ਜਗਾਮ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ੈਲਰਾਜੋ ऽਦ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵृਤਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੋਰ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦਣ੍ਡਂ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਕਕ੍ਸ਼ਾਯਾਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਲਾਠੀ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਦ੍ਵਾਰੇ ਸ੍ਥੈਤਾਃ ਕਾਰ੍ਯਿਣਸ੍ਤੇ ਤਵ ਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਾਃ
ਜੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਮਹਿਮਾਨ ਹਨ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਯਮਭ੍ਯਾਗਮਦ੍ ਦ੍ਵਾਰਿ ਸਮਾਦਾਯਾਰ੍ਘ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਖੁਦ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਆਇਆ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਤਿਥਿ-ਸਵਾਗਤ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ।
ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਜ੍ਞਃ ਕृਤਾਸਨਪਰਿਗ੍ਰਹਾਨ੍
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਸਨ ਲੈ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਵਾਕ-ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਪ੍ਰਤਰ੍ਕ੍ਯਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਚ ਭਵਦਾਗਮਨਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍
ਤੁਹਾਡਾ ਇੱਥੇ ਆਉਣਾ ਵਾਸਤੇ ਅਜਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਸਮਝ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ।
ਸਂਸ਼ੁਦ੍ਧਦੇਹੋ ऽਸ੍ਮਯਦ੍ਯੈਵ ਯਦ੍ ਭਵਨ੍ਤੋ ਮਮਾਜਿਰਮ੍
ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਏ ਹੋ।
ਦृष੍ਟਿਪੂਤਂ ਪਦਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਾਰਸ੍ਵਤਂ ਯਥਾ
ਮੇਰਾ ਘਰ ਤੁਹਾਡੀ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਪੈਰ ਲੱਗਣ ਨਾਲ, ਸਰਸਵਤੀ ਤੀਰਥ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯੇਨਾਰ੍ਥਿਨੋ ਹਿ ਤੇ ਯੂਯਂ ਤਨ੍ਮਮਾਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਥ
ਜਿਸ ਮਕਸਦ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਆਏ ਹੋ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਕਿਙ੍ਕਰੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸ੍ਥਿਤੋ ਯੁष੍ਮਦਾਜ੍ਞਾਕਾਰੀ ਤਦੁਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਉਤੇ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹਾਂ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਆਗਿਆ ਦੋ।
ਊਚੁਰਙ੍ਗਿਰਸਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਕਾਰ੍ਯਮਦ੍ਰੌ ਨਿਵੇਦਯ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਅੰਗਿਰਸ ਨੂੰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਹੋ ਰਹੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਗਿਰਿਰਾਜਂ ਤਮਙ੍ਗਿਰਾਃ
ਅੰਗਿਰਸ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਸਮਾਗਤਾਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਸਦਨਮਰੁਨ੍ਧਤ੍ਯਾ ਸਮਂ ਗਿਰੇ
ਅਰੁੰਧਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਏ ਹਨ, ਹੇ ਪਹਾੜ।
ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਸ਼ੂਲਧृਕ੍ ਸ਼ਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰੋ ਵृषਵਾਹਨਃ
ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਰਵ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਬਲਦ 'ਤੇ ਸਵਾਰ।
ਯਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯੇਕੇ ਸ਼ਿਵਂ ਸ੍ਥਾਣੌ ਭਵਂ ਹਰਮ੍
ਕਈ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਕਈ ਸ਼ਿਵ, ਸਥਾਣੁ, ਭਵ ਜਾਂ ਹਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਯਂ ਤੇਨ ਪ੍ਰੇषਿਤਾਃ ਸ੍ਮਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ਂ ਗਿਰੀਸ਼੍ਵਰ
ਉਹ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।
ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ਸ੍ਤਾਂ ਭਵਾਨ੍ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰੂਪਾਭਿਜਨਸਂਪਤ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਗਿਰਿਸਤ੍ਤਮ
ਸੁੰਦਰਤਾ, ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਮਾਤਾ ਤ੍ਵਿਯਂ ਦੇਵੀ ਯਤਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਪਿਤਾ ਹਰਃ
ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕੁਰੁष੍ਵ ਪਾਦਂ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਭਸ੍ਮਪਰਿਪ੍ਲੁਤਮ੍
ਆਪਣੇ ਰਾਖ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਪੈਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ।
ਵਧੂਃ ਸਰ੍ਵਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਕੁਰੁ ਯਚ੍ਛ੍ਰੇਯਸੇ ਤਵ
ਵਧੂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।
ਹਰ੍षਮਾਗਤ੍ਯ ਸਹਸਾ ਪੁਨਰ੍ਦੈਨ੍ਯਮੁਪਾਗਤਾ
ਖੁਸ਼ੀ ਅਚਾਨਕ ਆਈ, ਫਿਰ ਦੁੱਖ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ।
ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੈਲਾਨੁਪਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨਾਗਾਨ੍ਤੁਰ੍ਮਹਸਿ
ਜਾ, ਸਾਰੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦੇ।
ਮੇਰ੍ਵਾਦੀਨ੍ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਨਾਜੁਹਾਵ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੂ ਆਦਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਬੁਲਾਇਆ।
ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟਾਃ ਸੌਵਰ੍ਣੇष੍ਵਾਸਨੇषੁ ਤੇ
ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਅੰਦਰ ਆਏ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕੁਰਸੀਆਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਉਦ੍ਦਾਲਕੋ ਵਾਰੁਣਸ਼੍ਚ ਵਰਾਹੋ ਗਰੁਡਾਸਨਃ
ਉੱਦਾਲਕ, ਵਾਰੁਣ, ਵਰਾਹ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਦੀ ਕੁਰਸੀ।
ਚਿਤ੍ਰਕੂਟਸ੍ਤ੍ਰਿਕੂਟਸ਼੍ ਚ ਤਥਾ ਮਨ੍ਦਰਕਾਚਲਃ
ਚਿਤ੍ਰਕੂਟ, ਤ੍ਰਿਕੂਟ ਅਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਦਰਕ ਪਹਾੜ।
ਕੈਲਾਸਾਦ੍ਰਿਰ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਨਿषਧੋ ऽਞ੍ਜਨਪਰ੍ਵਤਃ
ਕੈਲਾਸ, ਮਹਿੰਦਰ, ਨਿਸਧ ਅਤੇ ਅੰਜਨ ਪਹਾੜ।
ਉਵਿष੍ਟਾਃ ਸਭਾਯਾਂ ਵੈ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ऋषਿਂਸ਼੍ਚ ਤਾਨ੍
ਉਹ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਈ ਤੇ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸਮਾਗਚ੍ਛਤ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਸਮਂ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਭਾਮਿਨੀ
ਉਹ ਸੁਭਾਗਨ ਮਾਤਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਆਈ।