ਸਪ੍ਤਰ੍षਿਕਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ੈਲਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੂਪਵਿष੍ਟੋ ऽਵਲੋਕਯਨ੍
ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਸੱਤ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਧਰ੍ਮਸਾਧਨਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉੱਤਮ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਚਨ ਕਿਹਾ।
ਪਿਤॄਣਾਮਪਿ ਦੌਹਿਤ੍ਰੀਂ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛੇਮਾਂ ਮਯੋਦ੍ਯਤਾਮ੍
ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਨਾਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੈਂ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।
ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛ ਭਗਵਨ੍ ਇਦਮੁਚ੍ਚੈਰੁਦੀਰਯਨ੍
ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ!'
ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯੋ ऽਹਂ ਕਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਵਾਸੀ ਸੁਤਾਂ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛਾਸਿ ਤਵਾਦ੍ਰਿਰਾਜ
ਮੈਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਸਾ ਚਾਪਿ ਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਵਾਪ੍ਯ ਸ਼ਂਭੋਃ ਪਰਾਂ ਮੁਦਂ ਲਬ੍ਧਵਤੀ ਸੁਰਰ੍षੇ
ਤੇ ਉਹ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਲਾਜਾਨ੍ ਕਲਮਸ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂਸ੍ਤਤੋ ਵਿਰਿਞ੍ਚੋ ਗਿਰਿਜਾਮੁਵਾਚ
ਚਿੱਟੇ ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਛਿਲਕੇ ਵਾਲਾ ਜੌ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਸਮਦृष੍ਟਿਃ ਸ੍ਥਿਰਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕੁਰੁष੍ਵਾਗ੍ਨੇਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਸਮਾਨ ਤੇ ਢਿੱਠ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰੋ।
ਯਥਾਰ੍ਕਰਸ਼੍ਮਿਸਂਤਪ੍ਤਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵृष੍ਟਿਮਿਵਾਵਨਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਤਪ ਕੇ, ਮੀਂਹ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਲਜ੍ਜਯਾ ਸਾਪਿ ਦृष੍ਟੇਤਿ ਸ਼ਨੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਲਾਜ ਨਾਲ, ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਕृਤੋ ਲਾਜਾਸ਼੍ਚ ਹਵਿषਾ ਸਮਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ
ਭੁੰਨੀਆਂ ਲਾਜਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਵਿਸ਼ਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਾਈਆਂ ਗਈਆਂ।
ਕਿਂ ਯਾਚਸਿ ਚ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮੁਞ੍ਚਸ੍ਵੇਤਿ ਹਰੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਤੂੰ ਕੀ ਮੰਗਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ—ਹਰ ਨੇ ਐਸਾ ਕਿਹਾ।
ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਨਿਜਗੋਤ੍ਰੀਯਂ ਤਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਪਾਵੇਂਗਾ, ਫਿਰ ਮੁਕਤੀ ਵੀ ਮਿਲੇਗੀ।
ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਨਿਜਗੋਤ੍ਰੀਯਂ ਯੋ ऽਸ੍ਯਾਸ੍ਤਂ ਸ਼ृਣੁ ਵਚ੍ਮਿ ਤੇ
ਸੁਣ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਕੀ ਹੈ।
ਏਤਦੀਯੋ ਹਿ ਸੌਭਾਗ੍ਯੋ ਦਤ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਦ੍ਗੋਤ੍ਰਮੇਵ ਹਿ
ਇਹ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਹੀ ਵੰਸ਼ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੈ।
ਮਾਲਿਨੀ ਨਿਜਗੋਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਚਾਰਿਤ੍ਰਮਾਲਿਨੀ
ਮਾਲਿਨੀ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਤਦਾ ਕਾਲੀਮੁਖਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ਸ਼ਿਨੋ ऽਧਿਕਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਾਲੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਚਾਂਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਰੋਸ਼ਨ ਸੀ।
ਤਚ੍ਛੁਕ੍ਰਂ ਬਾਲੁਕਾਯਾਂ ਚ ਖਿਲੀਚਕ੍ਰੇ ਸਸਾਧ੍ਵਸਃ
ਉਹ ਵੀਰਯ ਰੇਤ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਿਆ।
ਅਮੀ ਮਹਰ੍षਯੋ ਧਨ੍ਯਾ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾਃ ਪਿਤਾਮਹ
ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਵਾਲਖਿਲਿਆ, ਧਨਵੰਤ ਹਨ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ।
ਅष੍ਟਾਸ਼ੀਤਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਚੌਰਾਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਹਨ।
ਰੇਮੇ ਸਹੋਮਯਾ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਮਾ ਨਾਲ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਾਰੀ, ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਮੁੜ ਉੱਠ ਗਿਆ।
ਸਂਪੂਜਿਤਃ ਪਰ੍ਵਤਪਾਰ੍ਥਿਵੇਨ ਸ ਮਨ੍ਦਰਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੁਪਾਦਜਗਾਮ
ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਵਿਸਰ੍ਜ੍ਯ ਭੂਤੈਃ ਸਹਿਤੋ ਮਹੀਧ੍ਰਮਧ੍ਯਾਵਸਨ੍ਮਨ੍ਦਰਮष੍ਟਮੂਰ੍ਤਿਃ
ਵਿਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਭੂਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਠ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਸ ਗਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਮਾਹੂਯ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਕੁਰੁ ਮੇ ਗੁਹਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਬਣਾਓ।
ਯੋਜਨਾਨਿ ਚਤੁਃषष੍ਟਿਃ ਪ੍ਰਮਾਣੇਨ ਹਿਰਣ੍ਮਯਮ੍
ਉਹ ਚੌਂਸਠ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਸੋਪਾਨਂ ਵੈਡੂਰ੍ਯਕृਤਪਰੂਪਕਮ੍
ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਾਫ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਵੈਡੂਰੀਆ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਤਤੋ ਦੇਵਪਤਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਯਜ੍ਞਂ ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕੀਤਾ।
ਤਥਾ ਸਤਸ੍ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹਾਨ੍ ਕਾਲੋ ऽਭ੍ਯਗਾਨ੍ਮੁਨੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਨ੍ਨਰ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਕਾਲੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਭਵੇਨ ਹਿ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਭਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ 'ਕਾਲੀ' ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ।
ਵਾਚਾ ਦੁਰੁਕ੍ਤਾਂ ਬੀਭਤ੍ਸਂ ਨ ਪ੍ਰਰੋਹਤਿ ਵਾਕ੍ਕ੍ਸ਼ਤਮ੍
ਕਠੋਰ ਤੇ ਨਫਰਤ ਵਾਲਾ ਸ਼ਬਦ ਜਦ ਇਕ ਵਾਰੀ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਜਖਮ ਨੂੰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।