ਸਸ੍ਮਾਰ ਚ ਮਹਰ੍षਿਸ੍ਤੁ ਅਰੁਨ੍ਧਤ੍ਯਾ ਸਮਂ ਤਤਃ
ਫਿਰ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਅਰੁੰਧਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹਾਸ਼ੈਲਂ ਮਨ੍ਦਰਂ ਚਾਰੁਕਨ੍ਦਰਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ ਮੰਦਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਨ, ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਥਾਯਾਭਿਪੂਜ੍ਯੈਤਾਨਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਠ ਕੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਧੂਤਪਾਪਸ੍ਤਥਾ ਜਾਤੋ ਭਵਤਾਂ ਪਾਦਪਙ੍ਕਜੈਃ
ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਕੌਂਜਾਂ ਦੇ ਧੂੜ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਸ਼ਿਲਾਸੁ ਪਦ੍ਮਵਾਰ੍ਣਾਸੁ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਾਸੁ ਚ ਮृਦੁष੍ਵਪਿ
ਚੱਟਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ, ਜੋ ਕਮਲ ਰੰਗੀਆਂ, ਮ੍ਰਿਦੂ ਅਤੇ ਚਿੱਟੀਆਂ ਹਨ।
ਸਮਮੇਵ ਤ੍ਵਰੁਨ੍ਧਤ੍ਯਾ ਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸ਼ੈਲਸਾਨੁਨਿ
ਅਰੁੰਧਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਅਰ੍ਘ੍ਯਾਦਿਨਾ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਃ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਸਃ
ਅਰਘ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਤ੍ਮਨੋ ਯਸ਼ਸੋ ਵृਦ੍ਧ੍ਯੈ ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਨ੍ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਾਨ੍
ਆਪਣੀ ਮਾਣ ਵਧਾਉਣ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਵਾਲੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਭਰਦ੍ਵਾਜ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਤ੍ਵਮਙ੍ਗਿਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਚ
ਭਰਦਵਾਜ, ਸੁਣ; ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ, ਅੰਗਿਰਸ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਸੁਣੋ।
ਉਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਸਤੀ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਯੋਗਦृष੍ਟ੍ਯ ਪੁਰਾ ਕਿਲਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਸਤੀ ਨੇ ਯੋਗ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਸਾ ਮਦਰ੍ਥਾਯ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਾਚ੍ਯਤਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛੋ।
ਓਂਨਮਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਯੇਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਹਿਮਾਲਯਮ੍
‘ਓਮ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਹਿਮਾਲਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪੁਰਨ੍ਧ੍ਰ੍ਯੋ ਹਿ ਪੁਰਨ੍ਧ੍ਰੀਣਾਂ ਗਤਿਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਵੇ ਵਿਦੁਃ
ਸੱਚਮੁਚ, ਵਧੀਆ ਔਰਤਾਂ ਹੀ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਹ ਜਾਣਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਪਤਿਨਾ ਸਹ
ਉਸ ਨੇ 'ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਕਹਿ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਈ।
ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸ਼ੈਲਰਾਜਸ੍ਯ ਪੁਰੀਂ ਸੁਰਪੁਰੀਮਿਵ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਸੁਨਾਭਾਦਿਭਿਰਵ੍ਯਗ੍ਰੈਃ ਪੁਜ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਪਰ੍ਵਤੈਃ
ਸੁਨਾਭਾ ਆਦਿ ਸ਼ਾਂਤ ਪਹਾੜਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ।
ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਭਵਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਹਿਮਾਦ੍ਰੇਰ੍ਹਾਟਕੋਜ੍ਜਵਲਮ੍
ਉਹ ਹਿਮਾਦ੍ਰੀ ਦੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸੁੰਦਰ ਮਹਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਹਾਦ੍ਵਾਰਂ ਸਂਤਸ੍ਥੁਰ੍ਦ੍ਵਾਃਸ੍ਥਕਾਰਣਾਤ੍
ਵੱਡੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਦਰਬਾਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਥੇ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਧਾਰਯਨ੍ ਵੈ ਕਰੇ ਦਣ੍ਡਂ ਪਦ੍ਮਰਾਗਮਯਂ ਮਹਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਪਦਮਰਾਗ ਰਤਨ ਨਾਲ ਬਣੀ ਵੱਡੀ ਲਾਠੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਨਿਵੇਦਯਾਸ੍ਮਾਨ੍ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ ਮਹਤ੍ਕਾਰ੍ਯਰ੍ਥਿਨੋ ਵਯਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਏ ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਲਈ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ।
ਜਗਾਮ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ੈਲਰਾਜੋ ऽਦ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵृਤਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੋਰ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦਣ੍ਡਂ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਕਕ੍ਸ਼ਾਯਾਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਲਾਠੀ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਦ੍ਵਾਰੇ ਸ੍ਥੈਤਾਃ ਕਾਰ੍ਯਿਣਸ੍ਤੇ ਤਵ ਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਾਃ
ਜੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਮਹਿਮਾਨ ਹਨ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਯਮਭ੍ਯਾਗਮਦ੍ ਦ੍ਵਾਰਿ ਸਮਾਦਾਯਾਰ੍ਘ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਖੁਦ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਆਇਆ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਤਿਥਿ-ਸਵਾਗਤ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ।
ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਜ੍ਞਃ ਕृਤਾਸਨਪਰਿਗ੍ਰਹਾਨ੍
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਸਨ ਲੈ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਵਾਕ-ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਪ੍ਰਤਰ੍ਕ੍ਯਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਚ ਭਵਦਾਗਮਨਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍
ਤੁਹਾਡਾ ਇੱਥੇ ਆਉਣਾ ਵਾਸਤੇ ਅਜਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਸਮਝ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ।
ਸਂਸ਼ੁਦ੍ਧਦੇਹੋ ऽਸ੍ਮਯਦ੍ਯੈਵ ਯਦ੍ ਭਵਨ੍ਤੋ ਮਮਾਜਿਰਮ੍
ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਏ ਹੋ।
ਦृष੍ਟਿਪੂਤਂ ਪਦਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਾਰਸ੍ਵਤਂ ਯਥਾ
ਮੇਰਾ ਘਰ ਤੁਹਾਡੀ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਪੈਰ ਲੱਗਣ ਨਾਲ, ਸਰਸਵਤੀ ਤੀਰਥ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯੇਨਾਰ੍ਥਿਨੋ ਹਿ ਤੇ ਯੂਯਂ ਤਨ੍ਮਮਾਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਥ
ਜਿਸ ਮਕਸਦ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਆਏ ਹੋ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਕਿਙ੍ਕਰੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸ੍ਥਿਤੋ ਯੁष੍ਮਦਾਜ੍ਞਾਕਾਰੀ ਤਦੁਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਉਤੇ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹਾਂ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਆਗਿਆ ਦੋ।