ਵਿਹਸ੍ਯ ਮੇਘਗਮ੍ਭੀਰਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨੇ ਹਾਸਾ ਕਰਕੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਬੋਲਿਆ।
ਯੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੇਤ੍ਯੈਵਂ ਮਮ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਕਿਸ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹੋ?
ਤਤ੍ਕੁਰੁਧ੍ਵਂ ਜਯੋ ਯੇਨ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਭਵੇਦ੍ਧਿ ਵਃ
ਉਹੀ ਕਰੋ, ਜਿਸਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਤੁਹਾਡੀ ਜਿੱਤ ਪੱਕੀ ਹੋਵੇ।
ਅਮੀषਾਂ ਮਾਨਸੀ ਕਨ੍ਯਾ ਮੇਨਾ ਨਾਮ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਦੇਵਤਾਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਮਨ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਇਕ ਦੇਵੀ ਕੁੜੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮੇਨਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਧ੍ਵਂ ਸਤੀਂ ਮੇਨਾਂ ਪ੍ਰਾਲੇਯਾਦ੍ਰੇਰਿਹਾਰ੍ਥਤਃ
ਆਪਣੀ ਲੋੜ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਾਲੇ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਸਤੀ ਮੇਨਾ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰੋ।
ਦਕ੍ਸ਼ਕੋਪਾਦ੍ ਯਯਾ ਮੁਕ੍ਤਂ ਮਲਵਜ੍ਜੀਵਿਤਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਕੇ, ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਮਲ ਵਾਂਗ ਸਾਫ ਕੀਤਾ।
ਸ ਹਨਿष੍ਯਤਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਹਿषਂ ਸਪਦਾਨੁਗਮ੍
ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮਹੀਸ਼ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗੀ।
ਤਤ੍ਰ ਪृਥੂਦਕੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪੂਜ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਪਿਤਰੋ ऽਵ੍ਯਯਃ
ਉਥੇ, ਚੌੜੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ, ਅਟੱਲ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਜਿਹਾਸਤਾਤ੍ਮਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਇਤ੍ਥਂ ਵੈ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ ਲੈਣ।
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਃ ਪਰਮ੍ਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ।
ਉਦ੍ਭਵਂ ਤਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਤੁ ਨਃ
ਭਗਵਾਨ ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਦੱਸਣ।
ਯਸ੍ਯਾਂ ਹਿ ਪਿਤਰੋ ਦਿਵ੍ਯਾਃ ਪੂਜ੍ਯਾਸ੍ਮਾਭਿਃ ਪ੍ਰਯਨ੍ਤਤਃ
ਜਿਸ ਵਿਚ, ਅਸੀਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਸਮੇਂ, ਦਿਵਯ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੋਦ੍ਭਵਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਵਾਂਸ੍ਤਾਂ ਤਿਥੀਮਪਿ
ਉਸ ਨੇ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਤਿਥੀ ਦਾ ਵੀ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ।
ਕृਸ੍ਯਾਦੌ ਸਮਭਵਦृਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਸਂਵਰਣੋ ऽਵਤ੍
ਹਲ ਚਲਾਉਣ ਦੇ ਮੌਸਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਸੰਵਰਨ ਤਾਰੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ।
ਬਾਲ੍ਯੇ ऽਪਿ ਧਰ੍ਮਨਿਰਤੋ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਦਾਭਵਤ੍
ਉਹ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸਦਾ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਸੀ।
ਸ ਚਾਸ੍ਯਾਧ੍ਯਾਪਯਾਮਾਸ ਸਾਙ੍ਗਾਨ੍ ਵੇਦਾਨੁਦਾਰਧੀਃ
ਉਹ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਪੜ੍ਹਾਏ।
ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਵਸਿष੍ਠਂ ਤਪਸਾਂ ਨਿਧਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਪ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਸੀ, ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੇ।
ਵੈਭ੍ਰਾਜਂ ਸ ਜਗਾਮਾਥ ਅਥੋਨ੍ਮਾਦਨਮਭ੍ਯਯਾਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਵੈਭਰਾਜਾ ਵੱਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਗਲਪਨ ਆ ਗਿਆ।
ਅਵਿਤृਪਤਃ ਸੁਗਨ੍ਧਸ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ ਵ੍ਯਚਰਦ੍ ਵਨਮ੍
ਸੁਗੰਧ ਤੋਂ ਅਤ੍ਰੁਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਕਹ੍ਲਾਰਪਦ੍ਮਕੁਮੁਦੈਃ ਕਮਲੇਨ੍ਦੀਵਰੈਰਪਿ
ਕਹਲਾਰ, ਪਦਮ, ਕੁਮੁਦ ਤੇ ਕਮਲ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ,
ਤਾਸਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸਂਵਰਣੋ ऽਧਿਕਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਸੰਵਰਨ ਨੇ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਵੇਖੀ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਸੀ।
ਜਾਤਃ ਸਾ ਚ ਤਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵ ਕਾਮਬਾਣਾਤੁਰਾਭਵਤ੍
ਉਹ ਕੁੜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਬਾਣ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਗਈ।
ਰਾਜਾ ਚਲਾਸਨੋ ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਨਿਪਪਾਤ ਤੁਰਙ੍ਗਮਾਤ੍
ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਗੱਦੀ ਉਤੇ ਟਿਕ ਨਾ ਸਕਿਆ ਤੇ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸਿषਿਚੁਰ੍ਵਾਰਿਣਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞੋ ऽਭਵਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਉਹ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਾਭਿਰਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤਾ ਚਾਪਿ ਮਧੁਰੈਰ੍ਵਚਨਾਮ੍ਬੁਭਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ।
ਗਤਸ੍ਤੁ ਮੇਰੁਸ਼ਿਖਰਂ ਕਾਮਚਾਰੀ ਯਥਾਮਰਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਗਿਆ।
ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਨਾਸ਼੍ਨਾਤਿ ਦਿਵਾ ਸ੍ਵਪਿਤਿ ਨੋ ਨਿਸ਼ਿ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਖਾਂਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੌਂਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਪਤੀਤਾਪਿਤਂ ਵੀਰਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਤਪਸਾਂ ਨਿਧਿਃ
ਤਪ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤਪਾ ਕੇ ਸੜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਿਵੇਸ਼ ਦੇਵਂ ਤਿਗ੍ਮਾਂਸ਼ੁ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿਪ੍ਰਣਮਿਤਸ਼੍ਚਾਸੌ ਭਾਸ੍ਕਰੇਣਾਵਿਸ਼ਦ੍ ਰਥੇ
ਭਾਸਕਰ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਰਥ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।