ਦਂ ਹਰਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਇੰਦ੍ਰਾ ਦਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਹਥਿਆ ਲਵੇਗਾ।
ਭਯਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਤੋ ਨष੍ਟਂ ਭਾਵਿਕਰ੍ਮਪ੍ਰਚੋਦਨਾਤ੍
ਡਰ ਕਰਕੇ ਗਿਆਨ ਲੁਕ ਗਿਆ, ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ।
ਜਗਾਮ ਮਨ੍ਦਰਗਿਰਿਂ ਤਚ੍ਛृਙ੍ਗੇ ਨ੍ਯਵਿਸ਼ਤ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸੁਚਿਰਂ ਪਾਵਕਂ ਤੇ ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਨ੍
ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁष੍ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਚ ਤਂ ਮਤ੍ਵਾ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਵਹ੍ਨਿਃ ਪਰਾਂ ਗਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ ਔਖਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੇ ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਨਤੀਂ ਮਹਾਪਙ੍ਕ੍ਤਿਂ ਹਂਸਾਨਾਂ ਵਿਮਲਾਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਹੰਸਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਲੜੀ ਨਿਕਲਦੀ ਹੋਈ ਵੇਖੀ।
ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤੀਹਾਰਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹਰਾਜਿਰਮ੍
ਦਰਵਾਜ਼ੇਦਾਰ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਹਰਾ ਦੇ ਅੰਗਣ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਗਮ੍ਭੀਰਂ ਦੇਵਾ ਦ੍ਵਾਰਿ ਸ੍ਥਿਤਾ ਇਤਿ
ਉਹ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਦੇਵਤਾ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹਨ।"
ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਨ੍ਤੋ ऽਜਿਰਾਚ੍ਛਰ੍ਵੋ ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਸਹ ਨਾਰਦ
ਸ਼ਰਵ ਤੇ ਅੱਗ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਸ਼ਿਰੋਭਿਰਵਨੀਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਸ਼ਸ਼ਿਪਾਵਕਾਃ
ਇੰਦਰ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੱਥਾ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਟੇਕਿਆ।
ਪ੍ਰਣਾਮਾਵਨਤਾਨਾਂ ਵੋ ਦਾਸ੍ਯੇ ऽਹਂ ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
"ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਦਿਆਂਗਾ।"
ਤਦਿਦਂ ਤ੍ਯਜ੍ਯਤਾਂ ਤਾਵਨ੍ਮਹਾਮੈਥੁਨਮੀਸ਼੍ਵਰ
"ਇਸ ਵੱਡੇ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ ਹੁਣ ਛੱਡ ਦਿਓ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।"
ਮਮੇਦਂ ਤੇਜ ਉਦ੍ਰਿਕ੍ਤਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛਤੁ
"ਮੇਰੀ ਇਹ ਵਧੀਕ ਤਾਕਤ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਲੈ ਲਵੇ।"
ਅਸੀਦਨ੍ਤ ਯਥਾ ਮਗ੍ਨਾਃ ਪਙ੍ਕੇ ਵृਨ੍ਦਾਰਕਾ ਇਵ
ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੁਝ ਮੁੰਡੇ ਕਾਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹੋਣ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮੁਞ੍ਚ ਤੇਜਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛਾਮ੍ਯੇष ਸ਼ਙ੍ਕਰ
ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਛੱਡ ਦੇ; ਮੈਂ, ਸ਼ੰਕਰ, ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।"
ਜਲਂ ਤृषਾਨਤੇ ਵੈ ਯਦ੍ਵਤ੍ ਤੈਲਪਾਨਂ ਪਿਪਾਸਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਸਾ ਮਨੁੱਖ ਪਾਣੀ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇਲ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਃ ਸੁਰਾਃ ਸਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਹਰਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਹਰਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੀ ਹਾਲਤ ਠੀਕ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵੀਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਨੀਤਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਨਿषਿਦ੍ਧਸ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਤਵੋਦਰਾਤ੍
"ਉਹ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਮਨਾਹੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।"
ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਦੈਵਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਨष੍ਟਪੁਤ੍ਰੋਦ੍ਭਵਾ ਸ਼ਿਵਾ
ਸ਼ਿਵਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਰਹੋਗੇ।"
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤੇ ਨ ਜਨष੍ਯਨ੍ਤਿਸ੍ਵਾਸੁਯੋषਿਤ੍ਸੁ ਪੁਤ੍ਰਕਾਨ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਜਣਨਗੀਆਂ।
ਆਹੂਯ ਮਾਲਿਨੀਂ ਸ੍ਵਨਾਤੁਂ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਪੋਧਨਾ
ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਮਾਲਿਨੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਈ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਤਤ੍ਸ੍ਵੇਦਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਚੈਵ ਮੇਨੇ ਕੀਦृਗ੍ਗੁਣੇਨ ਹਿ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਸ ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਗੁਣ ਹੈ।