ਰੇਮੇ ਸਹੋਮਯਾ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਮਾ ਨਾਲ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਾਰੀ, ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਮੁੜ ਉੱਠ ਗਿਆ।
ਸਂਪੂਜਿਤਃ ਪਰ੍ਵਤਪਾਰ੍ਥਿਵੇਨ ਸ ਮਨ੍ਦਰਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੁਪਾਦਜਗਾਮ
ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਵਿਸਰ੍ਜ੍ਯ ਭੂਤੈਃ ਸਹਿਤੋ ਮਹੀਧ੍ਰਮਧ੍ਯਾਵਸਨ੍ਮਨ੍ਦਰਮष੍ਟਮੂਰ੍ਤਿਃ
ਵਿਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਭੂਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਠ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਸ ਗਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਮਾਹੂਯ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਕੁਰੁ ਮੇ ਗੁਹਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਬਣਾਓ।
ਯੋਜਨਾਨਿ ਚਤੁਃषष੍ਟਿਃ ਪ੍ਰਮਾਣੇਨ ਹਿਰਣ੍ਮਯਮ੍
ਉਹ ਚੌਂਸਠ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਸੋਪਾਨਂ ਵੈਡੂਰ੍ਯਕृਤਪਰੂਪਕਮ੍
ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਾਫ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਵੈਡੂਰੀਆ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਤਤੋ ਦੇਵਪਤਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਯਜ੍ਞਂ ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕੀਤਾ।
ਤਥਾ ਸਤਸ੍ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹਾਨ੍ ਕਾਲੋ ऽਭ੍ਯਗਾਨ੍ਮੁਨੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਨ੍ਨਰ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਕਾਲੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਭਵੇਨ ਹਿ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਭਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ 'ਕਾਲੀ' ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ।
ਵਾਚਾ ਦੁਰੁਕ੍ਤਾਂ ਬੀਭਤ੍ਸਂ ਨ ਪ੍ਰਰੋਹਤਿ ਵਾਕ੍ਕ੍ਸ਼ਤਮ੍
ਕਠੋਰ ਤੇ ਨਫਰਤ ਵਾਲਾ ਸ਼ਬਦ ਜਦ ਇਕ ਵਾਰੀ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਜਖਮ ਨੂੰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਨ ਤਾਨ੍ ਵਿਮੁਞ੍ਚੇਤ ਹਿ ਪਣ੍ਡਿਤੋ ਜਨਸ੍ਤਮਦ੍ਯ ਧਰ੍ਮ ਵਿਤਥਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਮ੍
ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ; ਅੱਜ ਤੂੰ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੱਚ ਤੋਂ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਯਤਿष੍ਯੇ ਯਥਾ ਭਵਾਨ੍ ਕਾਲੀਤਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ 'ਕਾਲੀ' ਕਹੇ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਤ੍ਰਿਰਿਜਾ ਦਿਵਮੇਵੋਤ੍ਪਪਾਤ ਹ
ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਤਿੰਨ ਜਨਮ ਵਾਲੀ ਤੁਰੰਤ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।
ਟਙ੍ਕਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵਿਧਾਤ੍ਰਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਤਥਾ
ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਬੜੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਬਣਾਇਆ ਜਿਵੇਂ ਠੋਕਰ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਹੋਵੇ।
ਜਯਨ੍ਤੀਂ ਚ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਾਂ ਚਤੁਰ੍ਥੋਮਪਰਾਜਿਤਾਮ੍
ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਜਯੰਤੀ, ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਅਜੇਤ ਰਹੀ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਾਸ੍ਤਥਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਸਮਾਜਗਾਮ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਨਖਾਯੁਧਃ
ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਦੰਦ ਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਬਾਘ ਆ ਗਿਆ।
ਯਦਾ ਪਤਿष੍ਯਤੇ ਚੇਯਂ ਤਦਾਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵੈ ਅਹਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਤਦ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਵਾਂਗਾ।
ਪਸ਼੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਵਦਨਮੇਕਦृष੍ਟਿਰਜਾਯਤ
ਉਹ ਦੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਇਕਾਗਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਪੋ ऽਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਦੇਵੀ ਗृਣਨ੍ਤੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਸੌ ਸਾਲ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਤਪਸਾ ਧੂਤਪਾਪਾਸਿ ਵਰਂ ਵृਣੁ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਤਪ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਪਾਪ ਸੜ ਗਏ ਹਨ; ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਮੰਗ।
ਵਰਦੋ ਭਵ ਤੇਨਾਹਂ ਯਾਸ੍ਯੇ ਪ੍ਰੀਤਿਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਗਾਣਪਤ੍ਯਂ ਵਿਭੌ ਭਕ੍ਤਿਮਜੇਯਤ੍ਵਂ ਚ ਧਰ੍ਮਿਤਾਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਧਰਮਤਾ ਦੇ।
ਵृਣੀष੍ਵ ਵਰਮਵ੍ਯਗ੍ਰਾ ਵਰਂ ਦਾਸ੍ਯੇ ਤਵਾਮ੍ਬਿਕੇ
ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਵਰ ਮੰਗ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਅੰਬਿਕਾ।
ਵਰਃ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਂ ਮਹ੍ਯਂ ਵਰ੍ਣਂ ਕਨਕਸਂਨਿਭਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇ, ਮੇਰਾ ਰੰਗ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇ।
ਕੋਸ਼ਂ ਕृष੍ਣਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪਦ੍ਮਕਿਞ੍ਜਲ੍ਕਸਨ੍ਨਿਭਾਃ
ਕਾਲਾ ਖੋਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ਿਆਂ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਗਿਰਿਜਾਂ ਦੇਵੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਾਯ ਵਾਸਵਃ
ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਵਾਰਥ ਲਈ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਵਤ੍ਕੋਸ਼ਸਂਭਵਾ ਚੇਯਂ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਕੌਸ਼ਿਕੋ ऽਪ੍ਯਹਮ੍
ਇਹ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਤੇਰੇ ਖਜਾਨੇ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਕੌਸ਼ਿਕਾ ਹਾਂ।
ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ऽਪਿ ਤਾਂ ਗृਹ੍ਯ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਂ ਵੇਗਾਜ੍ਜਗਾਮ ਚ
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਉਹ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਾ ਸੁਰੈਰ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਖ੍ਯਾਤਾ ਤ੍ਵਂ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਵਾਸਿਨੀ
ਦੇਵਤੇ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਵਿਂਧਿਆਵਾਸਿਨੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।