ਨ ਤਾਨ੍ ਵਿਮੁਞ੍ਚੇਤ ਹਿ ਪਣ੍ਡਿਤੋ ਜਨਸ੍ਤਮਦ੍ਯ ਧਰ੍ਮ ਵਿਤਥਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਮ੍
ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ; ਅੱਜ ਤੂੰ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੱਚ ਤੋਂ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਯਤਿष੍ਯੇ ਯਥਾ ਭਵਾਨ੍ ਕਾਲੀਤਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ 'ਕਾਲੀ' ਕਹੇ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਤ੍ਰਿਰਿਜਾ ਦਿਵਮੇਵੋਤ੍ਪਪਾਤ ਹ
ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਤਿੰਨ ਜਨਮ ਵਾਲੀ ਤੁਰੰਤ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।
ਟਙ੍ਕਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵਿਧਾਤ੍ਰਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਤਥਾ
ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਬੜੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਬਣਾਇਆ ਜਿਵੇਂ ਠੋਕਰ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਹੋਵੇ।
ਜਯਨ੍ਤੀਂ ਚ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਾਂ ਚਤੁਰ੍ਥੋਮਪਰਾਜਿਤਾਮ੍
ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਜਯੰਤੀ, ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਅਜੇਤ ਰਹੀ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਾਸ੍ਤਥਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਸਮਾਜਗਾਮ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਨਖਾਯੁਧਃ
ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਦੰਦ ਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਬਾਘ ਆ ਗਿਆ।
ਯਦਾ ਪਤਿष੍ਯਤੇ ਚੇਯਂ ਤਦਾਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵੈ ਅਹਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਤਦ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਵਾਂਗਾ।
ਪਸ਼੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਵਦਨਮੇਕਦृष੍ਟਿਰਜਾਯਤ
ਉਹ ਦੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਇਕਾਗਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਪੋ ऽਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਦੇਵੀ ਗृਣਨ੍ਤੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਸੌ ਸਾਲ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਤਪਸਾ ਧੂਤਪਾਪਾਸਿ ਵਰਂ ਵृਣੁ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਤਪ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਪਾਪ ਸੜ ਗਏ ਹਨ; ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਮੰਗ।
ਵਰਦੋ ਭਵ ਤੇਨਾਹਂ ਯਾਸ੍ਯੇ ਪ੍ਰੀਤਿਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਗਾਣਪਤ੍ਯਂ ਵਿਭੌ ਭਕ੍ਤਿਮਜੇਯਤ੍ਵਂ ਚ ਧਰ੍ਮਿਤਾਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਧਰਮਤਾ ਦੇ।
ਵृਣੀष੍ਵ ਵਰਮਵ੍ਯਗ੍ਰਾ ਵਰਂ ਦਾਸ੍ਯੇ ਤਵਾਮ੍ਬਿਕੇ
ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਵਰ ਮੰਗ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਅੰਬਿਕਾ।
ਵਰਃ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਂ ਮਹ੍ਯਂ ਵਰ੍ਣਂ ਕਨਕਸਂਨਿਭਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇ, ਮੇਰਾ ਰੰਗ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇ।
ਕੋਸ਼ਂ ਕृष੍ਣਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪਦ੍ਮਕਿਞ੍ਜਲ੍ਕਸਨ੍ਨਿਭਾਃ
ਕਾਲਾ ਖੋਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ਿਆਂ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਗਿਰਿਜਾਂ ਦੇਵੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਾਯ ਵਾਸਵਃ
ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਵਾਰਥ ਲਈ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਵਤ੍ਕੋਸ਼ਸਂਭਵਾ ਚੇਯਂ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਕੌਸ਼ਿਕੋ ऽਪ੍ਯਹਮ੍
ਇਹ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਤੇਰੇ ਖਜਾਨੇ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਕੌਸ਼ਿਕਾ ਹਾਂ।
ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ऽਪਿ ਤਾਂ ਗृਹ੍ਯ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਂ ਵੇਗਾਜ੍ਜਗਾਮ ਚ
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਉਹ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਾ ਸੁਰੈਰ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਖ੍ਯਾਤਾ ਤ੍ਵਂ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਵਾਸਿਨੀ
ਦੇਵਤੇ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਵਿਂਧਿਆਵਾਸਿਨੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਭਵਾਮਰਾਰਿਹਨ੍ਤ੍ਰੀਤਿ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਉਹ ਕਹਿ ਕੇ, 'ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੀ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈਂ,' ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਸ੍ਥਿਤਾ ਸਵਿਨਯਂ ਮੁਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵਿਦਵਾਨਾ ਨਾਲ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਤਸ੍ਥੌ ਵ੍ਰषਸਹਸ੍ਰਂ ਹਿ ਮਹਾਮੋਹਨਕੇ ਮੁਨੇ
ਉਹ ਮਹਾਂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਟਿਕੀ ਰਹੀ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁਭੁਃ ਸਾਗਰਾਃ ਸਪ੍ਤ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਭਯਮਾਗਮਨ੍
ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਹਿਲ ਗਏ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਗਏ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੋਚੁਰ੍ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਜਗਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਂ ਤੁ ਕਿਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍
ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, 'ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਇੰਝ ਕਿਉਂ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?'
ਤੇਨਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਿਮੇ ਲੋਕਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਂ ਦੁਰਤ੍ਯਯਮ੍
ਉਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ ਹਨ।
ਆਗਚ੍ਛ ਸ਼ਕ੍ਰਰ੍ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਯਾਵਤ੍ ਤਨ੍ਨ ਸਮਾਪ੍ਯਤੇ
ਆ ਜਾ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਅਸੀਂ ਚੱਲੀਏ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਮੁੱਦਾ ਸੁਲਝ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਸ ਨੂਨਂ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਪਦਮੈਨ੍ਦਂ ਹਰਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਇੰਦ੍ਰਾ ਦਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਹਥਿਆ ਲਵੇਗਾ।
ਭਯਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਤੋ ਨष੍ਟਂ ਭਾਵਿਕਰ੍ਮਪ੍ਰਚੋਦਨਾਤ੍
ਡਰ ਕਰਕੇ ਗਿਆਨ ਲੁਕ ਗਿਆ, ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ।
ਜਗਾਮ ਮਨ੍ਦਰਗਿਰਿਂ ਤਚ੍ਛृਙ੍ਗੇ ਨ੍ਯਵਿਸ਼ਤ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਗਿਆ।