ਅਲਙ੍ਕृਤੋ ਵਾ ਦੇਵੇਸ਼ਸ੍ਤਥਾ ਵਾਪ੍ਯਨਲਙ੍ਕृਤਃ
ਚਾਹੇ ਸਜਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ।
ਨ ਤਥਾ ਨਿਨ੍ਦਕਃ ਪਾਪੀ ਯਥਾ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ ਸ਼ਸ਼ਿਪ੍ਰਭੇ
ਹੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਵਾਲੀ, ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜਿੰਨਾ ਪਾਪੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਤੋ ऽਤ੍ਯਜਦ੍ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰੂਪਂ ਸ੍ਵਰੂਪਸ੍ਥੋ ऽਭਵਚ੍ਛਿਵਃ
ਫਿਰ ਭਿਕਖੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਵਾਰ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਹੇष੍ਯਾਮਿ ਮਹਰ੍षਿਨ੍ ਹਿਮਵਦ੍ਗृਹੇ
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਹਿਮਵਤ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜਾਂਗਾ।
ਅਸੌ ਭਦ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰੇਤ੍ਯੇਵਂ ਖ੍ਯਾਤੋ ਲੋਕੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭਦਰੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਪੂਜਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਤਤਂ ਮਾਨਵਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਭੇਪ੍ਸਵਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਗੇ।
ਜਗਾਮਾਮ੍ਬਰਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਸ੍ਵਮੇਵ ਭਵਨਂ ਪਿਤੁਃ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪृਥੂਦਕਂ ਜਗਾਮਾਥ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਥੂ ਪਾਣੀ ਵੱਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸਨਨ੍ਦਿਃ ਸਗਣਃ ਸਵਾਹਨੋ ਮਹਾਗਿਰਿਂ ਮਨ੍ਦਰਮਾਜਗਾਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਵਾਹਨ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਮਹਾਂਗਿਰਿ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਚਕ੍ਰੇ ਦਿਵ੍ਯਫਲੈਰ੍ਜਲੇਨ ਸ਼ੁਚਿਨਾ ਮੂਲੈਸ਼੍ਚ ਕਨ੍ਦਾਦਿਭਿਃ ਪੂਜਾਂ ਸਰ੍ਵਗਣੇਸ਼੍ਵਰੈਃ ਸਹ ਵਿਭੋਰਦ੍ਰਿਸ੍ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤੁ
ਸਾਰੇ ਗਣਪਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਦਿਵ੍ਯ ਫਲਾਂ, ਸਾਫ ਪਾਣੀ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਗਠੀਆਂ ਨਾਲ।
ਸਸ੍ਮਾਰ ਚ ਮਹਰ੍षਿਸ੍ਤੁ ਅਰੁਨ੍ਧਤ੍ਯਾ ਸਮਂ ਤਤਃ
ਫਿਰ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਅਰੁੰਧਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹਾਸ਼ੈਲਂ ਮਨ੍ਦਰਂ ਚਾਰੁਕਨ੍ਦਰਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ ਮੰਦਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਨ, ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਥਾਯਾਭਿਪੂਜ੍ਯੈਤਾਨਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਠ ਕੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਧੂਤਪਾਪਸ੍ਤਥਾ ਜਾਤੋ ਭਵਤਾਂ ਪਾਦਪਙ੍ਕਜੈਃ
ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਕੌਂਜਾਂ ਦੇ ਧੂੜ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਸ਼ਿਲਾਸੁ ਪਦ੍ਮਵਾਰ੍ਣਾਸੁ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਾਸੁ ਚ ਮृਦੁष੍ਵਪਿ
ਚੱਟਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ, ਜੋ ਕਮਲ ਰੰਗੀਆਂ, ਮ੍ਰਿਦੂ ਅਤੇ ਚਿੱਟੀਆਂ ਹਨ।
ਸਮਮੇਵ ਤ੍ਵਰੁਨ੍ਧਤ੍ਯਾ ਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸ਼ੈਲਸਾਨੁਨਿ
ਅਰੁੰਧਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਅਰ੍ਘ੍ਯਾਦਿਨਾ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਃ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਸਃ
ਅਰਘ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਤ੍ਮਨੋ ਯਸ਼ਸੋ ਵृਦ੍ਧ੍ਯੈ ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਨ੍ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਾਨ੍
ਆਪਣੀ ਮਾਣ ਵਧਾਉਣ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਵਾਲੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਭਰਦ੍ਵਾਜ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਤ੍ਵਮਙ੍ਗਿਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਚ
ਭਰਦਵਾਜ, ਸੁਣ; ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ, ਅੰਗਿਰਸ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਸੁਣੋ।
ਉਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਸਤੀ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਯੋਗਦृष੍ਟ੍ਯ ਪੁਰਾ ਕਿਲਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਸਤੀ ਨੇ ਯੋਗ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਸਾ ਮਦਰ੍ਥਾਯ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਾਚ੍ਯਤਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛੋ।
ਓਂਨਮਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਯੇਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਹਿਮਾਲਯਮ੍
‘ਓਮ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਹਿਮਾਲਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪੁਰਨ੍ਧ੍ਰ੍ਯੋ ਹਿ ਪੁਰਨ੍ਧ੍ਰੀਣਾਂ ਗਤਿਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਵੇ ਵਿਦੁਃ
ਸੱਚਮੁਚ, ਵਧੀਆ ਔਰਤਾਂ ਹੀ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਹ ਜਾਣਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਪਤਿਨਾ ਸਹ
ਉਸ ਨੇ 'ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਕਹਿ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਈ।
ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸ਼ੈਲਰਾਜਸ੍ਯ ਪੁਰੀਂ ਸੁਰਪੁਰੀਮਿਵ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਸੁਨਾਭਾਦਿਭਿਰਵ੍ਯਗ੍ਰੈਃ ਪੁਜ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਪਰ੍ਵਤੈਃ
ਸੁਨਾਭਾ ਆਦਿ ਸ਼ਾਂਤ ਪਹਾੜਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ।
ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਭਵਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਹਿਮਾਦ੍ਰੇਰ੍ਹਾਟਕੋਜ੍ਜਵਲਮ੍
ਉਹ ਹਿਮਾਦ੍ਰੀ ਦੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸੁੰਦਰ ਮਹਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਹਾਦ੍ਵਾਰਂ ਸਂਤਸ੍ਥੁਰ੍ਦ੍ਵਾਃਸ੍ਥਕਾਰਣਾਤ੍
ਵੱਡੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਦਰਬਾਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਥੇ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਧਾਰਯਨ੍ ਵੈ ਕਰੇ ਦਣ੍ਡਂ ਪਦ੍ਮਰਾਗਮਯਂ ਮਹਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਪਦਮਰਾਗ ਰਤਨ ਨਾਲ ਬਣੀ ਵੱਡੀ ਲਾਠੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਨਿਵੇਦਯਾਸ੍ਮਾਨ੍ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ ਮਹਤ੍ਕਾਰ੍ਯਰ੍ਥਿਨੋ ਵਯਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਏ ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਲਈ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ।