ਵृਤਃ ਸ ਭਰ੍ਤਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਹਿ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਂ ਭੁਵਿ ਸਂਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ
ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਸੋਚ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਨੇਹਾਨ੍ਯਕਾਮਾਂ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਸਨ੍ਤੋ ਦਾਤੁਂ ਤਥਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਭੋ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ
ਸੰਤ ਜਦ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰੋ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚ ਤਤ੍ਰਾਰ੍ਕਸੁਤਾਂ ਸਕਾਮਾਂ ਮੁਦਾ ਯੁਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਜਗਾਦ
ਜਦ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀ ਉਸਨੂੰ ਚਾਹਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਸ ਏਵ ਚਾਯਾਤਿ ਮਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਵੈ ऋਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਮਜਃ ਸਂਵਰਣੋ ਹਿ ਨਾਮ੍ਨਾ
ਉਹੀ ਸੰਵਰਣ, ਰਿਕਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਸਿष੍ਠਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤ੍ਵਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਤਪਤੀਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ ਅਤੇ ਤਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕੇਯਂ ਲਲਨਾ ਦ੍ਵਿਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ ਵਾਰੁਣਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਨਰਾਧਿਪੇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ?' ਵਾਰੁਣੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਮਯਾ ਤਵਾਰ੍ਥਾਯ ਦਿਵਾਕਰੋ ऽਰ੍ਥਿਤਃ ਪ੍ਰਾਦਾਨ੍ਮਯਾ ਤ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਮਾਨਿਨਿਨ੍ਯੇ
'ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਮੰਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਧੀ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਆਸ਼ਰਮ ਲਿਆਇਆ।'
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤੋ ਨृਪਤਿਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਣਿਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਤਪਤ੍ਯਾਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਤਪਤੀ ਦਾ ਹੱਥ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਰਰਾਮ ਤਨ੍ਵੀ ਭਵਨੋਤ੍ਤਮੇषੁ ਯਤਾ ਮਹੈਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦਿਵਿ ਦੈਤ੍ਯਕਨ੍ਯਾ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਧੀ ਮਹਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ ਜਾਤਕਰ੍ਮਾਦਿਭਿਰੇਵ ਸਂਸ੍ਕृਤੋ ਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਤਾਜ੍ਯੇਨ ਹੁਤੋ ਯਥਾਗ੍ਨਿਃ
ਉਹ ਜਨਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਵਧਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਵਾਬ੍ਦਿਕਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤਬਨ੍ਧਨਂ ਚ ਵੇਦੇ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਵਿਧਿਪਾਰਗੋ ऽਬੂਤ੍
ਨੌਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਉਪਨਯਨ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਇਆ, ਤੇ ਵੇਦ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਖ੍ਯਾਤਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੋ ऽਸੌ ਨਾਮ੍ਨਾ ਕੁਰੁਃ ਸਂਵਰਣਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਸੰਵਰਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕੁਰੁ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਦਾਰਕ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਮਕਰੋਦ੍ ਯਤ੍ਨਂ ਸ਼ੁਭਕੁਲੇ ਤਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਲਈ ਪੂਰਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ।
ਕੁਰੋਰਰ੍ਥਾਯ ਵਤਵਾਨ੍ ਸ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਕੁਰਵੇ ऽਪਿ ਤਾਮ੍
ਕੁਰੁ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਗਿਆ ਤੇ ਕੁਰੁ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਰੇਮੇ ਤਨ੍ਵ੍ਯਾ ਸਹ ਤਯਾ ਪੌਲੋਮ੍ਯਾ ਮਘਵਾਨਿਵ
ਉਹ ਪੌਲੋਮੀ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਮਰ ਪਤਲੀ ਸੀ, ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਘਵਾਨ (ਇੰਦਰ) ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ।
ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਯੋਵਰਾਜ੍ਯਾਯ ਵਿਧਾਨੇਨਾਭ੍ਯषੇਚਯਤ੍
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਸ ਮਹੀਂ ਪੁਤ੍ਰਵਚ੍ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਕੀਤੀ।
ਸ ਸਰ੍ਵਪਾਲਕਸ਼੍ਚਾਸੀਤ੍ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਤਾ।
ਯਾਵਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਃ ਸੁਸਂਸ੍ਥਾ ਹਿ ਤਾਵਦ੍ਵਾਸਃ ਸੁਰੈਃ ਸਹ
ਜਦ ਤੱਕ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਪੱਕੀ ਰਹੀ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ।
ਵਿਚਚਾਰ ਮਹੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤੁ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਾਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ।
ਤਦਾਸਾਦ੍ਯ ਸੁਸਂਤੁष੍ਟੋ ਵਿਵੇਸ਼ਾਭ੍ਯਾਨ੍ਤਰਂ ਤਤਃ
ਉਹ ਇਹ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਦਰ ਗਿਆ।
ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ਜਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਹਰਿਜਿਹ੍ਵਾਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਲਕਸ਼ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਧੀ, ਹਰਿ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਜੀਭ ਵਾਲੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।
ਸ੍ਥਿਤਾਂ ਭਗਵਤੀਂ ਕੂਲੇ ਤੀਰ੍ਥਕੋਟਿਭਿਰਾਪ੍ਲੁਤਾਮ੍
ਭਗਵਤੀ ਸਰਸਵਤੀ ਤੀਰ ਤੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਨੇਕ ਤੀਰਥਾਂ ਨੇ ਨ੍ਹਾਇਆ ਸੀ।
ਸਮਾਜਗਾਮ ਚ ਪੁਨਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵੇਦਿਮੁਤ੍ਤਰਾਮ੍
ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਾਲੇ ਵੇਦਿ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਆਕਮਨ੍ਤਾਦ੍ ਯੋਜਨਾਨਿ ਪਞ੍ਚ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੋਂ ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਤੱਕ ਆਇਆ।
ਯੇਨੋਤ੍ਤਰਤਯਾ ਵੇਦਿਰ੍ਗਾਦਿਤਾ ਸਰ੍ਵਪਞ੍ਚਕਾ
ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਗਿਆਨੀ ਉਸ ਵੇਦਿ ਨੂੰ 'ਉੱਤਰੀ ਵੇਦਿ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਾਸੁ ਯष੍ਟਂ ਸੁਰੇਸ਼ੇਨ ਲੋਕਨਾਥੇਨ ਸ਼ਂਭੁਨਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਰਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਯਜਨ ਕਰੇ ਸਨ,
ਵਿਰਜਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਵੇਦਿਰਨਨ੍ਤਫਲਦਾਯਿਨੀ
ਵਿਰਜਾ ਦੱਖਣੀ ਵੇਦਿ ਹੈ, ਜੋ ਅੰਤਹੀਣ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਮਨ੍ਤਪਞ੍ਚਕਾ ਚੋਕ੍ਤਾ ਵੇਦਿਰੇਵੋਤ੍ਤਰਾਵ੍ਯਯਾ
ਸਮੰਤਪੰਜਕ ਵੀ ਉੱਤਰੀ, ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਵੇਦਿ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕृषਿष੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੇ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।