ਅਹਂ ਸਮਾਗਤਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤਤ੍ਰ ਗਮਨੋਤ੍ਸੁਕਾ
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਈ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੇ ਉਥੇ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਨਾਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਾਸਿ ਤਾਤੇਨ ਉਤਾਹੋਸ੍ਵਿਦ੍ ਵ੍ਰਜਿष੍ਯਸਿ
ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸੱਦਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਤੂੰ ਫਿਰ ਵੀ ਜਾਵੇਗੀ?
ਮਾਤृष੍ਵਸਃ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਸ਼੍ਚ ਸਪਤ੍ਨੀਕੋ ਗਤਃ ਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਮੇਰਾ ਮਾਤਾ ਦਾ ਭਰਾ ਸ਼ਸ਼ਾਂਕ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਯਜਨ 'ਤੇ ਗਿਆ ਸੀ।
ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਾਃ ਕ੍ਰਤੌ ਸਰ੍ਵੇ ਕਿਂ ਨਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਾ
ਯਜਨ 'ਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਮਿਲਿਆ ਸੀ; ਤੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ?
ਮਨ੍ਯੁਨਾਭਿਪ੍ਲੁਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪਞ੍ਚਤ੍ਵਮਗਮਤ੍ ਤਤਃ
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਪਾ ਗਈ।
ਮੁਞ੍ਚਤੀ ਵਾਰਿ ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸਸ੍ਵਰਂ ਵਿਲਲਾਪ ਹ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਈ।
ਆਃ ਕਿਮੇਤਦਿਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਯਾਭ੍ਯਾਸ਼ਮੁਪਾਗਤਃ
‘ਅਹਿ, ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ?’ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਜਯਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਕृਤ੍ਤਾਂ ਪਰਸ਼ੁਨਾ ਭੂਮੌ ਸ਼੍ਲਥਾਙ੍ਗੀਂ ਪਤਿਤਾਂ ਸਤੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੱਚੀ ਤੇ ਢਿੱਲੀ ਹੋਈ, ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਵੱਧੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ।
ਕਿਮਿਯਂ ਪਤਿਤਾ ਭੂਮੌ ਨਿਕृਤ੍ਤੇਵ ਲਤਾ ਸਤੀ
ਇਹ ਕਿਉਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੱਟੀ ਹੋਈ ਬੇਲ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਨੇਕ ਹੈ?
ਸ਼੍ਰਤ੍ਵਾ ਮਖਸ੍ਥਾ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਭਗਿਨ੍ਯਃ ਪਤਿਭਿਃ ਸਹ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਕ੍ਸ਼ ਦੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸਮੇਤ—
ਮਾਤृष੍ਵਸਾ ਵਿਪਨ੍ਨੇਯਮਨ੍ਤਰ੍ਦੁਃਖੇਨ ਦਹ੍ਯਤੀ
ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਭੈਣ ਅੰਦਰੂਨੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਬੇਹਾਲ ਹੋ ਗਈ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਨਿਸ਼੍ਚੇਰੁਃ ਸਹਸਾਰ੍ਚਿषਃ
ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਿਕਲ ਪਈਆਂ।
ਗਣਾਃ ਸਿਂਹਮੁਖਾ ਜਾਤਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਸ਼ੇਰ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਦਲ ਉਠੇ, ਵੀਰਭਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ।
ਗਤਃ ਕਨਖਲਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਯਤ੍ਰ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ऽਯਜਤ੍ ਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਉਹ ਕਨਖਲਾ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਯਜਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦਿਸ਼ਿ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯੁਤ੍ਤਰਾਯਾਂ ਤਸ੍ਥੌ ਸ਼ੂਲਧਰੋ ਮੁਨੇ
ਪੱਛਮੀ-ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਮুনি ਜੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰਣ ਵਾਲਾ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਮਧ੍ਯੇ ਤ੍ਰਿਰਸ਼ੂਲਧृਕ੍ ਸ਼ਰ੍ਵਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ਮਹਾਮੁਨੇ
ਵਿਚਕਾਰ, ਸ਼ਰਵ ਤਿੰਨ ਥਾਵਾਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਮਹਾ-ਮੁਨੀ, ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ऋषਯੋ ਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਕਿਮਿਦਂ ਤ੍ਵਿਤ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, ‘ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?’
ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਸ੍ਤਦਾ ਧਰ੍ਮੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਧਰਮ, ਵੀਰਭਦਰ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਕਰੇਣੈਕੇਨ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੁਲਂ ਵਹ੍ਨਿਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਚਤੁਰ੍ਥੇਨ ਗਦਾਂ ਗृਹ੍ਯ ਧਰ੍ਮਮਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ ਗਣਃ
ਚੌਥੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਦਲ ਨੇ ਧਰਮ ਵੱਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਥਾਵष੍ਟਭੁਨਜੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਾਨਾਯੁਧਧਰੋ ऽਵ੍ਯਯਃ
ਉਹ ਅਠ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਅਟੱਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚਾਪਮਾਰ੍ਗਣਭृਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ, ਦਲ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਵਵਰ੍ष ਮਾਰ੍ਗਣਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨ੍ ਯਥਾ ਪ੍ਰਾਵृषਿ ਤੋਯਦਃ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲ ਸਾਵਣ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਰੁਧਿਰਾਰੁਣਸਿਕ੍ਤਾਙ੍ਗੌ ਕਿਂਸ਼ੁਕਾਵਿਵ ਰੇਜਤੁਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਕੇ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਸਹਸਾ ਦੇਵਾ ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੁਃ ਸਾਯੁਧਾ ਮੁਨੇ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਦੇਵਤੇ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਾ ਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਵੇਕਾਦਸ਼ੈਵ ਹਿ
ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਿਆ, ਤੇ ਗਿਆਰਾਂ ਰੁਦਰ ਵੀ,
ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਕਿਂਪੁਰੁषਾਸ਼੍ਚੈਵ ਖਗਾਸ਼੍ਕ੍ਰਧਰਾਸ੍ਤਥਾ
ਯਕਸ਼, ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼, ਪੰਛੀ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਵੀ,
ਸੋਮਵਂਸ਼ੋਦ੍ਭਵਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰੋ ਭੋਜਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਮਹਾਭੁਜਃ
ਸੋਮ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਉਗ੍ਰ, ਜੋ ਭੋਜਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ,
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ऽਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ ਰੌਦ੍ਰਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰਮੁਦਾਯੁਧਾਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਯੋਧਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਰੌਦ੍ਰ ਵਿਰਭਦਰ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗੇਨ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਸ਼ਰੋਤ੍ਕਰੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਕਰਦਿਆਂ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।