ਆਪੋਮਯੀ ਪ੍ਲਾਵਯਨ੍ਤੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਿਮਲਾ ਜਟਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜਟਾਂ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਣੀਆਂ ਹਨ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਹਿ ਗਈਆਂ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਡੁੱਬਾ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਤਾਂ ਨਿਵੇਦ੍ਯੈਵਂ ਤਾਮਪ੍ਯਾਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਯਥਾ ਮਨ੍ਨਾਮਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਮਹਿषਘ੍ਨੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਸਰੂਪ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੂੰ ਮਹਿਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਬਣੇਗੀ।'
ਯਾ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਲਙ੍ਘ੍ਯਂ ਵੈ ਸੁਰੈਰ੍ਲਙ੍ਘਯਸੇ ਬਲਾਤ੍
ਤੇਰਾ ਹੁਕਮ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਨਾਂ ਟੁੱਟ ਸਕਦਾ, ਅੱਜ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਟੁੱਟਿਆ ਗਿਆ।
ਯਾ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਲਙ੍ਘ੍ਯਂ ਵੈ ਸੁਰੈਰ੍ਲਙ੍ਘਯਸੇ ਬਲਾਤ੍
ਤੇਰਾ ਹੁਕਮ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਨਾਂ ਟੁੱਟ ਸਕਦਾ, ਅੱਜ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਟੁੱਟਿਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛਤ੍ ਕृਤ੍ਤਿਕਾਯੋਗਂ ਸ਼ੈਲੇਯਾ ਵਿਗ੍ਰਹਂ ਦृਢਮ੍
ਕ੍ਰਿੱਤਿਕਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੂਪ ਪੱਕਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਪਸੋ ਵਾਰਯਮਾਸ ਉਮੇਤ੍ਯੇਵਾਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਸਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਆ ਕੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ।
ਉਮੇਤ੍ਯੇਵ ਹਿ ਕਨ੍ਯਾਯਾਃ ਸਾ ਜਗਾਮ ਤਪੋਵਨਮ੍
ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਰੁਦ੍ਰਂ ਚੇਤਸਿ ਸਂਧਾਯ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਤਪਸਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਲਈ।
ਇਹਾਨਯਧ੍ਵਂ ਤਾਂ ਕਾਲੀਂ ਤਪਸ੍ਯਨ੍ਤੀਂ ਹਿਮਾਲਯੇ
ਉਹ ਕਾਲੀ, ਜੋ ਹਿਮਾਲੇ ਵਿੱਚ ਤਪਸਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ।
ਤੇਜਸਾ ਵਿਜਿਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਨ ਸ਼ੇਕੁਰੁਪਸਰ੍ਪਿਤੁਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਉਹ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ऽਧਿਕਤੇਜੋ ऽਸ੍ਯਾ ਵਿਨਿਵੇਦ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਕ ਹੈ, ਇਹ ਦੱਸ ਕੇ ਉਹ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯੂਯਂ ਯਤ੍ਤੇਜਸਾ ਨੂਨਂ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਹਤਪ੍ਰਭਾਃ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਚਮਕ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤੀ।
ਸਤਾਰਕਂ ਹਿ ਮਹਿषਂ ਵਿਦਧ੍ਵਂ ਨਿਹਤਂ ਰਣੇ
ਮਹਿਸ਼ ਨੂੰ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਿਪਟਾਓ।
ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਾਨ੍ਯੇਵ ਧਿष੍ਣ੍ਯਾਨਿ ਸਦ੍ਯੋ ਵੈ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾਃ
ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯ ਤਪਸਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਦਾਰੋ ਹ੍ਯਨਯਦ੍ਗृਹਾਨ੍
ਤਪਸਿਆ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵਿਚਚਾਰ ਮਹਾਸ਼ੈਲਾਨ੍ ਸੇਰੁਪ੍ਰਾਗ੍ਰ੍ਯਾਨ੍ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ, ਉੱਚੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤੇਨਾਰ੍ਚਿਤਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਸੌ ਤਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਮਵਸਦ੍ਧਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹ ਰਾਤ ਉਥੇ ਗੁਜ਼ਾਰੀ।
ਇਹੈਵ ਤਿष੍ਠਸ੍ਵ ਵਿਭੋ ਤਪਃਸਾਧਨਾਕਾਰਣਾਤ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਤਪਸਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ।
ਤਸ੍ਥਾਵਾਸ਼੍ਰਮਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਾਸਂ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯਮ੍
ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਨਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਠਿਕਾਣੇ ਦੇ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦੇਸ਼ਮਗਮਤ੍ ਕਾਲੀ ਗਿਰਿਰਾਜਸੁਤਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਗਿਰਿਰਾਜ ਦੀ ਪੁੱਤ ਕਾਲੀ, ਜੋ ਸੁਭਾਵਨ ਹੈ, ਆ ਗਈ।
ਸ੍ਵਾਗਤੇਨਾਭਿਸਂਪੂਜ੍ਯ ਤਸ੍ਥੌ ਯੋਗਰਤੋ ਹਰਃ
ਹਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਟਿਕਿਆ।
ਵਵਨ੍ਦੇ ਚਰਣੌ ਸ਼ੌਵੌ ਸਖੀਭਿਃ ਸਹ ਭਾਮਿਨੀ
ਉਜਲੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਨਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਨ ਯੁਕ੍ਤਂ ਚੈਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਸਗਣੋ ऽਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਤਤਃ
ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੰਗੀਆਂ ਸਮੇਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਦੁਃਖੇਨ ਦਹ੍ਯਨ੍ਤੀ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਪਾਰ੍ਵਤੀ
ਅੰਦਰਲੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਸੜਦੀ ਹੋਈ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਆਰਾਧਨਾਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਯ ਪਿਨਾਕਿਨਃ
ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ।
ਲਲਿਤਾਖ੍ਯਾ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਹਰਾਰਾਧਨਾਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਲਲਿਤਾ ਨਾਮ ਦੀ ਉਹ, ਹਰਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਸਮਿਤ੍ਕੁਸ਼ਫਲਂ ਚਾਪਿ ਮੂਲਾਹਰਣਮਾਦਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੱਕੜ, ਕੁਸ਼, ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ ਤਪ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਕृਤਸ੍ਤੁ ਤੇਜਸਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਭਦ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਸਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਤਪ ਕਰਕੇ, ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ।'
ਤਤੋ ऽਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁष੍ਟਿਮਗਮਚ੍ਛ੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਨ੍ਤਕृਤ੍
ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕ ਨੇ, ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤੀ ਛਤ੍ਰੀ ਚ ਮृਗਾਜਿਨਧਰਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਜਣੇਊ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਛਤਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਤੇ ਮ੍ਰਿਗਚਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ ਵੀ।