ਸ੍ਵਾਗਤੇਨਾਭਿਸਂਪੂਜ੍ਯ ਤਸ੍ਥੌ ਯੋਗਰਤੋ ਹਰਃ
ਹਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਟਿਕਿਆ।
ਵਵਨ੍ਦੇ ਚਰਣੌ ਸ਼ੌਵੌ ਸਖੀਭਿਃ ਸਹ ਭਾਮਿਨੀ
ਉਜਲੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਨਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਨ ਯੁਕ੍ਤਂ ਚੈਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਸਗਣੋ ऽਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਤਤਃ
ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੰਗੀਆਂ ਸਮੇਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਦੁਃਖੇਨ ਦਹ੍ਯਨ੍ਤੀ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਪਾਰ੍ਵਤੀ
ਅੰਦਰਲੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਸੜਦੀ ਹੋਈ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਆਰਾਧਨਾਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਯ ਪਿਨਾਕਿਨਃ
ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ।
ਲਲਿਤਾਖ੍ਯਾ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਹਰਾਰਾਧਨਾਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਲਲਿਤਾ ਨਾਮ ਦੀ ਉਹ, ਹਰਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਸਮਿਤ੍ਕੁਸ਼ਫਲਂ ਚਾਪਿ ਮੂਲਾਹਰਣਮਾਦਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੱਕੜ, ਕੁਸ਼, ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ ਤਪ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਕृਤਸ੍ਤੁ ਤੇਜਸਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਭਦ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਸਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਤਪ ਕਰਕੇ, ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ।'
ਤਤੋ ऽਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁष੍ਟਿਮਗਮਚ੍ਛ੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਨ੍ਤਕृਤ੍
ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕ ਨੇ, ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤੀ ਛਤ੍ਰੀ ਚ ਮृਗਾਜਿਨਧਰਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਜਣੇਊ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਛਤਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਤੇ ਮ੍ਰਿਗਚਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ ਵੀ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪਰ੍ਯਟਨ੍ ਸ ਤਂ ਕਾਲ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਮਾਗਤਃ
ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਆਸ਼ਰਮ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਕਾਲੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਇਆ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਦਿਦਂ ਤਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜ ਕੇ, ਫਿਰ ਇਹ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕ੍ਵ ਚ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਗਨ੍ਤਾਸਿ ਮਮ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਿਵੇਦਯ
ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਤੇ ਕਦੋਂ ਜਾਵੇਂਗੀ? ਜਲਦੀ ਦੱਸ।
ਅਥਾਤਸ੍ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਯਾਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਪृਥੂਦਕਮ੍
ਹੁਣ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਲਈ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਥੂਦਕ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਪਥਿ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਚ ਫਲਂ ਕੇषੁ ਕਿਂ ਲਬ੍ਦਵਾਨਸਿ
ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਕਿਹੜੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਤੇ, ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਤੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ?
ਤਤੋ ऽਥ ਤੀਰ੍ਥੇ ਕੁਬ੍ਜਾਮ੍ਰੇ ਜਯਨ੍ਤੇ ਚਣ੍ਡਿਕੇਸ਼੍ਵਰੇ
ਫਿਰ, ਤੀਰਥ ਕੁਬਜਾਮਰ ਤੇ ਜਯੰਤ ਚੰਡਿਕੇਸ਼ਵਰ ਤੇ।
ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਮਗ੍ਨਿਕੁਣ੍ਡੇ ਭਦ੍ਰਾਯਾਂ ਤੁ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ
ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਹਵਨ ਕੁੰਡ 'ਤੇ, ਤੇ ਭਦਰਾ ਦੇ ਤ੍ਰਿਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ,
ਨਿਥ੍ਕਾਮੇਨ ਕृਤਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਤੋ ऽਭ੍ਯਾਗਾਂ ਤਵਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਉਥੇ ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਆ ਗਿਆ।
ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਯਦਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵੈ ਤਤ੍ਰ ਨ ਕ੍ਰੋਦ੍ਧੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰੀਂ।
ਬਾਲ੍ਯੇ ऽਪਿ ਸਂਯਤਤਨੁਸ੍ਤਤ੍ਤੁ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਾਮ੍
ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਸੰਯਮਤਾ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਪਃ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ਭੀਰੁ ਸਂਸ਼ਯਃ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ
ਹੇ ਡਰਪੋਕ, ਤੂੰ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸ਼ੰਕਾ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਸੁਭੋਗਾ ਭੋਗਿਤਾਃ ਕਾਲੇ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਸ੍ਥਿਰਯੌਵਨੇ
ਜੋ ਸੁਖ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ 'ਚ ਲੈ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਵਾਨੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਰੂਪਾਭਿਜਨਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਤਚ੍ਚ ਤੇ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਬਹੁ
ਸੁੰਦਰਤਾ, ਉੱਚਾ ਜਨਮ ਤੇ ਧਨ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਵਾਧੂ ਹੈ।
ਚੀਨਾਂਸ਼ੁਕਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਵਲ੍ਕਲਧਾਰਿਣੀ
ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੂੰ ਛਾਲਾ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਕਿਉਂ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਹੈ?
ਭਿਕ੍ਸ਼ਵੇ ਕਥਯਾਮਾਸ ਯਥਾਵਤ੍ ਸਾ ਹਿ ਨਾਰਦ
ਭਿਕਖੂ ਨੂੰ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਸ ਨੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਤ੍ਵਿਯਂ ਕਾਲੀ ਹਰਂ ਭਰ੍ਤਾਰਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਸੁਣ, ਇਹ ਕਾਲੀ ਹਰਾ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਵਿਹਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਹਾਸਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰਾਹ ਵਚਸ੍ਤ੍ਵਿਦਮ੍
ਵੱਡੀ ਹਾਸੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਭਿਕਖੂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ:
ਕਥਂ ਕਰਃ ਪਲ੍ਲਵਕੋਮਲਸ੍ਤੇ ਸਮੇष੍ਯਤੇ ਸ਼ਾਰ੍ਵਕਰਂ ਸਸਰ੍ਪਮ੍
ਤੇਰਾ ਹੱਥ, ਜੋ ਕੌਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸੱਪ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਿਲੇਗਾ?
ਤ੍ਵਂ ਚਨ੍ਦਨਾਕ੍ਤਾ ਸ ਭਸ੍ਮਭੂषਿਤੋ ਨ ਯੁਕ੍ਤਰੂਪਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ ਤ੍ਵਿਦਮ੍
ਤੂੰ ਚੰਦਨ ਲਗਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਖ ਲਗਾ ਕੇ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ—ਇਹ ਜੋੜ ਮੈਨੂੰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਮਾ ਮੈਵਂ ਵਦ ਬਿਕ੍ਸ਼ੋ ਤ੍ਵਂ ਹਰਃ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਧਿਕਃ
ਭਿਕਖੂ, ਐਸਾ ਨਾ ਬੋਲ; ਹਰਾ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਹੈ।