ਸੌਵਰ੍ਣਪੁਙ੍ਖਾਨਪਰਾਞ੍ਸ਼ਰਾਨ੍ ਜਗ੍ਰਾਹ षੋਡਸ਼
ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀਆਂ ਪੰਖਾਂ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਹਤ੍ਵਾ ਸਾਰਥਿਮੇਕੇਨ ਧ੍ਵਜਮੇਕੇਨ ਚਿਚ੍ਛਿਦੇ
ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਛਿਨ੍ਨੇ ਧਨੁषੁ ਖਙ੍ਗਂ ਚ ਚਰ੍ਮ ਚਾਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ ਬਲੀ
ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤਾਕਤਵਰ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਚੁੱਕ ਲਈ।
ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਤਃ ਸ਼ੂਲਂ ਸਮਾਦਦੇ
ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਕ੍ਰੋष੍ਟੁਕੋ ਮੁਦਿਤੋ ऽਰਣ੍ਯੇ ਮृਗਰਾਜਵਧੂਂ ਯਥਾ
ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਿੱਦੜ ਸਿੰਘਣੀ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛਦ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਨ੍ਯਪਤਿਨ੍ਨਿਹਤੋ ऽਸੁਰਃ
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਅਸੁਰ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸਮਾਦ੍ਰਵਤ ਵੇਗੇਨ ਕਰਾਲਾਸ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਃ
ਭਿਆਨਕ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਦਾਨਵ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਦੁਰ੍ਦ੍ਧਰੋ ਦੁਰ੍ਮੁਖਸ਼੍ਚੈਵ ਬਿਡਾਲਨਯਨੋ ऽਪਰਃ
ਦੁਰਧਰ, ਦੁਰਮੁਖ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਿੱਲੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਵੀ ਅੱਗੇ ਆਏ।
ਕਾਤ੍ਯਾਯਨੀਮਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਨਾਨਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ
ਉਹ ਕਾਤਿਆਯਨੀ ਵੱਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਲੈ ਕੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਆਏ।
ਵਾਦਯਾਮਾਸ ਹਸਤੀ ਤਥਾ ਡਮਰੁਕਂ ਵਰਮ੍
ਉਹ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਵਧੀਆ ਡਮਰੂ ਵਜਾਉਣ ਲੱਗੀ।
ਤਥਾ ਤਥਾ ਭੂਤਗਣਾ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਹਸ੍ਨ੍ਤਿ ਚ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਗਣ ਨੱਚਦੇ ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਰਹੇ।
ਅਭ੍ਯਘ੍ਨਂਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ ਚ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕੇਸ਼ੇषੁ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਕੇਸਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਲਿਆ।
ਨਨਰ੍ਤ ਵੀਣਾਂ ਪਰਿਵਾਦਯਨ੍ਤੀ ਪਪੌ ਚ ਪਾਨਂ ਜਗਤੋ ਜਨਿਤ੍ਰੀ
ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਤਾ ਵੀਣਾ ਵਜਾਉਂਦੀ ਨੱਚੀ ਤੇ ਮਦਿਰਾ ਪੀਤੀ।
ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਤਵਸ੍ਤ੍ਰਾ ਵ੍ਯਸਵਸ਼੍ਚ ਜਾਤਾਃ ਤਤਸ੍ਤੁ ਤਾਨ੍ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹਾਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍
ਉਸ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਢੀਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ; ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ-ਸਰਦਾਰ—
ਤੁਣ੍ਡੇਨ ਪੁਚ੍ਛੇਨ ਤਥੋਰਸਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਵਾਤੇਨ ਚ ਭੂਤਸਂਘਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੁੰਢ, ਪੂੰਛ, ਛਾਤੀ ਅਤੇ ਸਾਹ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸਿਂਹਂ ਯੁਧਿ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮਃ ਤਤੋ ऽਮ੍ਬਕਾ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਂ ਜਗਾਮ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਹ ਭੱਜ ਪਿਆ; ਫਿਰ ਅੰਬਿਕਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਈ।
ਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭਯਯਯਂਸ੍ਤੋਯਨਿਧੀਨ੍ ਘਨਾਂਸ਼੍ ਚ ਵਿਧ੍ਵਂਸਯਨ੍ ਪ੍ਰਾਦ੍ਵਤਾਥ ਗੁਰ੍ਗਾਮ੍
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਵੰਞਾ ਕੇ ਕਿਲੇ ਵੱਲ ਵਧੀ।
ਕਰਂ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚ ਹਸ੍ਤਿਨੋ ऽਗ੍ਰਂ ਸ ਚਾਪਿ ਭृਯੋ ਮਹਿषੋ ऽਭਿਜਾਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਢ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਮਹਿਸ਼, ਜੋ ਉੱਚੀ ਕੁਲ ਤੋਂ ਸੀ, ਵੀ ਢੇਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਹੁਤਾਸ਼ਦਤ੍ਤਾਂ ਸਾ ਕੁਣ੍ਠਿਤਾਗ੍ਰਾ ਨ੍ਯਪਤਨਮਾਰ੍षੇ
ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਬਰਛੀ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਨੁਕ ਝੁਕ ਗਿਆ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਗਦਾਂ ਸਮਾਵਿਧ੍ਯ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਤੁ ਭਗ੍ਨਾ ਨ੍ਯਪਤਤ੍ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗਦਾ ਘੁੰਮਾਈ, ਪਰ ਸੁੱਟਣ ਤੇ ਉਹ ਟੁੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਨਿਰਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕੋਪਿਤਯਾ ਚ ਮੁਕ੍ਤੋ ਦਣ੍ਡਸ੍ਤੁ ਯਾਮ੍ਯੋ ਬਹੁਖਣ੍ਡਤਾਂ ਗਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਯਮ ਦਾ ਦੰਡ ਸੁੱਟਿਆ, ਜੋ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਞ ਗਿਆ।
ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਿਂਹਂ ਮਹਿषਾਸੁਰਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਗਾਧਿਰੂਢਾ ਸਹਸੈਵ ਪृष੍ਠਮ੍
ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੁਰਗਾ ਨੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।
ਸਾ ਚਾਪਿ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਮृਦੁਕੋਮਲਾਭ੍ਯਾਂ ਮਮਰ੍ਦ ਤਂ ਕ੍ਲਿਨ੍ਨਮਿਵਾਜਿਨਂ ਹਿ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਰਮ ਤੇ ਕੋਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਗੀਲੀਆਂ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਮਲਿਆ ਜਾਵੇ।
ਤਤੋ ऽਸ੍ਯ ਸ਼ੂਲੇਨ ਬਿਬੇਦ ਕਣ੍ਠਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪੁਮਾਨ੍ ਖਙ੍ਗਧਰੋ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਲ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਤਲਵਾਰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਆਦਮੀ ਨਿਕਲਿਆ।
ਸ਼ਿਰਃ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਵਰਾਸਿਨਾਸ੍ਯ ਹਾਹਾਕृਤਂ ਦੈਤ੍ਯਬਲਂ ਤਦਾਭੂਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਚੀਕ ਪਈ।
ਸਂਤਾਡ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪ੍ਰਮਥੈਰ੍ਭਵਾਨ੍ਯਾਃ ਪਾਤਲਮੇਵਾਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਭਯਾਰ੍ਤਾਃ
ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨਾਰਾਯਣੀਂ ਸਰ੍ਵਜਗਤ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਕਾਤ੍ਯਾਯਨੀਂ ਘੋਰਮੁਖੀਂ ਸੁਰੂਪਾਮ੍
ਨਾਰਾਇਣੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਨੀਂਹ ਹੈ, ਕਾਤਿਆਯਨੀ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਹੈ।
ਭੂਯੋ ਭਵਿष੍ਯਾਮ੍ਯਮਰਾਰ੍ਥਮੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਰਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਦੁਰ੍ਗਾ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲਵਾਂਗੀ,' ਤੇ ਦੁਰਗਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਈ।
ਮਹਤ੍ਕੌਤੂਹਲਂ ਮੇ ऽਦ੍ਯ ਵਿਸ੍ਤਰਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮ
ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਸ਼ੁਮ੍ਭਾਸੁਰਵਧਾਰ੍ਥਾਯ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਸ਼ੁੰਭ ਦੈਤ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ।