ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਜ੍ਞਾਤੀਨ੍ ਸਮਾਭਾष੍ਯ ਵਿਵੇਸ਼ ਸਸੁਤਾ ਤਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ ਅੰਦਰ ਗਈ।
ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਾਨਾਭਾष੍ਯ ਸੁਸ੍ਵਰਮ੍
ਫਿਰ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਸੁਚੱਜੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਰ੍ਥਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਤੁ ਤਚ੍ਚਾਵੇਦ੍ਯਂ ਭਵਤ੍ਸੁ ਵੈ
ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਲਈ ਇਸ ਕੁੜੀ ਦਾ ਮਾਮਲਾ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਜ਼ਰੂਰ ਜਾਣੂ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਨੋਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯ ਯੁष੍ਮਾਨ੍ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ
ਤੁਹਾਡੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਕੁੜੀ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸਹਿਮਤੀ ਜ਼ਰੂਰ ਦੱਸੋ।
ਸਰ੍ਵ ਏਵਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸ੍ਵੇष੍ਵਾਸਨੇषੁ ਤੇ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦੀਯਤਾਂ ਸ਼ੈਲ ਕਾਲੀਯਂ ਜਾਮਾਤਾਭਿਮਤੋ ਹਿ ਨਃ
ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ; ਸਾਡੀ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਜਾਮਾਤ ਪਸੰਦ ਹੈ।
ਪਿਤृਨਾਰਾਧ੍ਯ ਦੇਵੈਸ੍ਤੈਰ੍ਦਤ੍ਤਾਨੇਨੈਵ ਹੇਤੁਨਾ
ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਇਸੀ ਕਾਰਨ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।
ਸ ਹਨਿष੍ਯਤਿ ਦੈਤ੍ਯੈਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਹਿषਂ ਤਾਰਕਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਹਿਸ਼ ਤੇ ਤਾਰਕ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪੁਤ੍ਰਿ ਦਤ੍ਤਾਸਿ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯ ਤ੍ਵਂ ਮਯਾਧੁਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਕੁੜੀਏ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਵ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਪ੍ਰਣਾਮਂ ਸਂਕਰਵਧੂਰ੍ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾ ਕਰੋਤਿ ਵ
ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਵਧੂ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਲਜ੍ਜਮਾਨਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਹਰਨਾਮੋਦਿਤੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ
ਲਜਜੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ, ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ੁਭ ਬਾਤਾਂ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜਾਮਿਤ੍ਰਗੁਣਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਤਿਥਿਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਸੁਮਙ੍ਗਲਾਮ੍
ਚੰਗੀ ਜੋੜੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤਾਰੀਖ ਚੁਣੀ ਗਈ।
ਗਮਿष੍ਯਤਿ ਚ ਤਤ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤੋ ਮੈਤ੍ਰਨਾਮਕਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ 'ਮੈਤ੍ਰ' ਨਾਮ ਦਾ ਮੁਹੂਰਤ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਤਵ ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਵਯਂ ਯਾਮਸ੍ਤਦਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਧੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਵਾਂਗੇ; ਤੂੰ ਇਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ।
ਵਿਸਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ੈਲਰਾਡ੍ ऋषਿਪੁਙ੍ਗਵਾਨ੍
ਪਹਾੜ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਿਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆਸਾਦ੍ਯ ਮਨ੍ਦਰਗਿਰਿਂ ਭੂਯੋ ऽਵਨ੍ਦਨ੍ਤ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍
ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਬ੍ਰਹ੍ਯਕਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋ ਲੋਕਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਘਨਵਾਹਨਮ੍
ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਵਾਹਕ ਨੂੰ ਵੇਖਣਗੇ।
ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਨਾ ਅਰੁਨ੍ਧਤ੍ਯਾ ਸਮਂ ਹਰਃ
ਹਰ ਨੇ ਅਰੁੰਧਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਤੇ ऽਪ੍ਯਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਹਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਭਾਸ੍ਕਰਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਭਾਸਕਰ ਵੀ ਹਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ।
ਸਸ੍ਮਾਰ ਨਨ੍ਦਿਪ੍ਰਮੁਖਾਂਸ਼੍ਚ ਸਵਾਨਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਤੇ ਵਨ੍ਦ੍ਯ ਹਰਂ ਨਿषਣ੍ਣਾਃ
ਨੰਦੀ ਆਦਿ ਲੋਕ ਆ ਕੇ, ਹਰ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਤਾ ਵਨੇ ਸਰ੍ਜ੍ਜਕਦਮ੍ਬਮਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਰੋਹਮੂਲੋ ऽਥ ਵਨਸ੍ਪਤਿਰ੍ਵੈ
ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸਾਲ ਤੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿਚ, ਇਕ ਰੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਸਮੇਤ ਉੱਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥੋਤ੍ਥਾਯ ਹਰਿਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਨ੍ਯਪੀਡਯਤ੍
ਫਿਰ, ਉਠ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਗਾ ਲਿਆ।
ਆਲੋਕ੍ਯਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਸੁਰਗਣਾਨ੍ ਸਂਭਾਵਯਤ੍ ਸ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੈਵਾਃ ਪਾਸ਼ੁਪਤਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਮਨ੍ਦਰਾਲਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਦੇ ਪੂਜਾਰੀ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਮੰਦਰ ਦੇ ਆਲਿਆਂ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਜਗਾਮ ਭਗਵਾਨ੍ ਸ਼ਰ੍ਵਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਵੈਵਾਹਿਕਂ ਵਿਧਿਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਰਵ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸੁਰਭਿਃ ਸੁਰਸਾ ਚਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰਰ੍ਮਣ੍ਡਨਮਾਕੁਲਾਃ
ਸੁਰਭੀ, ਸੁਰਸਾ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਹਲਚਲ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸਿਂਹਾਜਿਨੀ ਚਾਲਿਨੀਲਭੁਜਙ੍ਗਕृਤਕੁਣ੍ਡਲਃ
ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਨੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸਮੁਨ੍ਨਾਤਜਟਾਭਾਰੋ ਵृषਭਸ੍ਥੋ ਵਿਰਾਜਤੇ
ਉਸ ਦੀ ਜਟਾ ਉੱਚੀ ਬੰਨੀ ਹੋਈ, ਵੱਛ ਤੇ ਬੈਠਾ, ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਪृष੍ਠਤੋ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਹੁਤਾਸ਼ਨਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਦੇਵਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਚਲੇ, ਅੱਗੇ ਅਗਨੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਦੇਵਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥੋ ਹਂਸੇਨ ਚ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਪਿਤਾਮਹਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਾਸੇ, ਹੰਸ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਚਲਿਆ।