ਤਪਸਾ ਧੂਤਪਾਪਾਸਿ ਵਰਂ ਵृਣੁ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਤਪ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਪਾਪ ਸੜ ਗਏ ਹਨ; ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਮੰਗ।
ਵਰਦੋ ਭਵ ਤੇਨਾਹਂ ਯਾਸ੍ਯੇ ਪ੍ਰੀਤਿਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਗਾਣਪਤ੍ਯਂ ਵਿਭੌ ਭਕ੍ਤਿਮਜੇਯਤ੍ਵਂ ਚ ਧਰ੍ਮਿਤਾਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਧਰਮਤਾ ਦੇ।
ਵृਣੀष੍ਵ ਵਰਮਵ੍ਯਗ੍ਰਾ ਵਰਂ ਦਾਸ੍ਯੇ ਤਵਾਮ੍ਬਿਕੇ
ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਵਰ ਮੰਗ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਅੰਬਿਕਾ।
ਵਰਃ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਂ ਮਹ੍ਯਂ ਵਰ੍ਣਂ ਕਨਕਸਂਨਿਭਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇ, ਮੇਰਾ ਰੰਗ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇ।
ਕੋਸ਼ਂ ਕृष੍ਣਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪਦ੍ਮਕਿਞ੍ਜਲ੍ਕਸਨ੍ਨਿਭਾਃ
ਕਾਲਾ ਖੋਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ਿਆਂ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਗਿਰਿਜਾਂ ਦੇਵੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਾਯ ਵਾਸਵਃ
ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਵਾਰਥ ਲਈ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਵਤ੍ਕੋਸ਼ਸਂਭਵਾ ਚੇਯਂ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਕੌਸ਼ਿਕੋ ऽਪ੍ਯਹਮ੍
ਇਹ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਤੇਰੇ ਖਜਾਨੇ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਕੌਸ਼ਿਕਾ ਹਾਂ।
ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ऽਪਿ ਤਾਂ ਗृਹ੍ਯ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਂ ਵੇਗਾਜ੍ਜਗਾਮ ਚ
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਉਹ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਾ ਸੁਰੈਰ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਖ੍ਯਾਤਾ ਤ੍ਵਂ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਵਾਸਿਨੀ
ਦੇਵਤੇ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਵਿਂਧਿਆਵਾਸਿਨੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਭਵਾਮਰਾਰਿਹਨ੍ਤ੍ਰੀਤਿ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਉਹ ਕਹਿ ਕੇ, 'ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੀ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈਂ,' ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਸ੍ਥਿਤਾ ਸਵਿਨਯਂ ਮੁਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵਿਦਵਾਨਾ ਨਾਲ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਤਸ੍ਥੌ ਵ੍ਰषਸਹਸ੍ਰਂ ਹਿ ਮਹਾਮੋਹਨਕੇ ਮੁਨੇ
ਉਹ ਮਹਾਂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਟਿਕੀ ਰਹੀ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁਭੁਃ ਸਾਗਰਾਃ ਸਪ੍ਤ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਭਯਮਾਗਮਨ੍
ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਹਿਲ ਗਏ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਗਏ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੋਚੁਰ੍ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਜਗਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਂ ਤੁ ਕਿਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍
ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, 'ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਇੰਝ ਕਿਉਂ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?'
ਤੇਨਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਿਮੇ ਲੋਕਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਂ ਦੁਰਤ੍ਯਯਮ੍
ਉਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ ਹਨ।
ਆਗਚ੍ਛ ਸ਼ਕ੍ਰਰ੍ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਯਾਵਤ੍ ਤਨ੍ਨ ਸਮਾਪ੍ਯਤੇ
ਆ ਜਾ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਅਸੀਂ ਚੱਲੀਏ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਮੁੱਦਾ ਸੁਲਝ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਸ ਨੂਨਂ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਪਦਮੈਨ੍ਦਂ ਹਰਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਇੰਦ੍ਰਾ ਦਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਹਥਿਆ ਲਵੇਗਾ।
ਭਯਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਤੋ ਨष੍ਟਂ ਭਾਵਿਕਰ੍ਮਪ੍ਰਚੋਦਨਾਤ੍
ਡਰ ਕਰਕੇ ਗਿਆਨ ਲੁਕ ਗਿਆ, ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ।
ਜਗਾਮ ਮਨ੍ਦਰਗਿਰਿਂ ਤਚ੍ਛृਙ੍ਗੇ ਨ੍ਯਵਿਸ਼ਤ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸੁਚਿਰਂ ਪਾਵਕਂ ਤੇ ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਨ੍
ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁष੍ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਚ ਤਂ ਮਤ੍ਵਾ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਵਹ੍ਨਿਃ ਪਰਾਂ ਗਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ ਔਖਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੇ ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਨਤੀਂ ਮਹਾਪਙ੍ਕ੍ਤਿਂ ਹਂਸਾਨਾਂ ਵਿਮਲਾਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਹੰਸਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਲੜੀ ਨਿਕਲਦੀ ਹੋਈ ਵੇਖੀ।
ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤੀਹਾਰਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹਰਾਜਿਰਮ੍
ਦਰਵਾਜ਼ੇਦਾਰ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਹਰਾ ਦੇ ਅੰਗਣ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਗਮ੍ਭੀਰਂ ਦੇਵਾ ਦ੍ਵਾਰਿ ਸ੍ਥਿਤਾ ਇਤਿ
ਉਹ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਦੇਵਤਾ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹਨ।"
ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਨ੍ਤੋ ऽਜਿਰਾਚ੍ਛਰ੍ਵੋ ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਸਹ ਨਾਰਦ
ਸ਼ਰਵ ਤੇ ਅੱਗ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਸ਼ਿਰੋਭਿਰਵਨੀਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਸ਼ਸ਼ਿਪਾਵਕਾਃ
ਇੰਦਰ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੱਥਾ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਟੇਕਿਆ।
ਪ੍ਰਣਾਮਾਵਨਤਾਨਾਂ ਵੋ ਦਾਸ੍ਯੇ ऽਹਂ ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
"ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਦਿਆਂਗਾ।"
ਤਦਿਦਂ ਤ੍ਯਜ੍ਯਤਾਂ ਤਾਵਨ੍ਮਹਾਮੈਥੁਨਮੀਸ਼੍ਵਰ
"ਇਸ ਵੱਡੇ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ ਹੁਣ ਛੱਡ ਦਿਓ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।"
ਮਮੇਦਂ ਤੇਜ ਉਦ੍ਰਿਕ੍ਤਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛਤੁ
"ਮੇਰੀ ਇਹ ਵਧੀਕ ਤਾਕਤ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਲੈ ਲਵੇ।"