ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਾਗਮਨ੍ ਸ਼ੈਲਾਃ ਕੁਞ੍ਜਰਸ੍ਥਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਹਾਥੀ ਚੜ੍ਹੇ ਪਹਾੜ ਆ ਗਏ।
ਸ਼ੈਲਾਃ ਪ੍ਰਣੇਮੁਰੀਸ਼ਾਨਂ ਤਤੋ ऽਸੌ ਮੁਦਿਤੋ ऽਭਵਤ੍
ਪਹਾੜਾਂ ਨੇ ਈਸ਼ਾਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਨ੍ਦਿਨਾ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤੇ ਮਾਰ੍ਗੇ ਸ਼ੈਲਰਾਜਪੁਰਂ ਮਹਤ੍
ਨੰਦੀ ਰਸਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ।
ਨਿਜਂ ਕਰ੍ਮ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਵ੍ਯਾਪृਤਾਭਵਨ੍
ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੀ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਏ।
ਕੇਸ਼ਪਾਸ਼ਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਨ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਭਿਮੁਖੀ ਗਤਾ
ਇੱਕ, ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਗੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ੰਕਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਗਈ।
ਅਨਲਕ੍ਤਕਮੇਕਂ ਹਿ ਹਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮੁਪਾਗਤਾ
ਇੱਕ ਹੋਰ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਲਗਾਏ ਬਿਨਾਂ, ਹਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਈ।
ਸਾਞ੍ਜਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਾਨ੍ਯਾ ਸ਼ਲਾਕਾਂ ਸੁष੍ਠੁ ਧਾਵਤਿ
ਇੱਕ ਹੋਰ, ਅੰਜਨ ਦੀ ਸਲਾਕਾ ਫੜ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜੀ।
ਉਨ੍ਮਤ੍ਤੇਵਾਗਮਨ੍ਨਗ੍ਨਾ ਹਰਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਾਸਾ
ਇੱਕ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਗਲ ਹੋਵੇ, ਨੰਗੀ ਹੋ ਕੇ ਹਰਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਈ।
ਅਨਿਨ੍ਦਤ ਰੁषਾ ਬਾਲਾ ਯੌਵਨਂ ਸ੍ਵਂ ਕृਸ਼ੋਦਰੀ
ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਜਗਾਮ ਵृषਭਾਰੂਢੋ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਵਾਹਣ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਸੁਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਰ ਗਿਆ।
ਸ੍ਥਾਨੇ ਤਪੋ ਦੁਸ਼੍ਚਰਮਮ੍ਬਿਕਾਯਾਸ਼੍ਚੀਰ੍ਣਂ ਮਹਾਨੇष ਸੁਰਸ੍ਤੁ ਸ਼ਂਭੁਃ
ਅੰਬਿਕਾ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਠਿਨ ਤਪ ਸਹੀ ਸੀ; ਮਹਾਂਦੇਵ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਬਣਿਆ।
ਕ੍ਰਤੋਃ ਕ੍ਸ਼ਯੀ ਦਕ੍ਸ਼ਵਿਨਾਸ਼ਕਰ੍ਤਾ ਭਗਾਕ੍ਸ਼ਿਹਾ ਸ਼ੂਲਧਰਃ ਪਿਨਾਕੀ
ਉਹ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਕਸ਼ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਭਾਗਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਅਤੇ ਪਿਨਾਕ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਮਹਾਹਿਹਾਰਾਙ੍ਕਿਤਕੁਣ੍ਡਲਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ ਪਾਰ੍ਵਤਿਵਲ੍ਲਭਾਯ
ਮਹਾਂ ਅਜਗਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਗ੍ਰਸ੍ਥੇਨਾਗ੍ਰਜੇਨ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਮਨਸਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚਾਨੁਗੇਨ ਵੈਵਾਹੀਂ ਮਙ੍ਗਲਾਢ੍ਯਾਂ ਹੁਤਵਹਮੁਦਿਤਾਮਾਰੁਰੋਹਾਥ ਵੇਦੀਮ੍
ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਮੰਗਲ ਭਰੀ ਵੇਦੀ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਜਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਵਧੂ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਾਕੁਲ੍ਯਂ ਸਮੁਪਾਗਤਾਸ਼੍ਚ ਗਿਰਯਃ ਪੂਜਾਦਿਨਾ ਦੇਵਤਾਃ ਪ੍ਰਾਯੋਵ੍ਯਾਕੁਲਿਤਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਸੁਹृਦਃ ਕਨ੍ਯਾਵਿਵਾਹੋਤ੍ਸੁਕਾਃ
ਪਹਾੜ ਵੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਦੋਸਤਾਂ ਵਾਂਗ ਵਧੇਰੇ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਏ।
ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸੁਨਾਬੇਨ ਤਦੋਤ੍ਸਵੇ ਕृਤੇ ਸਾ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਭ੍ਯਾਸ਼ਮਥੋਪਪਾਦਿਤਾ
ਉਸ ਉਤਸਵ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਸੁਨਾਭ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲਿਆਈ ਗਈ।
ਪਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੇਵੋ ऽਪਿ ਸਮਂ ਕੁਸ਼ਾਙ੍ਗ੍ਯਾ ਲੋਕਾਨੁਜੁष੍ਟਂ ਪਦਮਾਸਸਾਦ
ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਕੁਸ਼ਾਂਗੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੈ।
ਮੁਕ੍ਤਾਦਾਮੈਃ ਪ੍ਰਕਾਮਂ ਹਰਗਿਰਿਤਨਯਾ ਕ੍ਰੀਡਨਾਰ੍ਥਂ ਤਦਾਘ੍ਯਨਤ੍ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸਿਨ੍ਦੂਰਪੁਞ੍ਜੈਰਵਿਰਤਵਿਤਤੈਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਕ੍ਸ਼੍ਮਾਂ ਸੁਰਕ੍ਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਹਰਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਖੇਡ ਲਈ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੰਡੀਆਂ, ਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਸਿੰਦੂਰ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗੂੜ੍ਹਾ ਲਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਗਚ੍ਛਦ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਵੇਦਿਮृषਿਭਿਃ ਸੇਵਿਤਾਂ ਦृਢਾਮ੍
ਉਹ ਦੱਖਣੀ ਵੇਦੀ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਪੱਕੀ ਸੀ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਿਤ।
ਪਵਿਤ੍ਰਪਾਣਿਰਾਦਾਯ ਮਧੁਪਰ੍ਕਮਥੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਮਧੁਪਾਰਕ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।
ਸਪ੍ਤਰ੍षਿਕਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ੈਲਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੂਪਵਿष੍ਟੋ ऽਵਲੋਕਯਨ੍
ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਸੱਤ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਧਰ੍ਮਸਾਧਨਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉੱਤਮ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਚਨ ਕਿਹਾ।
ਪਿਤॄਣਾਮਪਿ ਦੌਹਿਤ੍ਰੀਂ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛੇਮਾਂ ਮਯੋਦ੍ਯਤਾਮ੍
ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਨਾਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੈਂ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।
ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛ ਭਗਵਨ੍ ਇਦਮੁਚ੍ਚੈਰੁਦੀਰਯਨ੍
ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ!'
ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯੋ ऽਹਂ ਕਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਵਾਸੀ ਸੁਤਾਂ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛਾਸਿ ਤਵਾਦ੍ਰਿਰਾਜ
ਮੈਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਸਾ ਚਾਪਿ ਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਵਾਪ੍ਯ ਸ਼ਂਭੋਃ ਪਰਾਂ ਮੁਦਂ ਲਬ੍ਧਵਤੀ ਸੁਰਰ੍षੇ
ਤੇ ਉਹ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਲਾਜਾਨ੍ ਕਲਮਸ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂਸ੍ਤਤੋ ਵਿਰਿਞ੍ਚੋ ਗਿਰਿਜਾਮੁਵਾਚ
ਚਿੱਟੇ ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਛਿਲਕੇ ਵਾਲਾ ਜੌ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਸਮਦृष੍ਟਿਃ ਸ੍ਥਿਰਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕੁਰੁष੍ਵਾਗ੍ਨੇਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਸਮਾਨ ਤੇ ਢਿੱਠ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰੋ।
ਯਥਾਰ੍ਕਰਸ਼੍ਮਿਸਂਤਪ੍ਤਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵृष੍ਟਿਮਿਵਾਵਨਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਤਪ ਕੇ, ਮੀਂਹ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਲਜ੍ਜਯਾ ਸਾਪਿ ਦृष੍ਟੇਤਿ ਸ਼ਨੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਲਾਜ ਨਾਲ, ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ।'