ਮਾਤृष੍ਵਸਾ ਵਿਪਨ੍ਨੇਯਮਨ੍ਤਰ੍ਦੁਃਖੇਨ ਦਹ੍ਯਤੀ
ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਭੈਣ ਅੰਦਰੂਨੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਬੇਹਾਲ ਹੋ ਗਈ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਨਿਸ਼੍ਚੇਰੁਃ ਸਹਸਾਰ੍ਚਿषਃ
ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਿਕਲ ਪਈਆਂ।
ਗਣਾਃ ਸਿਂਹਮੁਖਾ ਜਾਤਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਸ਼ੇਰ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਦਲ ਉਠੇ, ਵੀਰਭਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ।
ਗਤਃ ਕਨਖਲਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਯਤ੍ਰ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ऽਯਜਤ੍ ਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਉਹ ਕਨਖਲਾ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਯਜਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦਿਸ਼ਿ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯੁਤ੍ਤਰਾਯਾਂ ਤਸ੍ਥੌ ਸ਼ੂਲਧਰੋ ਮੁਨੇ
ਪੱਛਮੀ-ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਮুনি ਜੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰਣ ਵਾਲਾ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਮਧ੍ਯੇ ਤ੍ਰਿਰਸ਼ੂਲਧृਕ੍ ਸ਼ਰ੍ਵਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ਮਹਾਮੁਨੇ
ਵਿਚਕਾਰ, ਸ਼ਰਵ ਤਿੰਨ ਥਾਵਾਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਮਹਾ-ਮੁਨੀ, ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ऋषਯੋ ਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਕਿਮਿਦਂ ਤ੍ਵਿਤ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, ‘ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?’
ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਸ੍ਤਦਾ ਧਰ੍ਮੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਧਰਮ, ਵੀਰਭਦਰ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਕਰੇਣੈਕੇਨ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੁਲਂ ਵਹ੍ਨਿਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਚਤੁਰ੍ਥੇਨ ਗਦਾਂ ਗृਹ੍ਯ ਧਰ੍ਮਮਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ ਗਣਃ
ਚੌਥੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਦਲ ਨੇ ਧਰਮ ਵੱਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਥਾਵष੍ਟਭੁਨਜੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਾਨਾਯੁਧਧਰੋ ऽਵ੍ਯਯਃ
ਉਹ ਅਠ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਅਟੱਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚਾਪਮਾਰ੍ਗਣਭृਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ, ਦਲ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਵਵਰ੍ष ਮਾਰ੍ਗਣਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨ੍ ਯਥਾ ਪ੍ਰਾਵृषਿ ਤੋਯਦਃ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲ ਸਾਵਣ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਰੁਧਿਰਾਰੁਣਸਿਕ੍ਤਾਙ੍ਗੌ ਕਿਂਸ਼ੁਕਾਵਿਵ ਰੇਜਤੁਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਕੇ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਸਹਸਾ ਦੇਵਾ ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੁਃ ਸਾਯੁਧਾ ਮੁਨੇ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਦੇਵਤੇ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਾ ਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਵੇਕਾਦਸ਼ੈਵ ਹਿ
ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਿਆ, ਤੇ ਗਿਆਰਾਂ ਰੁਦਰ ਵੀ,
ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਕਿਂਪੁਰੁषਾਸ਼੍ਚੈਵ ਖਗਾਸ਼੍ਕ੍ਰਧਰਾਸ੍ਤਥਾ
ਯਕਸ਼, ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼, ਪੰਛੀ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਵੀ,
ਸੋਮਵਂਸ਼ੋਦ੍ਭਵਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰੋ ਭੋਜਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਮਹਾਭੁਜਃ
ਸੋਮ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਉਗ੍ਰ, ਜੋ ਭੋਜਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ,
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ऽਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ ਰੌਦ੍ਰਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰਮੁਦਾਯੁਧਾਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਯੋਧਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਰੌਦ੍ਰ ਵਿਰਭਦਰ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗੇਨ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਸ਼ਰੋਤ੍ਕਰੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਕਰਦਿਆਂ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗਣੇਸ਼ੋ ऽਪਿ ਵਰਾਸ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਿਭੇਦ ਚ
ਗਣੇਸ਼ ਨੇ ਵੀ ਵੱਡੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ ਤੇ ਵਿੱਢਿਆ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਦੇਵਾਦ੍ਯਾ ਅਵਹਾਰਮਰ੍ਕੁਤ
ਵਿਰਭਦਰ ਨੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜੁਹ੍ਵਾਨਾ ऋषਯੋ ਯਤ੍ਰ ਹਵੀਂषਿ ਪ੍ਰਵਿਤਨ੍ਵਤੇ
ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਯਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਭੀਤਾ ਹੋਤ੍ਰਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼ਰਣਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਡਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ ਛੱਡ ਕੇ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ।
ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਮਿਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਵਰਾਯੁਧਃ
‘ਡਰੋ ਨਾ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਹਥਿਆਰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਮੁਮੋਚ ਵੀਰਭਦ੍ਰਾਯ ਕਾਯਾਵਰਣਦਾਰਣਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਿਰਭਦਰ ਉੱਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਢਣ ਵਾਲੇ ਅਸਤਰ ਛੱਡੇ।
ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਭੁਵਿ ਭਗ੍ਨਾਸ਼ਾ ਨਾਸ੍ਤਿਕਾਦਿਵ ਯਾਚਕਾਃ
ਉਹ ਟੁੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਭਿਖਾਰੀ।
ਦਿਵ੍ਯੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਯਿਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਰਭਦਰ ਨੂੰ ਦਿਵਯ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਸ਼ੂਲੇਨ ਗਦਯਾ ਮਾਰ੍ਗਣੈਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲ, ਗਦਾ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ੁਲੇਨ ਸਮਾਹਤ੍ਯ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ
ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।