ਤਪਃ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ਭੀਰੁ ਸਂਸ਼ਯਃ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ
ਹੇ ਡਰਪੋਕ, ਤੂੰ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸ਼ੰਕਾ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਸੁਭੋਗਾ ਭੋਗਿਤਾਃ ਕਾਲੇ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਸ੍ਥਿਰਯੌਵਨੇ
ਜੋ ਸੁਖ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ 'ਚ ਲੈ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਵਾਨੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਰੂਪਾਭਿਜਨਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਤਚ੍ਚ ਤੇ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਬਹੁ
ਸੁੰਦਰਤਾ, ਉੱਚਾ ਜਨਮ ਤੇ ਧਨ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਵਾਧੂ ਹੈ।
ਚੀਨਾਂਸ਼ੁਕਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਵਲ੍ਕਲਧਾਰਿਣੀ
ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੂੰ ਛਾਲਾ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਕਿਉਂ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਹੈ?
ਭਿਕ੍ਸ਼ਵੇ ਕਥਯਾਮਾਸ ਯਥਾਵਤ੍ ਸਾ ਹਿ ਨਾਰਦ
ਭਿਕਖੂ ਨੂੰ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਸ ਨੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਤ੍ਵਿਯਂ ਕਾਲੀ ਹਰਂ ਭਰ੍ਤਾਰਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਸੁਣ, ਇਹ ਕਾਲੀ ਹਰਾ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਵਿਹਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਹਾਸਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰਾਹ ਵਚਸ੍ਤ੍ਵਿਦਮ੍
ਵੱਡੀ ਹਾਸੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਭਿਕਖੂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ:
ਕਥਂ ਕਰਃ ਪਲ੍ਲਵਕੋਮਲਸ੍ਤੇ ਸਮੇष੍ਯਤੇ ਸ਼ਾਰ੍ਵਕਰਂ ਸਸਰ੍ਪਮ੍
ਤੇਰਾ ਹੱਥ, ਜੋ ਕੌਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸੱਪ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਿਲੇਗਾ?
ਤ੍ਵਂ ਚਨ੍ਦਨਾਕ੍ਤਾ ਸ ਭਸ੍ਮਭੂषਿਤੋ ਨ ਯੁਕ੍ਤਰੂਪਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ ਤ੍ਵਿਦਮ੍
ਤੂੰ ਚੰਦਨ ਲਗਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਖ ਲਗਾ ਕੇ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ—ਇਹ ਜੋੜ ਮੈਨੂੰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਮਾ ਮੈਵਂ ਵਦ ਬਿਕ੍ਸ਼ੋ ਤ੍ਵਂ ਹਰਃ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਧਿਕਃ
ਭਿਕਖੂ, ਐਸਾ ਨਾ ਬੋਲ; ਹਰਾ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਅਲਙ੍ਕृਤੋ ਵਾ ਦੇਵੇਸ਼ਸ੍ਤਥਾ ਵਾਪ੍ਯਨਲਙ੍ਕृਤਃ
ਚਾਹੇ ਸਜਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ।
ਨ ਤਥਾ ਨਿਨ੍ਦਕਃ ਪਾਪੀ ਯਥਾ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ ਸ਼ਸ਼ਿਪ੍ਰਭੇ
ਹੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਵਾਲੀ, ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜਿੰਨਾ ਪਾਪੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਤੋ ऽਤ੍ਯਜਦ੍ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰੂਪਂ ਸ੍ਵਰੂਪਸ੍ਥੋ ऽਭਵਚ੍ਛਿਵਃ
ਫਿਰ ਭਿਕਖੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਵਾਰ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਹੇष੍ਯਾਮਿ ਮਹਰ੍षਿਨ੍ ਹਿਮਵਦ੍ਗृਹੇ
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਹਿਮਵਤ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜਾਂਗਾ।
ਅਸੌ ਭਦ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰੇਤ੍ਯੇਵਂ ਖ੍ਯਾਤੋ ਲੋਕੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭਦਰੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਪੂਜਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਤਤਂ ਮਾਨਵਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਭੇਪ੍ਸਵਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਗੇ।
ਜਗਾਮਾਮ੍ਬਰਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਸ੍ਵਮੇਵ ਭਵਨਂ ਪਿਤੁਃ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪृਥੂਦਕਂ ਜਗਾਮਾਥ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਥੂ ਪਾਣੀ ਵੱਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸਨਨ੍ਦਿਃ ਸਗਣਃ ਸਵਾਹਨੋ ਮਹਾਗਿਰਿਂ ਮਨ੍ਦਰਮਾਜਗਾਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਵਾਹਨ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਮਹਾਂਗਿਰਿ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਚਕ੍ਰੇ ਦਿਵ੍ਯਫਲੈਰ੍ਜਲੇਨ ਸ਼ੁਚਿਨਾ ਮੂਲੈਸ਼੍ਚ ਕਨ੍ਦਾਦਿਭਿਃ ਪੂਜਾਂ ਸਰ੍ਵਗਣੇਸ਼੍ਵਰੈਃ ਸਹ ਵਿਭੋਰਦ੍ਰਿਸ੍ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤੁ
ਸਾਰੇ ਗਣਪਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਦਿਵ੍ਯ ਫਲਾਂ, ਸਾਫ ਪਾਣੀ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਗਠੀਆਂ ਨਾਲ।
ਸਸ੍ਮਾਰ ਚ ਮਹਰ੍षਿਸ੍ਤੁ ਅਰੁਨ੍ਧਤ੍ਯਾ ਸਮਂ ਤਤਃ
ਫਿਰ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਅਰੁੰਧਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹਾਸ਼ੈਲਂ ਮਨ੍ਦਰਂ ਚਾਰੁਕਨ੍ਦਰਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ ਮੰਦਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਨ, ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਥਾਯਾਭਿਪੂਜ੍ਯੈਤਾਨਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਠ ਕੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਧੂਤਪਾਪਸ੍ਤਥਾ ਜਾਤੋ ਭਵਤਾਂ ਪਾਦਪਙ੍ਕਜੈਃ
ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਕੌਂਜਾਂ ਦੇ ਧੂੜ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਸ਼ਿਲਾਸੁ ਪਦ੍ਮਵਾਰ੍ਣਾਸੁ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਾਸੁ ਚ ਮृਦੁष੍ਵਪਿ
ਚੱਟਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ, ਜੋ ਕਮਲ ਰੰਗੀਆਂ, ਮ੍ਰਿਦੂ ਅਤੇ ਚਿੱਟੀਆਂ ਹਨ।
ਸਮਮੇਵ ਤ੍ਵਰੁਨ੍ਧਤ੍ਯਾ ਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸ਼ੈਲਸਾਨੁਨਿ
ਅਰੁੰਧਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਅਰ੍ਘ੍ਯਾਦਿਨਾ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਃ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਸਃ
ਅਰਘ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਤ੍ਮਨੋ ਯਸ਼ਸੋ ਵृਦ੍ਧ੍ਯੈ ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਨ੍ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਾਨ੍
ਆਪਣੀ ਮਾਣ ਵਧਾਉਣ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਵਾਲੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਭਰਦ੍ਵਾਜ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਤ੍ਵਮਙ੍ਗਿਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਚ
ਭਰਦਵਾਜ, ਸੁਣ; ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ, ਅੰਗਿਰਸ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਸੁਣੋ।
ਉਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਸਤੀ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਯੋਗਦृष੍ਟ੍ਯ ਪੁਰਾ ਕਿਲਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਸਤੀ ਨੇ ਯੋਗ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।