ਯਤਾ ਵਨੇ ਸਰ੍ਜ੍ਜਕਦਮ੍ਬਮਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਰੋਹਮੂਲੋ ऽਥ ਵਨਸ੍ਪਤਿਰ੍ਵੈ
ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸਾਲ ਤੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿਚ, ਇਕ ਰੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਸਮੇਤ ਉੱਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥੋਤ੍ਥਾਯ ਹਰਿਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਨ੍ਯਪੀਡਯਤ੍
ਫਿਰ, ਉਠ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਗਾ ਲਿਆ।
ਆਲੋਕ੍ਯਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਸੁਰਗਣਾਨ੍ ਸਂਭਾਵਯਤ੍ ਸ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੈਵਾਃ ਪਾਸ਼ੁਪਤਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਮਨ੍ਦਰਾਲਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਦੇ ਪੂਜਾਰੀ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਮੰਦਰ ਦੇ ਆਲਿਆਂ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਜਗਾਮ ਭਗਵਾਨ੍ ਸ਼ਰ੍ਵਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਵੈਵਾਹਿਕਂ ਵਿਧਿਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਰਵ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸੁਰਭਿਃ ਸੁਰਸਾ ਚਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰਰ੍ਮਣ੍ਡਨਮਾਕੁਲਾਃ
ਸੁਰਭੀ, ਸੁਰਸਾ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਹਲਚਲ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸਿਂਹਾਜਿਨੀ ਚਾਲਿਨੀਲਭੁਜਙ੍ਗਕृਤਕੁਣ੍ਡਲਃ
ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਨੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸਮੁਨ੍ਨਾਤਜਟਾਭਾਰੋ ਵृषਭਸ੍ਥੋ ਵਿਰਾਜਤੇ
ਉਸ ਦੀ ਜਟਾ ਉੱਚੀ ਬੰਨੀ ਹੋਈ, ਵੱਛ ਤੇ ਬੈਠਾ, ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਪृष੍ਠਤੋ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਹੁਤਾਸ਼ਨਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਦੇਵਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਚਲੇ, ਅੱਗੇ ਅਗਨੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਦੇਵਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥੋ ਹਂਸੇਨ ਚ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਪਿਤਾਮਹਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਾਸੇ, ਹੰਸ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਚਲਿਆ।
ਧਾਰਯਾਮਾਸ ਵਿਤਤਂ ਸ਼ਚ੍ਯਾ ਸਹ ਸਹਸ੍ਰਦृਕ੍
ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਲੰਬਾ ਛਤਰਾ ਫੜਿਆ।
ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਹਸ੍ਤੇਨ ਕਚ੍ਛਪੇ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਯਯੌ
ਸਫੈਦ ਚੀਜ਼ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਕਛੂਏ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾ ਗਜਾਰੂਢਾ ਸਮਾਦਧੇ
ਸਰਸਵਤੀ, ਨਦੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਲੈ ਲੀ।
ਪਞ੍ਚਵਰ੍ਣਂ ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਕਾਮਚਾਰਿਣਃ
ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੰਜ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹੇਸ਼ਾਨਾ ਕੋਲ ਗਏ।
ਅਨੁਲੇਪਨਮਾਦਾਯ ਯਯੌ ਤਤ੍ਰ ਪृਥੂਦਕਃ
ਸੁਗੰਧੀ ਲੇਪ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਥੁਦਕ ਉਥੇ ਗਿਆ।
ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹਾਦੇਵਂ ਵਾਦਯਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਕਿਨ੍ਨਰਾਃ
ਕਿੰਨਰ ਵਾਜੇ ਵਜਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਯਾਨ੍ਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਂ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਨਮ੍
ਗੰਧਰਵ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਕੋਲ ਗਏ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੈਵਾਦਿਤੇਯਾਨਾਮष੍ਟੌ ਕੋਟ੍ਯੋ ਵਸੁਨਪਿ
ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਿਆ ਅਤੇ ਅਠੱਤਰ ਲੱਖ ਵਸੂ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ।
ਚਤੁਰ੍ਵਿਸ਼ਤ੍ ਤਥਾ ਜਗ੍ਮੁਰृषੀਣਾਮੂਰ੍ਧ੍ਵਰੇਤਸਾਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੌਵੀ ਸਾਫ਼ ਨੀਅਤ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਗਏ।
ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਵਿਵਾਹਾਯ ਸਮਾਕੁਲਾਃ
ਸਭ ਨੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਾਨਾ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਾਗਮਨ੍ ਸ਼ੈਲਾਃ ਕੁਞ੍ਜਰਸ੍ਥਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਹਾਥੀ ਚੜ੍ਹੇ ਪਹਾੜ ਆ ਗਏ।
ਸ਼ੈਲਾਃ ਪ੍ਰਣੇਮੁਰੀਸ਼ਾਨਂ ਤਤੋ ऽਸੌ ਮੁਦਿਤੋ ऽਭਵਤ੍
ਪਹਾੜਾਂ ਨੇ ਈਸ਼ਾਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਨ੍ਦਿਨਾ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤੇ ਮਾਰ੍ਗੇ ਸ਼ੈਲਰਾਜਪੁਰਂ ਮਹਤ੍
ਨੰਦੀ ਰਸਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ।
ਨਿਜਂ ਕਰ੍ਮ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਵ੍ਯਾਪृਤਾਭਵਨ੍
ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੀ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਏ।
ਕੇਸ਼ਪਾਸ਼ਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਨ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਭਿਮੁਖੀ ਗਤਾ
ਇੱਕ, ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਗੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ੰਕਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਗਈ।
ਅਨਲਕ੍ਤਕਮੇਕਂ ਹਿ ਹਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮੁਪਾਗਤਾ
ਇੱਕ ਹੋਰ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਲਗਾਏ ਬਿਨਾਂ, ਹਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਈ।
ਸਾਞ੍ਜਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਾਨ੍ਯਾ ਸ਼ਲਾਕਾਂ ਸੁष੍ਠੁ ਧਾਵਤਿ
ਇੱਕ ਹੋਰ, ਅੰਜਨ ਦੀ ਸਲਾਕਾ ਫੜ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜੀ।
ਉਨ੍ਮਤ੍ਤੇਵਾਗਮਨ੍ਨਗ੍ਨਾ ਹਰਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਾਸਾ
ਇੱਕ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਗਲ ਹੋਵੇ, ਨੰਗੀ ਹੋ ਕੇ ਹਰਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਈ।
ਅਨਿਨ੍ਦਤ ਰੁषਾ ਬਾਲਾ ਯੌਵਨਂ ਸ੍ਵਂ ਕृਸ਼ੋਦਰੀ
ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਜਗਾਮ ਵृषਭਾਰੂਢੋ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਵਾਹਣ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਸੁਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਰ ਗਿਆ।