ਸਾ ਮਦਰ੍ਥਾਯ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਾਚ੍ਯਤਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛੋ।
ਓਂਨਮਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਯੇਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਹਿਮਾਲਯਮ੍
‘ਓਮ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਹਿਮਾਲਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪੁਰਨ੍ਧ੍ਰ੍ਯੋ ਹਿ ਪੁਰਨ੍ਧ੍ਰੀਣਾਂ ਗਤਿਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਵੇ ਵਿਦੁਃ
ਸੱਚਮੁਚ, ਵਧੀਆ ਔਰਤਾਂ ਹੀ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਹ ਜਾਣਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਪਤਿਨਾ ਸਹ
ਉਸ ਨੇ 'ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਕਹਿ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਈ।
ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸ਼ੈਲਰਾਜਸ੍ਯ ਪੁਰੀਂ ਸੁਰਪੁਰੀਮਿਵ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਸੁਨਾਭਾਦਿਭਿਰਵ੍ਯਗ੍ਰੈਃ ਪੁਜ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਪਰ੍ਵਤੈਃ
ਸੁਨਾਭਾ ਆਦਿ ਸ਼ਾਂਤ ਪਹਾੜਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ।
ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਭਵਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਹਿਮਾਦ੍ਰੇਰ੍ਹਾਟਕੋਜ੍ਜਵਲਮ੍
ਉਹ ਹਿਮਾਦ੍ਰੀ ਦੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸੁੰਦਰ ਮਹਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਹਾਦ੍ਵਾਰਂ ਸਂਤਸ੍ਥੁਰ੍ਦ੍ਵਾਃਸ੍ਥਕਾਰਣਾਤ੍
ਵੱਡੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਦਰਬਾਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਥੇ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਧਾਰਯਨ੍ ਵੈ ਕਰੇ ਦਣ੍ਡਂ ਪਦ੍ਮਰਾਗਮਯਂ ਮਹਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਪਦਮਰਾਗ ਰਤਨ ਨਾਲ ਬਣੀ ਵੱਡੀ ਲਾਠੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਨਿਵੇਦਯਾਸ੍ਮਾਨ੍ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ ਮਹਤ੍ਕਾਰ੍ਯਰ੍ਥਿਨੋ ਵਯਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਏ ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਲਈ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ।
ਜਗਾਮ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ੈਲਰਾਜੋ ऽਦ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵृਤਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੋਰ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦਣ੍ਡਂ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਕਕ੍ਸ਼ਾਯਾਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਲਾਠੀ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਦ੍ਵਾਰੇ ਸ੍ਥੈਤਾਃ ਕਾਰ੍ਯਿਣਸ੍ਤੇ ਤਵ ਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਾਃ
ਜੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਮਹਿਮਾਨ ਹਨ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਯਮਭ੍ਯਾਗਮਦ੍ ਦ੍ਵਾਰਿ ਸਮਾਦਾਯਾਰ੍ਘ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਖੁਦ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਆਇਆ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਤਿਥਿ-ਸਵਾਗਤ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ।
ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਜ੍ਞਃ ਕृਤਾਸਨਪਰਿਗ੍ਰਹਾਨ੍
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਸਨ ਲੈ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਵਾਕ-ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਪ੍ਰਤਰ੍ਕ੍ਯਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਚ ਭਵਦਾਗਮਨਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍
ਤੁਹਾਡਾ ਇੱਥੇ ਆਉਣਾ ਵਾਸਤੇ ਅਜਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਸਮਝ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ।
ਸਂਸ਼ੁਦ੍ਧਦੇਹੋ ऽਸ੍ਮਯਦ੍ਯੈਵ ਯਦ੍ ਭਵਨ੍ਤੋ ਮਮਾਜਿਰਮ੍
ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਏ ਹੋ।
ਦृष੍ਟਿਪੂਤਂ ਪਦਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਾਰਸ੍ਵਤਂ ਯਥਾ
ਮੇਰਾ ਘਰ ਤੁਹਾਡੀ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਪੈਰ ਲੱਗਣ ਨਾਲ, ਸਰਸਵਤੀ ਤੀਰਥ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯੇਨਾਰ੍ਥਿਨੋ ਹਿ ਤੇ ਯੂਯਂ ਤਨ੍ਮਮਾਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਥ
ਜਿਸ ਮਕਸਦ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਆਏ ਹੋ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਕਿਙ੍ਕਰੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸ੍ਥਿਤੋ ਯੁष੍ਮਦਾਜ੍ਞਾਕਾਰੀ ਤਦੁਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਉਤੇ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹਾਂ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਆਗਿਆ ਦੋ।
ਊਚੁਰਙ੍ਗਿਰਸਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਕਾਰ੍ਯਮਦ੍ਰੌ ਨਿਵੇਦਯ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਅੰਗਿਰਸ ਨੂੰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਹੋ ਰਹੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਗਿਰਿਰਾਜਂ ਤਮਙ੍ਗਿਰਾਃ
ਅੰਗਿਰਸ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਸਮਾਗਤਾਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਸਦਨਮਰੁਨ੍ਧਤ੍ਯਾ ਸਮਂ ਗਿਰੇ
ਅਰੁੰਧਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਏ ਹਨ, ਹੇ ਪਹਾੜ।
ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਸ਼ੂਲਧृਕ੍ ਸ਼ਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰੋ ਵृषਵਾਹਨਃ
ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਰਵ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਬਲਦ 'ਤੇ ਸਵਾਰ।
ਯਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯੇਕੇ ਸ਼ਿਵਂ ਸ੍ਥਾਣੌ ਭਵਂ ਹਰਮ੍
ਕਈ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਕਈ ਸ਼ਿਵ, ਸਥਾਣੁ, ਭਵ ਜਾਂ ਹਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਯਂ ਤੇਨ ਪ੍ਰੇषਿਤਾਃ ਸ੍ਮਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ਂ ਗਿਰੀਸ਼੍ਵਰ
ਉਹ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।
ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ਸ੍ਤਾਂ ਭਵਾਨ੍ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰੂਪਾਭਿਜਨਸਂਪਤ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਗਿਰਿਸਤ੍ਤਮ
ਸੁੰਦਰਤਾ, ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਮਾਤਾ ਤ੍ਵਿਯਂ ਦੇਵੀ ਯਤਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਪਿਤਾ ਹਰਃ
ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕੁਰੁष੍ਵ ਪਾਦਂ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਭਸ੍ਮਪਰਿਪ੍ਲੁਤਮ੍
ਆਪਣੇ ਰਾਖ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਪੈਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ।